przewlekła choroba refluksowa przełyku
Przewlekła choroba refluksowa przełyku (GERD – Gastroesophageal Reflux Disease) to schorzenie, w którym dochodzi do patologicznego cofania się treści żołądkowej do przełyku, skutkującego objawami klinicznymi lub powikłaniami. Podstawowym mechanizmem patofizjologicznym jest nieprawidłowe funkcjonowanie dolnego zwieracza przełyku, co prowadzi do długotrwałej ekspozycji śluzówki przełyku na kwaśną treść żołądkową.
Główne objawy GERD to zgaga (uczucie pieczenia za mostkiem), regurgitacja (cofanie się kwaśnej treści do gardła), dysfagia, ból w klatce piersiowej oraz objawy pozaprzełykowe: przewlekły kaszel, chrypka, zapalenie krtani czy astma. Przewlekły charakter choroby definiuje się jako występowanie objawów przynajmniej 2 razy w tygodniu przez minimum 3 miesiące.
Diagnostyka GERD obejmuje badanie endoskopowe górnego odcinka przewodu pokarmowego, 24-godzinną pH-metrię, manometrię przełyku oraz próbę terapeutyczną z inhibitorami pompy protonowej. W badaniu endoskopowym można stwierdzić zapalenie przełyku, zwężenie przełyku lub przełyk Barretta – stan przedrakowy wymagający regularnej kontroli endoskopowej.
Leczenie GERD opiera się na modyfikacji stylu życia (redukcja masy ciała, unikanie pozycji leżącej po posiłkach, eliminacja czynników nasilających refluks), farmakoterapii z wykorzystaniem inhibitorów pompy protonowej, leków prokinetycznych oraz blokerów H2. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze stosuje się leczenie chirurgiczne, najczęściej fundoplikację metodą laparoskopową.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Achalazja – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Achalasia jest przewlekłą, nieuleczalną chorobą przełyku, której leczenie ma na celu złagodzenie objawów, poprawę opróżniania przełyku oraz zapobieganie megaprzełykowi. Rokowanie jest korzystne, z ponad 90% pacjentów osiągających dobre wyniki po zastosowaniu jednej lub wielu metod terapeutycznych, choć często konieczne są zabiegi uzupełniające. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są wiek pacjenta (np. ryzyko nawrotu u osób <21 lat wynosi 64% po 5 latach i 72% po 10 latach), ciśnienie dolnego zwieracza przełyku (LES) po leczeniu (ciśnienie >10 mmHg po 3 miesiącach wiąże się z wyższym ryzykiem nawrotu, a >12 mmHg z koniecznością powtórzenia dylatacji), oraz podtyp achalazji określony manometrią wysokiej rozdzielczości (typ II ma lepszą odpowiedź na dylatację pneumatyczną niż typ III). Dodatkowo, czynniki takie jak niepełne zniesienie „talii” balonu podczas dylatacji, długi czas trwania objawów, zmiany anatomiczne przełyku, płeć żeńska i wąski przełyk wpływają na rokowanie i odpowiedź na leczenie.
ból w klatce piersiowej, czynnik predykcyjny, czynnik prognostyczny, dolny zwieracz przełyku, dylatacja pneumatyczna, dysfagia, Functional Luminal Imaging Probe, GERD, gruczolakorak przełyku, laparoskopowa miotomia Hellera, manometria wysokiej rozdzielczości, megaprzełyk, miotomia Hellera, nawrót choroby, perforacja przełyku, przewlekła choroba refluksowa przełyku, przezustna endoskopowa miotomia, rak płaskonabłonkowy, regurgitacja