naciek płucny
Naciek płucny to patologiczne gromadzenie się komórek, płynów lub substancji w miąższu płucnym, widoczne w badaniach radiologicznych jako obszar o zwiększonej gęstości. Jest to objaw różnych chorób płuc, a nie samodzielna jednostka chorobowa. Nacieki płucne mogą mieć charakter zapalny, nowotworowy, krwotoczny lub wynikać z zastoju krwi w krążeniu płucnym.
W diagnostyce nacieków płucnych kluczową rolę odgrywają badania obrazowe, przede wszystkim RTG klatki piersiowej oraz tomografia komputerowa o wysokiej rozdzielczości (HRCT). Etiologia nacieków może być różnorodna – od infekcji (bakteryjnych, wirusowych, grzybiczych), przez choroby śródmiąższowe płuc, po procesy nowotworowe czy choroby układowe.
Postępowanie diagnostyczne przy naciekach płucnych obejmuje szczegółowy wywiad kliniczny, badania laboratoryjne, badania obrazowe oraz często procedury inwazyjne jak bronchoskopia z BAL (płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe) lub biopsja płuca. Leczenie zależy od przyczyny podstawowej i może obejmować antybiotykoterapię, leki przeciwzapalne, chemioterapię czy radioterapię w przypadku zmian nowotworowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vortemyel 3,5 mg
Lek Vortemyel (bortezomib) w dawce 3,5 mg, stosowany do wstrzykiwań, posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze oraz ostrą rozlaną naciekową chorobę płuc i osierdzia. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego oraz wykluczenie obecności tych stanów chorobowych, gdyż ich wystąpienie może prowadzić do poważnych powikłań i zagrożenia życia pacjenta. W przypadku podejrzenia tych przeciwwskazań podanie leku należy odroczyć do czasu przeprowadzenia pełnej diagnostyki różnicowej.
bortezomib, choroba osierdzia, diagnostyka różnicowa, naciek płucny, nadwrażliwość na substancję czynną, ostra nadwrażliwość, ostra rozlana naciekowa choroba płuc, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, schemat wielolekowy, substancja pomocnicza, terapia skojarzona, Vortemyel, wywiad alergiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre zapalenie trzustki – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ostre zapalenie trzustki (OZT) stanowi poważny stan zapalny wymagający kompleksowej opieki pielęgniarskiej skoncentrowanej na łagodzeniu bólu, monitorowaniu funkcji życiowych oraz utrzymaniu odpowiedniego nawodnienia i odżywienia. Kluczowe interwencje obejmują stosowanie leków przeciwbólowych (np. meperidyna, fentanyl, pentazocyna) z unikaniem morfiny ze względu na ryzyko skurczu zwieracza Oddiego, agresywne uzupełnianie płynów dożylnych, zwłaszcza roztworem mleczanu Ringera w pierwszych 24 godzinach, oraz utrzymanie stanu NPO z ewentualnym żywieniem pozajelitowym lub wczesnym żywieniem dojelitowym u pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego przebiegiem. Monitorowanie obejmuje ocenę enzymów trzustkowych, bilansu płynów, parametrów laboratoryjnych (Hb, Ht, elektrolity, BUN, kreatynina) oraz wczesne wykrywanie powikłań takich jak infekcje, wstrząs czy niewydolność wielonarządowa.
aminoglikozyd, badanie jamy brzusznej, ból nadbrzusza, cefalosporyna, enzymy trzustkowe, hiperlipoproteinemia, mechanizmy immunologiczne, naciek płucny, niedodma, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, obrzęk trzustki, ostre zapalenie trzustki, perystaltyka jelit, podrażnienie otrzewnej, sole żółciowe, technika aseptyczna, torbiel rzekoma, trzecia przestrzeń, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, zaburzenie elektrolitowe, żółtaczka, zwieracz Oddiego, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Carmustine Zentiva
Produkt leczniczy Carmustine Zentiva (100 mg, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) charakteryzuje się istotnym ryzykiem toksyczności płucnej, manifestującej się naciekami i/lub włóknieniem płuc, które mogą wystąpić nawet do 3 lat po zakończeniu terapii. Szczególnie narażeni są pacjenci z dawką skumulowaną karmustyny w zakresie 1200-1500 mg/m² powierzchni ciała. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, istniejące choroby układu oddechowego, wcześniejsze zmiany radiologiczne, napromienianie klatki piersiowej oraz stosowanie innych leków pulmonotoksycznych. Zaleca się wykonanie wyjściowych badań czynności płuc (FVC i DLCO poniżej 70% wartości należnej wymaga szczególnej uwagi) oraz rentgenowskiego badania klatki piersiowej, a także regularne monitorowanie tych parametrów w trakcie terapii. U pacjentów leczonych karmustyną w dzieciństwie lub okresie dojrzewania opisano opóźnione zwłóknienie płuc nawet do 17 lat po terapii, co podkreśla konieczność długoterminowego nadzoru.
busulfan, cyklofosfamid, cytarabina, czynność płuc, dawka skumulowana, etopozyd, funkcja nerek, funkcja wątroby, karmustyna, melfalan, naciek płucny, napromienianie klatki piersiowej, naświetlanie całego ciała, natężona pojemność życiowa, pojemność dyfuzyjna dla tlenku węgla, przeszczepienie komórek macierzystych układu krwiotwórczego, radioterapia, schemat BEAM, schemat CBV, toksyczność płucna, włóknienie płuc, zwłóknienie płuc - Leksykon substancji czynnych
Karmustyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Karmustyna jest lekiem przeciwnowotworowym o znaczącym profilu toksyczności, szczególnie dotyczącym układu oddechowego i szpiku kostnego. Toksyczność płucna, obejmująca nacieki i włóknienie, występuje u około 30% pacjentów, zwłaszcza przy dawce skumulowanej 1200–1500 mg/m². Czynniki ryzyka to m.in. palenie tytoniu, wcześniejsze choroby płuc, radioterapia klatki piersiowej oraz stosowanie innych leków pulmonotoksycznych. Zaleca się wykonanie wyjściowych badań czynności płuc (FVC, DLCO) i radiologii klatki piersiowej oraz ich regularne monitorowanie, szczególnie u pacjentów z wartościami poniżej 70%. Wysokie dawki karmustyny (np. 600 mg/m²) stosowane przed przeszczepieniem komórek macierzystych zwiększają ryzyko toksyczności płucnej i innych powikłań, takich jak mielosupresja, która może być długotrwała i kumulatywna. Morfologię krwi należy kontrolować przez co najmniej 6 tygodni po podaniu dawki, a odstępy między dawkami nie powinny być krótsze niż 6 tygodni.
badanie czynności płuc, busulfan, cyklofosfamid, cytarabina, dawka skumulowana, działanie rakotwórcze, etopozyd, hepatotoksyczność, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, karmustyna, lek przeciwnowotworowy, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi, naciek płucny, naświetlanie całego ciała, natężona pojemność życiowa, nefrotoksyczność, neutropeniczne zapalenie jelit, pojemność dyfuzyjna dla tlenku węgla, przeszczepienie komórek macierzystych, rentgen klatki piersiowej, schemat BEAM, schemat CBV, schemat kondycjonujący, tętnica szyjna, toksyczność płucna, toksyczność szpiku kostnego, włóknienie płuc, zwłóknienie płuc - Leksykon substancji czynnych
Dazatynib – Działania niepożądane
Dazatynib jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Dostępny jest w formie tabletek powlekanych w dawkach od 20 mg do 140 mg pod różnymi nazwami handlowymi. Dane kliniczne obejmujące 2900 pacjentów, w tym 324 z nowo rozpoznaną CML w fazie przewlekłej oraz 2388 z opornością lub nietolerancją na imatynib, wskazują na mediana czasu leczenia wynoszącą 19,2 miesiąca (zakres 0–93,2 miesiąca). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem braku przypadków wysięku osierdziowego, opłucnowego, obrzęku płuc i nadciśnienia płucnego. Najczęstsze działania niepożądane to zakażenia, mielosupresja (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość), ból głowy, krwotoki, wysięk opłucnowy, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), wysypka skórna oraz obrzęki obwodowe i zmęczenie.
aplazja układu czerwonokrwinkowego, białkomocz, cukrzyca, duszność, gorączka neutropeniczna, hiperurykemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, krwawienie w ośrodkowym układzie nerwowym, krwawienie z przewodu pokarmowego, łysienie, martwica kości, mielosupresja, naciek płucny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neuropatia, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, piorunujące zapalenie wątroby, przemijający napad niedokrwienny, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, tabletka powlekana, tętnicze nadciśnienie płucne, udar naczyniowy mózgu, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie łaknienia, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błon śluzowych, zapalenie mięśni, zapalenie okrężnicy, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Neupogen
Filgrastym, zawarty w produkcie Neupogen, jest rekombinowanym czynnikiem pobudzającym tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF), stosowanym w różnych wskazaniach hematologicznych. Terapia tym lekiem wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak reakcje anafilaktyczne, śródmiąższowa choroba płuc, kłębuszkowe zapalenie nerek, zespół przesiąkania włośniczek oraz powiększenie i potencjalne pęknięcie śledziony. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy takie jak kaszel, gorączka, duszność, niedociśnienie tętnicze, hipoalbuminemia, obrzęki oraz ból w lewym górnym kwadrancie brzucha, które mogą wskazywać na powikłania wymagające natychmiastowego przerwania leczenia. Zalecane jest regularne monitorowanie parametrów moczu, liczby płytek krwi (szczególnie przy wartości poniżej 100 × 10⁹/l), leukocytów (przerwanie terapii przy >50 × 10⁹/l, a w mobilizacji PBPC przy >70 × 10⁹/l) oraz wielkości śledziony (badanie fizykalne lub ultrasonografia).
czynnik wzrostu kolonii granulocytów, filgrastym, hipoalbuminemia, immunogenność, kłębuszkowe zapalenie nerek, komórki progenitorowe krwi obwodowej, leukocytoza, małopłytkowość, naciek płucny, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostra białaczka szpikowa, ostry zespół niewydolności oddechowej, pegfilgrastym, pęknięcie śledziony, powiększenie śledziony, przewlekła białaczka szpikowa, reakcja anafilaktyczna, splenektomia, śródmiąższowa choroba płuc, transformacja blastyczna, trombocytopenia, zapalenie aorty, zespół mielodysplastyczny, zespół przesiąkania włośniczek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carmustine Accordpharma 50 mg
Karmustyna (Carmustine Accordpharma) to cytotoksyczny lek z grupy nitrozomoczników, dostępny w dawkach 50 mg i 300 mg do infuzji, stosowany w terapii przeciwnowotworowej. Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest supresja szpiku kostnego, rozpoczynająca się 7-14 dni po podaniu i ustępująca po 42-56 dniach, o przebiegu dwufazowym zależnym od dawki jednorazowej i skumulowanej. Toksyczność płucna występuje u około 30% pacjentów, manifestując się włóknieniem śródmiąższowym lub naciekami płucnymi, z ryzykiem śmiertelnego przebiegu, szczególnie przy dawkach skumulowanych 1200-1500 mg/m² pc. oraz u pacjentów z FVC lub DLCO <70% wartości należnej. Wczesne i późne powikłania płucne mogą pojawić się nawet do 17 lat po leczeniu, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, u których lek jest przeciwwskazany ze względu na wysokie ryzyko zwłóknienia płuc i zgonu. Karmustyna wykazuje wysoki potencjał emetogenny, szczególnie przy dawkach >250 mg/m² pc., a także hepatotoksyczność z opóźnionym wystąpieniem do 60 dni po podaniu, objawiającą się odwracalnym wzrostem bilirubiny, fosfatazy alkalicznej i AspAT. Toksyczność nerkowa jest rzadka, ale możliwa przy dawkach skumulowanych <1000 mg/m² pc.
ataksja, biegunka, ból głowy, choroba śródmiąższowa płuc, choroba zarostowa żył, dysplazja szpiku kostnego, encefalopatia, ginekomastia, hepatotoksyczność, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jadłowstręt, karmustyna, krwotok siatkówkowy, lek cytotoksyczny, łysienie, mielotoksyczność, naciek płucny, napad drgawkowy, natężona pojemność życiowa, niedociśnienie, niedokrwistość, niepłodność, nudności i wymioty, ostra białaczka, pochodna nitrozomocznika, pojemność dyfuzyjna dla tlenku węgla, potencjał emetogenny, stan padaczkowy, supresja szpiku kostnego, tachykardia, teratogeneza, toksyczność nerkowa, toksyczność oczna, toksyczność płucna, uderzenie gorąca, włóknienie śródmiąższowe, zaburzenie elektrolitowe, zaczerwienienie spojówek, zapalenie jamy ustnej, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zapalenie żył, zaparcie, zawroty głowy, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biseptol (200 mg + 40 mg)/5 ml
Biseptol, zawiesina doustna zawierająca trimetoprim (200 mg) i sulfametoksazol (40 mg) w 5 ml, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wynikają z obu składników. Najczęściej obserwuje się hiperkaliemię oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i biegunka. Bardzo rzadko występują poważne zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistości megaloblastyczna, aplastyczna i hemolityczna), szczególnie u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G-6-PD), u których istnieje ryzyko hemolizy. Ponadto, mogą pojawić się ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym zespół choroby posurowiczej, anafilaksja, alergiczne zapalenie mięśnia sercowego, obrzęk naczynioruchowy oraz różne formy zapalenia naczyń. Wśród działań niepożądanych o bardzo rzadkiej częstości odnotowano także aseptyczne zapalenie opon mózgowych, drgawki, zapalenie nerwów obwodowych, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka.
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, ataksja, choroba posurowicza, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, drgawki, eozynofilia, folinian wapnia, gorączka polekowa, guzkowe zapalenie tętnic, hemoliza, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, jadłowstręt, kandydoza, kotrimoksazol, leukopenia, martwica wątroby, methemoglobinemia, naciek płucny, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, plamica, Pneumocystis jirovecii, pneumocystozowe zapalenie płuc, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, zapalenie nerwów obwodowych, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Sweeta, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salaza 500 mg
Produkt leczniczy Salaza 500 mg w postaci czopków zawierających mesalazynę może wywoływać różnorodne działania niepożądane, których częstość występowania klasyfikowana jest zgodnie z terminologią MedDRA. Wśród rzadkich działań niepożądanych (≥1/10 000 do <1/1 000) obserwuje się poważne zmiany hematologiczne, takie jak agranulocytoza, pancytopenia, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość oraz niedokrwistość aplastyczna. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym wyprysk alergiczny, gorączka polekowa, toczeń rumieniowaty oraz pancolitis. Z nieznaną częstością zgłaszane są objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, neuropatia obwodowa), kardiologiczne (zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia), pulmonologiczne (duszność, kaszel, alergiczne i eozynofilowe zapalenie płuc, nacieki i zapalenie płuc), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (dyskomfort, biegunka, nudności, wymioty, ostre zapalenie trzustki, nasilenie objawów zapalenia jelita grubego). Ponadto mogą wystąpić zaburzenia czynności wątroby (wzrost aminotransferaz, zapalenie i cholestatyczne zapalenie wątroby) oraz ciężkie reakcje skórne (DRESS, SJS, TEN), które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, szczególnie u pacjentów z chorobami skóry.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, atopowe zapalenie skóry, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, działanie niepożądane mesalazyny, eozynofilowe zapalenie płuc, fotowrażliwość, gorączka polekowa, granulocyt, kamica nerkowa, leukopenia, małopłytkowość, mesalazyna, morfologia krwi, naciek płucny, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancolitis, pancytopenia, SCAR, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, wyprysk alergiczny, wyprysk atopowy, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daruph 63 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został oceniony w badaniach klinicznych na 2900 pacjentach, w tym 324 dorosłych z nowo rozpoznaną przewlekłą białaczką szpikową (CML) w fazie przewlekłej oraz 188 dzieci i młodzieży. Mediana czasu leczenia u dorosłych wynosiła 19,2 miesiąca (zakres 0–93,2 miesiąca). Działania niepożądane występowały u większości pacjentów, a u 19% (520/2712) doprowadziły do przerwania terapii. Najczęstsze powikłania obejmowały mielosupresję (niedokrwistość, neutropenię, małopłytkowość), często z neutropenią z gorączką, oraz powikłania płucne, takie jak wysięk w jamie opłucnej i duszność. Rzadkie, ale poważne powikłania to zakrzepica płucna, ostry zespół zaburzeń oddychania i śródmiąższowa choroba płuc. Profil bezpieczeństwa u dzieci był podobny do dorosłych, z wyjątkiem braku wysięków osierdziowego i opłucnowego oraz nadciśnienia płucnego.
aplazja czerwonokrwinkowa, arytmia komorowa, ból kostno-mięśniowy, chłonkotok, dławica piersiowa, hiperurykemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, naciek płucny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość, niedrożność jelit, obrzęk płuc, osłabienie mięśniowe, ostra białaczka limfoblastyczna, przetoka odbytu, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakrzepica płucna, zapalenie błony śluzowej, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń leukocytoklastyczne, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie ścięgien, zapalenie stawów, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Histoplazmoza – Leczenie
Histoplazmoza, wywołana przez dimorficzny grzyb Histoplasma capsulatum, wymaga zróżnicowanego podejścia terapeutycznego zależnego od postaci klinicznej, ciężkości zakażenia oraz stanu immunologicznego pacjenta. U osób immunokompetentnych z łagodną lub umiarkowaną ostrą histoplazmozą płucną leczenie przeciwgrzybicze zwykle nie jest konieczne, o ile objawy nie utrzymują się dłużej niż 4 tygodnie, nie występują zaburzenia oddychania, progresja nacieku płucnego lub powiększenie węzłów chłonnych. W umiarkowanych i ciężkich postaciach stosuje się itrakonazol (200 mg 3x/d przez 3 dni, następnie 200 mg 1-2x/d przez 6-12 tygodni) lub amfoterycynę B liposomalną (3-5 mg/kg/d) w ciężkich przypadkach, z kontynuacją terapii itrakonazolem. Przewlekła jamista histoplazmoza wymaga leczenia itrakonazolem przez co najmniej 12 miesięcy, a w niektórych przypadkach nawet do 24 miesięcy, ze względu na ryzyko nawrotu (10-20%). W rozsianej histoplazmozie, zwłaszcza u pacjentów z HIV/AIDS, zalecana jest intensywna terapia indukcyjna amfoterycyną B liposomalną (3 mg/kg/d i 5 mg/kg/d przy zajęciu OUN) przez 1-2 tygodnie, a następnie terapia konsolidacyjna itrakonazolem (200 mg 3x/d przez 3 dni, potem 200 mg 2x/d przez co najmniej 12 miesięcy). Monitorowanie stężenia itrakonazolu (>1,0 μg/ml) oraz enzymów wątrobowych jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
amfoterycyna B, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, flukonazol, fotokoagulacja, Histoplasma capsulatum, histoplazmoza ośrodkowego układu nerwowego, Infectious Diseases Society of America, iniekcje sterydowe, itrakonazol, leczenie przeciwgrzybicze, liposomalna amfoterycyna B, metylprednizolon, naciek płucny, oczna histoplazmoza, ostra niewydolność oddechowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, posakonazol, powiększenie węzłów chłonnych, rozsiana histoplazmoza, terapia antyretrowirusowa, worikonazol, ziarniniak śródpiersia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carmustine Accord 100 mg
Karmustyna (Carmustine Accord, 100 mg) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejsza jest supresja szpiku kostnego rozpoczynająca się 7-14 dni po podaniu i ustępująca po 42-56 dniach, zależna od dawki i dawki skumulowanej. Toksyczność płucna, występująca u około 30% pacjentów, manifestuje się włóknieniem śródmiąższowym, szczególnie przy dawkach skumulowanych 1200-1500 mg/m², co może prowadzić do zgonu. Objawy neurologiczne, takie jak ataksja, zawroty głowy i encefalopatia, są częste, zwłaszcza przy wysokich dawkach. Nudności i wymioty pojawiają się zwykle 2-4 godziny po podaniu, utrzymując się przez 4-6 godzin, nasilone przy dawkach >250 mg/m². Hepatotoksyczność, objawiająca się odwracalnym wzrostem bilirubiny, fosfatazy alkalicznej i AspAT, występuje często przy dużych dawkach, natomiast toksyczność nerkowa jest rzadka, ale możliwa przy dawkach skumulowanych <1000 mg/m².
AspAT, ataksja, ból mięśni, choroba śródmiąższowa płuc, choroba zarostowa żył, dysplazja szpiku kostnego, encefalopatia, fosfataza alkaliczna, ginekomastia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jadłowstręt, krwotok siatkówkowy, łysienie, naciek płucny, napad drgawkowy, natężona pojemność życiowa, niedokrwistość, niepłodność, nudności i wymioty, ostra białaczka, pojemność dyfuzyjna dla tlenku węgla, przeszczepienie komórek macierzystych, stan padaczkowy, supresja szpiku kostnego, tachykardia, teratogeneza, toksyczność nerkowa, toksyczność płucna, włóknienie płuc, włóknienie śródmiąższowe, wynaczynienie, zaczerwienienie spojówek, zapalenie jamy ustnej, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zapalenie żył, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salofalk 1,5 g
Mesalazyna, substancja czynna preparatu Salofalk dostępnego w dawkach 1000 mg, 1,5 g oraz 3 g w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu, może powodować liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Do bardzo rzadkich, ale poważnych powikłań należą zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia, neutropenia, leukopenia i małopłytkowość (<1/10 000). Reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka alergiczna, gorączka polekowa, toczeń rumieniowaty i zapalenie jelita grubego, również występują bardzo rzadko. Neurologiczne działania niepożądane obejmują często bóle głowy (1-10%) i niezbyt często zawroty głowy (0,1-1%), a bardzo rzadko neuropatię obwodową. Poważne powikłania kardiologiczne, takie jak zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, oraz alergiczne i zwłóknieniowe reakcje płucne (duszność, kaszel, zapalenie pęcherzyków płucnych) również klasyfikowane są jako bardzo rzadkie. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty, występują często, natomiast ostre zapalenie trzustki jest bardzo rzadkie, ale wymaga natychmiastowej interwencji.
agranulocytoza, aminotransferaza, amylaza, astenia, atopowe zapalenie skóry, cholestatyczne zapalenie wątroby, gorączka polekowa, granulat o przedłużonym uwalnianiu, kamica układu moczowego, kolka nerkowa, leukopenia, lipaza, małopłytkowość, mesalazyna, naciek płucny, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, płucna eozynofilia, reakcja polekowa z eozynofilią, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk atopowy, wysypka alergiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zapalenie jelita grubego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ostrej niewydolności oddechowej – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) charakteryzuje się ostrą hipoksemią, obustronnym naciekiem płucnym i niekardiogennym obrzękiem płuc, stanowiąc poważne zagrożenie dla pacjentów krytycznie chorych. Wczesna identyfikacja pacjentów zagrożonych rozwojem ARDS, m.in. za pomocą skali LIPS (wynik ≥4, czułość 0,69, swoistość 0,78, ujemna wartość predykcyjna 0,97), oraz biomarkerów takich jak angiopoetyna-2, jest kluczowa dla zapobiegania. Grupy wysokiego ryzyka obejmują osoby w podeszłym wieku, z cukrzycą, określonymi nieprawidłowościami hematologicznymi oraz pochodzeniem afroamerykańskim. W terapii ARDS zaleca się wentylację ochronną płuc z niską objętością oddechową, wysokim PEEP u pacjentów z PaO2/FiO2 ≤ 200 mmHg oraz wentylację w pozycji na brzuchu u chorych z umiarkowanym lub ciężkim ARDS, co istotnie zmniejsza śmiertelność (stopnie rekomendacji 1A, 2B, 1B). U pacjentów bez ARDS stosowanie niskich objętości oddechowych podczas wentylacji mechanicznej może zapobiegać rozwojowi zespołu.
