nadciśnienie płucne noworodków

Nadciśnienie płucne noworodków (PPHN – Persistent Pulmonary Hypertension of the Newborn) to poważny stan patologiczny charakteryzujący się utrzymywaniem się wysokiego oporu naczyniowego w krążeniu płucnym po urodzeniu. W warunkach fizjologicznych, wraz z pierwszym oddechem noworodka, następuje szybki spadek oporu naczyń płucnych, jednak w PPHN proces ten jest zaburzony.

Etiologia PPHN jest zróżnicowana i obejmuje: niedotlenienie okołoporodowe, zespół aspiracji smółki, sepsę, wrodzone przepukliny przeponowe, niedorozwój płuc oraz pierwotne malformacje naczyniowe. Stan ten może również wystąpić jako powikłanie zespołu zaburzeń oddychania u wcześniaków lub jako idiopatyczne nadciśnienie płucne.

Obraz kliniczny charakteryzuje się sinicą, która nie reaguje adekwatnie na podaż tlenu, hipoksemią nieproporcjonalną do zmian osłuchowych i radiologicznych płuc, oraz objawami niewydolności prawokomorowej serca. Diagnostyka opiera się na badaniu echokardiograficznym, które wykazuje przeciek prawo-lewy przez przetrwały przewód tętniczy lub otwór owalny, oraz podwyższone ciśnienie w tętnicy płucnej.

Leczenie PPHN obejmuje terapię przyczynową, wentylację mechaniczną, tlenoterapię oraz farmakoterapię ukierunkowaną na obniżenie oporu naczyń płucnych. Kluczowe znaczenie ma tlenek azotu podawany wziewnie (iNO), który jest selektywnym wazodylatatorem naczyń płucnych. W ciężkich przypadkach stosuje się pozaustrojowe utlenowanie krwi (ECMO). Rokowanie zależy od przyczyny, nasilenia hipoksemii i dostępności specjalistycznego leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl