pneumatyczna dylatacja
Pneumatyczna dylatacja (rozszerzanie pneumatyczne) to zabieg stosowany głównie w leczeniu schorzeń przełyku, zwłaszcza achalazji. Procedura polega na wprowadzeniu do przełyku balonu, który następnie jest wypełniany powietrzem lub płynem pod kontrolowanym ciśnieniem, co prowadzi do rozciągnięcia i poszerzenia zwężonego odcinka przełyku.
W przypadku achalazji przełyku, pneumatyczna dylatacja ma na celu osłabienie lub przerwanie włókien mięśnia zwieracza dolnego przełyku, który jest patologicznie skurczony i nie relaksuje się prawidłowo podczas połykania. Zabieg wykonuje się pod kontrolą endoskopową lub fluoroskopową, co pozwala na precyzyjne umieszczenie balonu w obszarze zwężenia.
Skuteczność pneumatycznej dylatacji w leczeniu achalazji sięga 60-90%, choć często konieczne jest powtarzanie zabiegu. Do możliwych powikłań należą: perforacja przełyku (występująca w około 2-5% przypadków), krwawienie, refluks żołądkowo-przełykowy oraz ból w klatce piersiowej. W porównaniu z leczeniem chirurgicznym (miotomią Hellera) lub endoskopową miotomią przełyku (POEM), pneumatyczna dylatacja jest mniej inwazyjna, choć może cechować się niższą skutecznością długoterminową.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Achalazja – Leczenie
Achalazja to rzadkie zaburzenie motoryki przełyku, charakteryzujące się brakiem perystaltyki i nieprawidłowym rozkurczem dolnego zwieracza przełyku (LES). Leczenie koncentruje się na zmniejszeniu oporu LES, aby ułatwić pasaż pokarmu do żołądka. Dostępne metody terapeutyczne obejmują niechirurgiczne techniki, takie jak pneumatyczna dylatacja balonowa (skuteczność 60-90%, ryzyko perforacji ~5%, częstość refluksu ~30%), iniekcje toksyny botulinowej (efekt do 6 miesięcy, stosowane u pacjentów z przeciwwskazaniami do innych metod) oraz farmakoterapię (nitrogliceryna, nifedypina, ograniczona skuteczność ~10%). Metody chirurgiczne, takie jak laparoskopowa miotomia Hellera z fundoplikacją (skuteczność 85-95%, refluks ~20%) oraz przezustna endoskopowa miotomia przełyku (POEM) (skuteczność do 90%, wyższe ryzyko GERD), oferują trwalsze efekty, szczególnie u pacjentów z achalazją typu III według Klasyfikacji Chicago. Wybór terapii zależy od typu achalazji, wieku, stanu zdrowia i dostępności procedur.
achalazja typu I, achalazja typu III, choroba refluksowa przełyku, dolny zwieracz przełyku, ezofagektomia, fundoplikacja, inhibitor pompy protonowej, klasyfikacja Chicago, laparoskopowa miotomia Hellera, megaprzełyk, miotomia Hellera, motoryka przełyku, niedożywienie, nifedypina, nitrogliceryna, omeprazol, perforacja przełyku, perystaltyka przełyku, pneumatyczna dylatacja, rak przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy, toksyna botulinowa, zgaga