płucna eozynofilia

Płucna eozynofilia, znana również jako zespół eozynofilii płucnej, to grupa schorzeń płucnych charakteryzujących się zwiększoną liczbą eozynofilów w tkance płucnej, niekiedy także we krwi obwodowej i plwocinie. Stanowi ona heterogenną grupę chorób o różnej etiologii, patomechanizmie i rokowaniu.

Klinicznie płucna eozynofilia może manifestować się kaszlem, dusznością, gorączką, bólami w klatce piersiowej oraz ogólnymi objawami, takimi jak utrata wagi czy osłabienie. W badaniach obrazowych typowo obserwuje się różnorodne zmiany naciekowe w płucach, często o charakterze przemijającym i wędrującym.

Wśród najważniejszych jednostek chorobowych zaliczanych do płucnej eozynofilii wyróżnia się m.in. ostrą eozynofilię płucną (zespół Löfflera), przewlekłą eozynofilię płucną, alergiczną aspergilozę oskrzelowo-płucną, eozynofilię płucną związaną z lekami oraz zespół Churga-Strauss. Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym, badaniach obrazowych, badaniu płynu z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego oraz biopsji płuca.

Leczenie płucnej eozynofilii zależy od jej przyczyny. W większości przypadków stosuje się glikokortykosteroidy, które zwykle przynoszą szybką poprawę kliniczną. W przypadku eozynofilii wywołanej lekami kluczowe jest odstawienie leku sprawczego. Rokowanie jest zmienne i zależy od konkretnej jednostki chorobowej oraz skuteczności leczenia przyczynowego.