infiltracja limfocytarna
Infiltracja limfocytarna to nagromadzenie limfocytów w tkankach, które normalnie nie zawierają dużej liczby tych komórek immunologicznych. Jest to proces obserwowany w wielu stanach patologicznych, najczęściej w odpowiedzi na infekcję, zapalenie lub w przebiegu chorób autoimmunologicznych.
W obrazie histopatologicznym infiltracja limfocytarna charakteryzuje się obecnością skupisk limfocytów, które mogą być rozproszone lub tworzyć wyraźne nacieki w tkance. Stopień nasilenia infiltracji oraz jej charakter (naciek T-komórkowy, B-komórkowy lub mieszany) mogą dostarczyć istotnych wskazówek diagnostycznych co do etiologii procesu chorobowego.
Infiltracja limfocytarna odgrywa szczególną rolę w diagnostyce niektórych nowotworów, gdzie obecność nacieku limfocytarnego może być pozytywnym czynnikiem prognostycznym, świadczącym o aktywnej odpowiedzi immunologicznej organizmu przeciwko komórkom nowotworowym. Ten fenomen jest szczególnie badany w kontekście immunoterapii nowotworów.
W chorobach autoimmunologicznych, takich jak zapalenie tarczycy typu Hashimoto, reumatoidalne zapalenie stawów czy toczeń rumieniowaty układowy, infiltracja limfocytarna jest kluczowym elementem patogenezy, prowadzącym do uszkodzenia tkanek własnych organizmu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Lamblioza – Diagnostyka i diagnoza
Giardioza, wywoływana przez Giardia intestinalis, jest powszechną przyczyną biegunek u dzieci i dorosłych, przenoszoną drogą fekalno-oralną. Diagnostyka opiera się głównie na wykrywaniu cyst lub trofozoitów w próbkach kału, przy czym mikroskopia z bezpośrednim testem immunofluorescencyjnym (DFA) stanowi złoty standard, osiągając czułość >90% po trzykrotnym badaniu. Zaleca się pobranie trzech próbek kału w odstępach 2-3 dni ze względu na nieregularne wydalanie cyst. Metody immunologiczne, takie jak ELISA (czułość 88-98%, swoistość 87-100%) oraz testy immunochromatograficzne, a także techniki molekularne (PCR) o bardzo wysokiej czułości, stanowią wartościowe uzupełnienie diagnostyki, zwłaszcza w przypadkach negatywnych wyników mikroskopii przy utrzymujących się objawach. W trudnych diagnostycznie sytuacjach pomocne mogą być badania endoskopowe z pobraniem płynów dwunastniczych lub biopsji jelita.
alkohol poliwinylowy, amplifikacja kwasów nukleinowych, antygen Giardia, badanie kału na pasożyty, badanie parazytologiczne kału, bezpośredni test immunofluorescencyjny, biopsja jelita, dysfagia, endoskopia, ezofagogastroduodenoskopia, flotacja kału, Giardia intestinalis, giardioza, infiltracja limfocytarna, koncentracja kału, lamblioza, leczenie przeciwpasożytnicze, mikroskopia immunofluorescencyjna, PCR, PCR w czasie rzeczywistym, przewlekła biegunka, reakcja łańcuchowa polimerazy, test immunochromatograficzny, zakażenie bezobjawowe, zakażenie jelita cienkiego