spowolnienie częstości akcji serca
Spowolnienie częstości akcji serca, określane w terminologii medycznej jako bradykardia, to stan kliniczny, w którym częstość pracy serca wynosi poniżej 60 uderzeń na minutę u osoby dorosłej. Jest to zjawisko, które może występować fizjologicznie u osób dobrze wytrenowanych, sportowców czy w trakcie snu, ale może też być objawem patologii.
Bradykardia może mieć różnorodne przyczyny, wśród których wyróżnia się dysfunkcję węzła zatokowego, bloki przedsionkowo-komorowe, zaburzenia elektrolitowe, działanie niektórych leków (np. beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego), niedoczynność tarczycy, zwiększone napięcie nerwu błędnego czy choroby infekcyjne (np. zapalenie mięśnia sercowego). Istotna jest też bradykardia związana z zawałem mięśnia sercowego, szczególnie ściany dolnej.
Objawy spowolnienia częstości akcji serca mogą obejmować zawroty głowy, osłabienie, omdlenia, duszność, ból w klatce piersiowej czy zmniejszoną tolerancję wysiłku. Diagnostyka bradykardii opiera się na badaniu EKG, monitorowaniu holterowskim, próbach wysiłkowych oraz badaniach obrazowych serca. Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia objawów – może obejmować odstawienie leków spowalniających pracę serca, farmakoterapię (np. atropina) lub implantację stymulatora serca w przypadkach zaawansowanych zaburzeń przewodzenia.