przezustna endoskopowa miotomia
Przezustna endoskopowa miotomia (POEM – Per-Oral Endoscopic Myotomy) to małoinwazyjna procedura endoskopowa stosowana głównie w leczeniu achalazji przełyku. Technika ta została wprowadzona do praktyki klinicznej w 2008 roku przez japońskiego gastroenterologa Haruhiro Inoue i od tego czasu zyskała uznanie jako skuteczna alternatywa dla tradycyjnych metod chirurgicznych.
Zabieg POEM polega na wykonaniu podśluzówkowego tunelu w przełyku, a następnie selektywnym przecięciu włókien mięśniowych okrężnych dolnego zwieracza przełyku. Procedura przeprowadzana jest za pomocą endoskopu wprowadzonego przez jamę ustną, bez konieczności wykonywania zewnętrznych nacięć powłok ciała. Po zakończeniu miotomii, wejście do tunelu podśluzówkowego zamykane jest za pomocą klipsów endoskopowych.
Głównym wskazaniem do POEM jest achalazja przełyku, ale technika ta może być również stosowana w leczeniu innych zaburzeń motoryki przełyku, takich jak przełyk korkociągowaty czy rozlany skurcz przełyku. Skuteczność kliniczna POEM w leczeniu achalazji sięga 90%, a ryzyko powikłań jest stosunkowo niskie. Najczęstszym powikłaniem po zabiegu jest refluks żołądkowo-przełykowy, występujący u około 20-40% pacjentów.
Zalety POEM obejmują krótszy czas hospitalizacji, mniejszy ból pooperacyjny, szybszy powrót do normalnej aktywności oraz brak blizn zewnętrznych w porównaniu do laparoskopowej miotomii Hellera. Procedura wymaga jednak specjalistycznego przeszkolenia i doświadczenia operatora, a także odpowiedniego wyposażenia endoskopowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Achalazja – Objawy
Achalasia to przewlekłe, postępujące zaburzenie motoryki przełyku, charakteryzujące się dysfunkcją dolnego zwieracza przełyku (LES) i brakiem prawidłowej perystaltyki, prowadzące do dysfagii zarówno pokarmów stałych, jak i płynnych, regurgitacji (75-90% pacjentów), bólu w klatce piersiowej (25-50%), zgagi, utraty masy ciała oraz nocnego kaszlu związanego z aspiracją. Choroba najczęściej diagnozowana jest u dorosłych w wieku 25-60 lat. Klasyfikacja manometryczna wyróżnia trzy typy achalazji: typ I (minimalna czynność skurczowa), typ II (brak perystaltyki z jednoczesnym skurczem całego przełyku) oraz typ III (achalasia spastyczna), z najlepszą odpowiedzią na leczenie w typie II (96%), a najsłabszą w typie III (29%). Skala Eckardta służy do oceny nasilenia objawów, z maksymalnym wynikiem 12 punktów, gdzie wynik >6 wskazuje na niepowodzenie leczenia.
achalasia, achalasia spastyczna, aspiracja, aspiracyjne zapalenie płuc, ból w klatce piersiowej, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, impakcja pokarmowa, manometria przełyku, megaesophagus, miotomia chirurgiczna, niedożywienie, perforacja przełyku, perystaltyka, POEM, przezustna endoskopowa miotomia, rak przełyku, regurgitacja, toksyna botulinowa, utrata wagi, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcze przełyku – Zapobieganie i profilaktyka
Skurcze przełyku, zwane również spazmami przełyku, są schorzeniem, którego profilaktyka opiera się na modyfikacji diety i stylu życia oraz leczeniu współistniejących chorób, takich jak GERD. Zaleca się unikanie pokarmów o skrajnych temperaturach, pikantnych, wysokotłuszczowych, alkoholu i kofeiny, a także spożywanie mniejszych, częstszych posiłków z powolnym jedzeniem i dokładnym żuciem. Leczenie GERD inhibitorami pompy protonowej (np. lansoprazol, omeprazol) oraz farmakoterapia zaburzeń psychicznych (imipramina, trazodone, SSRI) może zmniejszyć ryzyko skurczów. Kontrola stresu poprzez techniki relaksacyjne, odpowiednią ilość snu i umiarkowaną aktywność fizyczną jest również kluczowa. Dodatkowo, uniesienie wezgłowia łóżka o 15-20 cm, zaprzestanie palenia, unikanie obcisłej odzieży i redukcja masy ciała u osób z nadwagą wspomagają profilaktykę.
azotan, bloker kanału wapniowego, choroba refluksowa przełyku, diltiazem, dolny zwieracz przełyku, dylatacja przełyku, dysfagia, GERD, imipramina, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor pompy protonowej, kontrolowane oddychanie, lansoprazol, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, miotomia chirurgiczna, motoryka przełyku, nitrogliceryna podjęzykowa, olejek miętowy, omeprazol, przezustna endoskopowa miotomia, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sildenafil, skurcz przełyku, technika relaksacyjna, toksyna botulinowa, trazodon, zaburzenie psychiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcze przełyku – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Skurcze przełyku to nieskoordynowane skurcze mięśni przełyku, które mogą powodować dysfagię u około 66% pacjentów, ból w klatce piersiowej trwający od kilku minut do kilku godzin oraz uczucie zatrzymania pokarmu. Objawy te mogą imitować ból wieńcowy, co wymaga różnicowania i natychmiastowej konsultacji w przypadku silnego bólu. Opieka pielęgniarska koncentruje się na edukacji pacjenta, identyfikacji i unikaniu czynników wyzwalających, modyfikacji stylu życia (np. unikanie obcisłej odzieży, spożywanie mniejszych posiłków, zaprzestanie palenia, ograniczenie alkoholu) oraz stosowaniu technik relaksacyjnych. Leczenie farmakologiczne obejmuje blokery kanału wapniowego (np. diltiazem), azotany podjęzykowe oraz inhibitory pompy protonowej w przypadku współistniejącego GERD. W terapii drugiego rzutu stosuje się leki przeciwdepresyjne, inhibitory fosfodiesterazy oraz iniekcje toksyny botulinowej, które przynoszą efekt na około 6 miesięcy.
azotan, bloker kanału wapniowego, ból w klatce piersiowej, choroba refluksowa przełyku, diltiazem, dylatacja przełyku, dysfagia, endoskop, ezofagektomia, imipramina, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor pompy protonowej, kontrolowane oddychanie, lek przeciwdepresyjny, miotomia, nitrogliceryna, nortryptylina, olejek miętowy, przełyk dziadka do orzechów, przezustna endoskopowa miotomia, rozlany skurcz przełyku, sildenafil, skurcz przełyku, ślinotok, technika relaksacyjna, toksyna botulinowa, trazodon, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Trudności w połykaniu – Leczenie
Dysfagia jest objawem o zróżnicowanej etiologii, wymagającym wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego, obejmującego laryngologów, gastroenterologów, neurologów, logopedów, dietetyków i fizjoterapeutów. Terapia dzieli się na rehabilitacyjną, ukierunkowaną na trwałą poprawę funkcji połykania (np. ćwiczenia wzmacniające mięśnie ust, języka, gardła, krtani, stymulacja elektryczna VitalStim, metoda Shaker), oraz kompensacyjną, mającą na celu poprawę bezpieczeństwa połykania (modyfikacje pozycji głowy, manewry połykania takie jak Mendelsohn, połykanie nadgłośniowe, wysiłkowe). Kluczowe jest także dostosowanie konsystencji pokarmów i płynów zgodnie z wytycznymi IDDSI, np. zagęszczanie płynów do konsystencji nektaru, miodu lub budyniu, aby zmniejszyć ryzyko aspiracji. W przypadkach ciężkiej dysfagii stosuje się żywienie dojelitowe (zgłębnik nosowo-żołądkowy, PEG, jejunostomia). Leczenie farmakologiczne i procedury endoskopowe (dylatacja, stentowanie, iniekcje toksyny botulinowej) oraz chirurgiczne (miotomia, POEM, korekta uchyłka Zenkera) są stosowane w zależności od przyczyny i stopnia zaawansowania zaburzeń.
aspiracja pokarmu, choroba Parkinsona, dylatacja przełyku, dysfagia, dysfagia poudarowa, elektromiografia powierzchniowa, inhibitory pompy protonowej, jejunostomia, mózgowe porażenie dziecięce, przezskórna endoskopowa gastrostomia, przezustna endoskopowa miotomia, refluks żołądkowo-przełykowy, rehabilitacja połykania, stent przełykowy, stwardnienie zanikowe boczne, stymulacja elektryczna, toksyna botulinowa, uchyłek Zenkera, zachłystowe zapalenie płuc, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Achalazja – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Achalasia jest przewlekłą, nieuleczalną chorobą przełyku, której leczenie ma na celu złagodzenie objawów, poprawę opróżniania przełyku oraz zapobieganie megaprzełykowi. Rokowanie jest korzystne, z ponad 90% pacjentów osiągających dobre wyniki po zastosowaniu jednej lub wielu metod terapeutycznych, choć często konieczne są zabiegi uzupełniające. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są wiek pacjenta (np. ryzyko nawrotu u osób <21 lat wynosi 64% po 5 latach i 72% po 10 latach), ciśnienie dolnego zwieracza przełyku (LES) po leczeniu (ciśnienie >10 mmHg po 3 miesiącach wiąże się z wyższym ryzykiem nawrotu, a >12 mmHg z koniecznością powtórzenia dylatacji), oraz podtyp achalazji określony manometrią wysokiej rozdzielczości (typ II ma lepszą odpowiedź na dylatację pneumatyczną niż typ III). Dodatkowo, czynniki takie jak niepełne zniesienie „talii” balonu podczas dylatacji, długi czas trwania objawów, zmiany anatomiczne przełyku, płeć żeńska i wąski przełyk wpływają na rokowanie i odpowiedź na leczenie.
ból w klatce piersiowej, czynnik predykcyjny, czynnik prognostyczny, dolny zwieracz przełyku, dylatacja pneumatyczna, dysfagia, Functional Luminal Imaging Probe, GERD, gruczolakorak przełyku, laparoskopowa miotomia Hellera, manometria wysokiej rozdzielczości, megaprzełyk, miotomia Hellera, nawrót choroby, perforacja przełyku, przewlekła choroba refluksowa przełyku, przezustna endoskopowa miotomia, rak płaskonabłonkowy, regurgitacja - Leksykon chorób i schorzeń
Uchyłek zenkera – Leczenie
Uchyłek Zenkera to uwypuklenie błony śluzowej i podśluzowej w tylnej części połączenia gardłowo-przełykowego, które wymaga leczenia przede wszystkim u pacjentów objawowych z dysfagią, regurgitacją, kaszlem czy powikłaniami takimi jak aspiracyjne zapalenie płuc. Małe uchyłki (<1-2 cm) bezobjawowe zwykle nie wymagają interwencji, natomiast leczenie zachowawcze obejmuje modyfikacje dietetyczne i konsultacje dietetyczne. Leczenie chirurgiczne dzieli się na metody endoskopowe (sztywna i giętka endoskopia) oraz otwarte, z przewagą technik endoskopowych ze względu na mniejszą inwazyjność, krótszy czas zabiegu (15-30 minut), krótszy pobyt szpitalny i szybszy powrót do diety. Skuteczność endoskopowego leczenia wynosi 90-100%, a otwartego 93-95%, z ryzykiem nawrotu odpowiednio do 25% i około 3%. Wybór metody zależy od wielkości uchyłka (małe <2 cm, średnie 2-6 cm, duże >6 cm), stanu ogólnego pacjenta, anatomii oraz doświadczenia operatora.
antybiotykoterapia profilaktyczna, aspiracyjne zapalenie płuc, badanie kontrastowe, błona śluzowa i podśluzowa, dysfagia, inhibitor pompy protonowej, laser CO2, mięsień pierścienno-gardłowy, miotomia mięśnia pierścienno-gardłowego, perforacja, połączenie gardłowo-przełykowe, porażenie strun głosowych, przezustna endoskopowa miotomia, regurgitacja, stapler endoskopowy, sztywna endoskopia, terapia logopedyczna, toksyna botulinowa, uchyłek Zenkera, uszkodzenie nerwu krtaniowego wstecznego, zaburzenie połykania, zapalenie śródpiersia, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcze przełyku – Leczenie
Skurcze przełyku (spasmus oesophagi) to zaburzenia motoryki charakteryzujące się nieprawidłowymi, często bolesnymi skurczami mięśni przełyku, obejmujące dwa główne typy: dystalny skurcz przełyku oraz przełyk hiperkinetyczny (przełyk dziadka do orzechów). Leczenie jest zindywidualizowane i zależy od nasilenia objawów oraz odpowiedzi na terapię. W łagodnych przypadkach zaleca się modyfikacje stylu życia, takie jak unikanie pokarmów wyzwalających skurcze, stosowanie olejku miętowego jako naturalnego relaksanta mięśni gładkich oraz techniki redukcji stresu. W farmakoterapii pierwszego rzutu stosuje się blokery kanału wapniowego (diltiazem, nifedypina, werapamil) oraz nitraty (np. nitrogliceryna podjęzykowo, izosorbid), które zmniejszają amplitudę skurczów i ból. Leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe, trazodon) oraz inhibitory pompy protonowej (lansoprazol, omeprazol) są stosowane w celu łagodzenia bólu i leczenia współistniejącego GERD. Inhibitory fosfodiesterazy (sildenafil) i leki antycholinergiczne również mogą być pomocne.
achalazja przełyku, bloker kanału wapniowego, Botox, dylatacja pneumatyczna, dysfagia, dystalny skurcz przełyku, ezofagektomia, fundoplikacja Nissena, GERD, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor pompy protonowej, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, miotomia, miotomia Hellera, nitrat, olejek miętowy, POEM, przełyk dziadka do orzechów, przełyk hiperkinetyczny, przezustna endoskopowa miotomia, receptor H2, refluks żołądkowo-przełykowy, resekcja przełyku, rozlany skurcz przełyku, rozszerzanie balonowe, skurcz przełyku, terapia poznawczo-behawioralna, toksyna botulinowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny