przewodzenie bodźców elektrycznych
Przewodzenie bodźców elektrycznych to fundamentalny proces fizjologiczny zachodzący w układzie nerwowym i mięśniowym. Polega na przekazywaniu impulsów elektrycznych wzdłuż błon komórkowych neuronów i włókien mięśniowych, umożliwiając komunikację między komórkami oraz inicjację skurczu mięśni.
W neuronach przewodzenie odbywa się dzięki depolaryzacji błony komórkowej – zmianie potencjału spoczynkowego na potencjał czynnościowy, który przemieszcza się wzdłuż aksonu. Proces ten zależy od przepływu jonów (głównie sodu i potasu) przez kanały jonowe w błonie komórkowej. W włóknach zmielinizowanych impulsy przemieszczają się skokowo (przewodzenie saltatoryczne), co znacznie zwiększa szybkość przewodzenia.
Zaburzenia przewodzenia bodźców elektrycznych stanowią podłoże wielu chorób neurologicznych i kardiologicznych. W diagnostyce wykorzystuje się badania elektrofizjologiczne, takie jak EKG, EEG czy EMG, które rejestrują aktywność elektryczną serca, mózgu i mięśni. Prawidłowa ocena przewodzenia ma kluczowe znaczenie w diagnostyce arytmii, padaczki, neuropatii oraz chorób nerwowo-mięśniowych.
W kardiologii szczególne znaczenie ma ocena przewodzenia impulsów w sercu – od węzła zatokowo-przedsionkowego, przez przedsionki, węzeł przedsionkowo-komorowy, pęczek Hisa i jego odnogi, aż do włókien Purkinjego. Zaburzenia tego procesu mogą prowadzić do różnych form bloku przedsionkowo-komorowego, zespołów preekscytacji czy arytmii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dilzem 120 retard 120 mg
Diltiazemu chlorowodorek, aktywny składnik preparatu Dilzem 120 retard, jest selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy pochodnych benzotiazepiny (kod ATC: C08DB01). Mechanizm działania polega na hamowaniu napływu jonów wapnia przez błony komórkowe, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia całkowitego oporu obwodowego. W efekcie obserwuje się obniżenie ciśnienia tętniczego oraz redukcję obciążenia następczego serca. Diltiazemu wykazuje również ujemne działanie chronotropowe, hamując odruchowe zwiększenie częstości akcji serca, co jest istotne w kontroli tachykardii i terapii dławicy piersiowej.
antagonista wapnia, ciśnienie tętnicze, diltiazemu chlorowodorek, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, działanie przeciwdławicowe, jony wapnia, kurczliwość mięśnia sercowego, mięsień sercowy, mięśnie gładkie naczyń, obciążenie następcze serca, opór obwodowy, pochodna benzotiazepiny, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie bodźców elektrycznych, tachykardia, układ przewodzący serca, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rytmonorm 3,5 mg/ml
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna leku Rytmonorm, jest przeciwarytmikiem klasy 1c według klasyfikacji Vaughan-Williamsa, charakteryzującym się blokowaniem kanałów sodowych i stabilizacją błon komórkowych. Dodatkowo wykazuje umiarkowane działanie β-adrenolityczne (klasa II), co rozszerza jego profil terapeutyczny. Mechanizm działania obejmuje zmniejszenie szybkości powstawania potencjału czynnościowego oraz wyraźne działanie dromotropowo ujemne, prowadzące do spowolnienia przewodzenia bodźców elektrycznych w sercu. Propafenon wydłuża także czas refrakcji w przedsionku, węźle przedsionkowo-komorowym oraz komorach, co jest kluczowe w kontroli rytmu serca.
bloker receptorów beta-adrenergicznych, blokowanie kanałów sodowych, blokowanie kanału sodowego, czas refrakcji, działanie beta-adrenolityczne, działanie dromotropowo-ujemne, klasyfikacja Vaughan-Williamsa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, potencjał czynnościowy, propafenonu chlorowodorek, przewodzenie bodźców elektrycznych, roztwór do wstrzykiwań, stabilizacja błony komórkowej, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a