angiopoetyna-2, aspiryna, beta2-agonista, cykliczny adenozynomonofosforan, dodatnie ciśnienie końcowo-wydechowe, dym tytoniowy, enzym cyklooksygenazy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hipoksemia, kortykosteroid, lek przeciwpłytkowy, naciek płucny, obrzęk płuc niekardiogenny, omeprazol, pacjent krytycznie chory, ranitydyna, skala LIPS, sukralfat, tromboksan A2, wartość predykcyjna dodatnia, wartość predykcyjna ujemna, wentylacja ochronna płuc, wskaźnik PaO2/FiO2, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie płuc szpitalne, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pentasa 2 g
Lek Pentasa zawiera mesalazynę w dawce 2 g granulatu o przedłużonym uwalnianiu i może powodować szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, ból brzucha, nudności, wymioty) oraz bóle głowy i wysypki skórne. Należy zwrócić szczególną uwagę na rzadkie, ale poważne reakcje, takie jak ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości (SCAR), w tym zespół Stevensa i Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Ponadto, mogą wystąpić zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, ostre zapalenie trzustki, a także zaburzenia czynności nerek i wątroby, które prawdopodobnie mają podłoże alergiczne. Wiele z tych objawów może być trudnych do odróżnienia od manifestacji samej choroby zapalnej jelita, co komplikuje ocenę związku przyczynowo-skutkowego.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, ból brzucha, choroba zapalna jelita, ciężkie skórne działania niepożądane, eozynofilia, eozynofilia płucna, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, gorączka polekowa, granulat o przedłużonym uwalnianiu, granulocytopenia, kamica układu moczowego, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, mesalazyna, naciek płucny, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancolitis, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk atopowy, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie nerek, zapalenie osierdzia, zapalenie wątroby, zastoinowe zapalenie wątroby, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczeniopodobny, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vesanoid 10 mg
Tretynoina, stosowana w leczeniu ostrej białaczki promielocytowej (APL) w dawce 10 mg w postaci kapsułek miękkich (produkt Vesanoid), wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które należy uważnie monitorować. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) obejmują leukocytozę i hiperleukocytozę, które mogą towarzyszyć zespołowi różnicowania – poważnemu powikłaniu klinicznemu charakteryzującemu się gorączką, dusznością, ostrą niewydolnością oddechową, naciekami płucnymi, wysiękami w jamie opłucnej i osierdzia, niedociśnieniem, obrzękami obwodowymi, niewydolnością wątroby, nerek oraz niewydolnością wielonarządową. Terapia skojarzona z trójtlenkiem arsenu zwiększa ryzyko hiperleukocytozy, wydłużenia odstępu QTc oraz hepatotoksyczności, szczególnie w fazie indukcyjnej leczenia, manifestującej się podwyższonymi aminotransferazami. W populacji pediatrycznej obserwuje się zwiększoną toksyczność, w tym ryzyko pseudotumoru cerebri.
duszność, hepatotoksyczność, hiperleukocytoza, hiperwitaminoza A, leukocytoza, naciek płucny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, ostra białaczka promielocytowa, ostra niewydolność oddechowa, personel medyczny, pseudotumor cerebri, retynoid, rzekomy guz mózgu, teratogenność, tretynoina, trójtlenek arsenu, wydłużenie odstępu QTc, wysięk opłucnowy, zespół kwasu retinowego, zespół różnicowania, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bortezomib Eugia 3,5 mg
Profil bezpieczeństwa leku Bortezomib Eugia (3,5 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań) został oceniony na podstawie danych od 5 476 pacjentów, z czego 3 996 otrzymywało dawkę 1,3 mg/m² powierzchni ciała. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, niedokrwistość, neutropenia), neurologiczne (obwodowa neuropatia czuciowa, ból głowy, parestezje), gastroenterologiczne (nudności, biegunka, zaparcia, wymioty) oraz ogólne (zmęczenie, gorączka, ból mięśni). Częstość występowania tych działań jest bardzo wysoka (≥ 1/10). Rzadziej obserwowano poważne powikłania, takie jak niewydolność serca, zespół rozpadu guza, nadciśnienie płucne, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii czy ostre rozlane naciekowe choroby płuc (≥ 1/1 000 do < 1/100). Występowanie neuropatii autonomicznej jest rzadkie (< 1/1 000). Lek może być podawany dożylnie lub podskórnie, co wymaga odpowiedniej rekonstytucji roztworu (3,5 ml lub 1,4 ml 0,9% NaCl, odpowiednio).
biegunka, ból głowy, duszność, działanie niepożądane, gorączka, małopłytkowość, mialgia, naciek płucny, nadciśnienie płucne, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność serca, nudności, ostra rozlana naciekowa choroba płuc, parametr hematologiczny, parestezja, półpasiec, profil bezpieczeństwa, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zaburzenie gastroenterologiczne, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neurologiczne, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ostrej niewydolności oddechowej – Diagnostyka i diagnoza
Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) definiowany jest według kryteriów berlińskich (2012) jako ostry początek objawów w ciągu 1 tygodnia od czynnika wywołującego, obustronne nacieki w badaniach obrazowych (RTG lub TK), niewydolność oddechowa niezwiązana z niewydolnością serca lub przewodnieniem oraz hipoksemia z wskaźnikiem PaO2/FiO2 ≤ 300 mmHg przy PEEP ≥ 5 cm H2O. Stopień ciężkości ARDS klasyfikuje się na łagodny (PaO2/FiO2 200–300 mmHg), umiarkowany (100–200 mmHg) i ciężki (≤ 100 mmHg). W diagnostyce różnicowej kluczowe jest wykluczenie kardiogennego obrzęku płuc, m.in. za pomocą echokardiografii, EKG oraz oznaczenia BNP (< 100 pg/ml sugeruje ARDS). Nowa globalna definicja z 2021 roku dopuszcza stosowanie SpO2/FiO2 ≤ 315 jako alternatywy dla PaO2/FiO2 oraz uwzględnia pacjentów niewentylowanych mechanicznie, co jest istotne w warunkach ograniczonych zasobów.
algorytm uczenia maszynowego, angiopoetyna-2, badanie gazometryczne, biomarker ARDS, bronchoskopia, cytokina zapalna, definicja berlińska, dodatnie ciśnienie końcowo-wydechowe, echokardiogram, elektrokardiogram, hipoksemia, kardiogenny obrzęk płuc, krwioplucie, krwotok pęcherzykowy, naciek płucny, niewydolność oddechowa, peptyd natriuretyczny typu B, przewlekła choroba płuc, radiogram klatki piersiowej, tomografia komputerowa, ultrasonografia płuc, wskaźnik PaO2/FiO2, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salofalk 1 g 1000 mg
Mesalazyna, stosowana w postaci czopków Salofalk 1 g, wykazuje dobrą tolerancję u większości pacjentów, jednak u około 3% obserwuje się działania niepożądane. Najczęstsze objawy to ból głowy (0,8%), zaparcia (0,8%), nudności, wymioty i ból brzucha (każde po 0,4%). Pomimo miejscowego podania, lek może wywoływać poważne działania ogólnoustrojowe, w tym zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia, neutropenia, leukopenia, małopłytkowość), neuropatię obwodową, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, a także reakcje alergiczne i zwłóknieniowe płuc. Nefrotoksyczność manifestuje się ostrym i przewlekłym zapaleniem śródmiąższowym nerek oraz niewydolnością nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerkowych, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka.
agranulocytoza, aminotransferaza, atopowe zapalenie skóry, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, duszność, fotosensytyzacja, gorączka polekowa, kamica układu moczowego, kaszel, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mesalazyna, naciek płucny, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudność, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, płucna eozynofilia, skurcz oskrzeli, świąd, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, wykwit alergiczny, wymioty, wyprysk atopowy, wysypka, wzdęcia, zaburzenie czynności nerek, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie płuc, zapalenie śródmiąższowe nerek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Azacytydyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Leczenie azacytydyną wiąże się z ryzykiem wystąpienia istotnych powikłań hematologicznych, takich jak niedokrwistość, neutropenia i małopłytkowość, szczególnie w trakcie pierwszych dwóch cykli terapii. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, a w przypadku toksyczności hematologicznej zaleca się zmniejszenie dawki lub opóźnienie kolejnego cyklu na podstawie wartości nadiru i odpowiedzi hematologicznej. U pacjentów z rozległym obciążeniem nowotworem wątroby, zwłaszcza przy stężeniu albuminy w surowicy <30 g/l, odnotowano przypadki postępującej śpiączki wątrobowej i zgonów, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania azacytydyny w tej grupie. Ponadto, u chorych leczonych azacytydyną obserwowano zaburzenia czynności nerek, w tym kwasicę cewkowo-nerkową z obniżeniem stężenia dwuwęglanów <20 mmol/l, zasadowym odczynem moczu i hipokaliemią (K+ <3 mmol/l), co wymaga monitorowania parametrów nerkowych i ewentualnej modyfikacji dawki.
albumina, azacytydyna, azot mocznikowy, CML, dwuwęglany, epizod gorączkowy, hipokaliemia, kreatynina, kwasica cewkowo-nerkowa, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, naciek płucny, nadir, neutropenia, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, odpowiedź hematologiczna, potas, powikłanie hematologiczne, próby wątrobowe, przewlekła białaczka szpikowa, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zasadowy odczyn moczu, zastoinowa niewydolność serca, zespół kwasu retinowego, zespół różnicowania, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zassida
Podczas terapii azacytydyną (produkt Zassida) obserwuje się istotne ryzyko hematologicznych działań niepożądanych, takich jak niedokrwistość, neutropenia i małopłytkowość, szczególnie nasilone w trakcie dwóch pierwszych cykli leczenia. Zaleca się wykonywanie pełnej morfologii krwi przed każdym cyklem oraz w razie potrzeby w trakcie terapii, aby monitorować odpowiedź i toksyczność. Modyfikacja dawkowania powinna być oparta na wartościach nadiru i odpowiedzi hematologicznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy gorączki oraz krwawienia, które mogą wskazywać na powikłania hematologiczne. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z obniżonym stężeniem albuminy w surowicy poniżej 30 g/l, istnieje ryzyko postępującej śpiączki wątrobowej i zgonów, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania azacytydyny u chorych z zaawansowanymi nowotworami wątroby.
azacytydyna, bezmocz, hipokaliemia, kortykosteroid, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, naciek płucny, nadir, nerkowa kwasica cewkowa, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność oddechowa, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, przerzuty nowotworowe, przewlekła białaczka szpikowa, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, testy wątrobowe, toksyczność hematologiczna, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zastoinowa niewydolność serca, zespół kwasu retinowego, zespół różnicowania, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carmustine Accordpharma 300 mg
Karmustyna, substancja czynna leku Carmustine Accordpharma, wykazuje znaczną toksyczność, z supresją szpiku kostnego jako najczęstszym działaniem niepożądanym, pojawiającym się 7-14 dni po podaniu i ustępującym po 42-56 dniach, zależnym od dawki pojedynczej i skumulowanej. Toksyczność płucna dotyczy około 30% pacjentów, manifestując się włóknieniem i naciekami płucnymi, z ryzykiem śmiertelnego przebiegu, szczególnie przy dawkach skumulowanych 1200-1500 mg/m² oraz u pacjentów z wyjściową FVC lub DLCO <70% wartości należnej. Zalecane jest regularne monitorowanie czynności płuc (FVC, DLCO) podczas terapii. Karmustyna jest przeciwwskazana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na ryzyko bardzo opóźnionego zwłóknienia płuc, obserwowanego nawet do 17 lat po leczeniu.
badanie czynnościowe płuc, choroba śródmiąższowa płuc, choroba zarostowa żył, dysplazja szpiku kostnego, działanie niepożądane neurologiczne, encefalopatia, ginekomastia, hepatotoksyczność, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, krwotok siatkówkowy, naciek płucny, napad drgawkowy, natężona pojemność życiowa, niedokrwistość, ostra białaczka, pojemność dyfuzyjna dla tlenku węgla, potencjał emetogenny, stan padaczkowy, supresja szpiku kostnego, teratogeneza, toksyczność nerkowa, toksyczność oczna, toksyczność płucna, włóknienie płuc, włóknienie śródmiąższowe, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranopril 10 mg
Ranopril, zawierający lizynopryl (lizynopryl dwuwodny) w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest inhibitorem ACE stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje działania niepożądane o różnej częstości występowania. Do najczęstszych należą zawroty głowy, bóle głowy, kaszel suchy, objawy ortostatyczne (w tym niedociśnienie), biegunka i wymioty. Rzadziej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu, a bardzo rzadko poważniejsze powikłania hematologiczne (np. agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna). W zakresie układu sercowo-naczyniowego mogą wystąpić zawał mięśnia sercowego, incydenty naczyniowo-mózgowe, tachykardia oraz objaw Raynauda. W układzie oddechowym dominują kaszel i zapalenia błon śluzowych, a w przewodzie pokarmowym – biegunka, nudności, bóle brzucha oraz bardzo rzadko zapalenie trzustki i wątroby.
agranulocytoza, bezmocz, chłoniak rzekomy skóry, choroba autoimmunologiczna, dezorientacja, dławica piersiowa, dna moczanowa, eozynofilia, ginekomastia, hematokryt, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, leukocytoza, leukopenia, lizynopryl, małopłytkowość, mocznica, naciek płucny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, parestezja, pęcherzyca, pokrzywka, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, stężenie hemoglobiny, substancja czynna, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie smaku, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie krtani, zapalenie naczyń, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Azacitidine Zentiva
Azacytydyna wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko powikłań hematologicznych, takich jak niedokrwistość, neutropenia i małopłytkowość, szczególnie w trakcie pierwszych dwóch cykli terapii. Zaleca się wykonywanie morfologii krwi przed każdym cyklem, a w razie potrzeby częściej, celem oceny odpowiedzi na leczenie i toksyczności. Konieczne jest dostosowanie dawki na podstawie wartości nadiru i odpowiedzi hematologicznej. Pacjenci powinni być poinstruowani o natychmiastowym zgłaszaniu gorączki i objawów krwawienia. U osób z dysfunkcją wątroby, zwłaszcza z albuminą <30 g/l i rozległym obciążeniem nowotworowym, obserwowano ryzyko śpiączki wątrobowej i zgonu, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania azacytydyny u pacjentów z zaawansowanymi nowotworami wątroby.
azacytydyna, bezmocz, dwuwęglany w surowicy, hipokaliemia, kreatynina w surowicy, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, naciek płucny, nadir, nerkowa kwasica cewkowa, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, parametry hemodynamiczne, przewlekła białaczka szpikowa, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, testy wątrobowe, toksyczność hematologiczna, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zastoinowa niewydolność serca, zespół kwasu retinowego, zespół różnicowania, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acecor 400 mg
Acebutolol, beta-adrenolityk stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz zaburzeń rytmu serca, wykazuje profil działań niepożądanych głównie związany z blokadą receptorów beta-adrenergicznych. W badaniach klinicznych obejmujących 1002 pacjentów najczęściej obserwowano zmęczenie oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym nudności i biegunkę. Istotne klinicznie działania niepożądane obejmują niewydolność serca, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardię oraz skurcz oskrzeli. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu odstawiennego i zaostrzenia dławicy piersiowej po nagłym przerwaniu leczenia, zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. W badaniach z udziałem 1440 pacjentów odnotowano bardzo częste występowanie dodatniego miana przeciwciał przeciwjądrowych oraz niezbyt często zespół o typie tocznia, co wskazuje na możliwą odpowiedź immunologiczną na lek.
acebutolol, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, duszność, naciek płucny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność serca, parestezja, przeciwciało przeciwjądrowe, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie płuc, zespół odstawienny, zespół Raynauda, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranopril 5 mg
Ranopril, zawierający lizynopryl w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest inhibitorem ACE, którego stosowanie wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Do najczęstszych należą zawroty głowy, bóle głowy, kaszel, biegunka, wymioty oraz objawy ortostatyczne, w tym niedociśnienie ortostatyczne. Rzadziej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu, a bardzo rzadko poważne stany jak agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna czy zahamowanie czynności szpiku kostnego. Wśród działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego odnotowano incydenty takie jak zawał mięśnia sercowego, incydenty naczyniowo-mózgowe, kołatanie serca i tachykardię. Występują również reakcje skórne, od wysypki i świądu po ciężkie zespoły, takie jak zespół Stevensa-Johnsona.
agranulocytoza, chłoniak rzekomy skóry, dławica piersiowa, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, leukopenia, lizynopryl dwuwodny, małopłytkowość, mocznica, naciek płucny, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, parestezja, pęcherzyca, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka