łagodna hiperkalcemia

Łagodna hiperkalcemia to stan podwyższonego poziomu wapnia w surowicy krwi, zwykle definiowany jako stężenie wapnia całkowitego między 10,5 a 12,0 mg/dl (2,6-3,0 mmol/l) lub wapnia zjonizowanego między 1,3 a 1,5 mmol/l. Jest to najczęściej rozpoznawane zaburzenie gospodarki wapniowej w praktyce klinicznej.

Najczęstszymi przyczynami łagodnej hiperkalcemii są pierwotna nadczynność przytarczyc (około 80-90% przypadków ambulatoryjnych) oraz nowotwory (około 10-20%). Inne przyczyny obejmują stosowanie niektórych leków (tiazydów, litu), choroby ziarniniakowe, nadczynność tarczycy, długotrwałe unieruchomienie oraz dziedziczne zaburzenia metabolizmu wapnia.

Łagodna hiperkalcemia często przebiega bezobjawowo i jest wykrywana przypadkowo podczas rutynowych badań laboratoryjnych. U niektórych pacjentów mogą występować niespecyficzne objawy, takie jak zmęczenie, osłabienie mięśniowa, bóle kostne, zaparcia, poliuria, polidypsja czy zaburzenia poznawcze. Stopień nasilenia objawów zwykle koreluje z wysokością kalcemii i szybkością jej narastania.

Diagnostyka łagodnej hiperkalcemii obejmuje oznaczenie stężenia wapnia zjonizowanego, PTH, witaminy D, fosforu nieorganicznego oraz badanie funkcji nerek. W zależności od wyników tych badań i obrazu klinicznego może być konieczne poszerzenie diagnostyki o badania obrazowe przytarczyc, densytometrię czy poszukiwanie ogniska nowotworowego.

Postępowanie w łagodnej hiperkalcemii zależy od przyczyny i obecności objawów. W przypadku bezobjawowej pierwotnej nadczynności przytarczyc często stosuje się obserwację z regularnym monitorowaniem stężenia wapnia, funkcji nerek i gęstości mineralnej kości. Leczenie operacyjne jest zalecane w przypadku wystąpienia powikłań narządowych lub znacznego podwyższenia stężenia wapnia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl