oczna histoplazmoza
Oczna histoplazmoza, znana również jako Presumed Ocular Histoplasmosis Syndrome (POHS), to schorzenie okulistyczne wywołane ekspozycją na grzyba Histoplasma capsulatum. Choroba ta charakteryzuje się występowaniem charakterystycznych zmian w dnie oka, w tym obecnością plamek (tzw. histospots), blizn w okolicy tarczy nerwu wzrokowego oraz możliwością rozwoju neowaskularyzacji podsiatkówkowej.
Histoplazmoza oczna najczęściej dotyka osoby w wieku 20-50 lat, które zamieszkiwały lub przebywały w regionach endemicznych dla histoplazmozy, zwłaszcza w dorzeczu rzeki Missisipi w USA. Pacjenci mogą nie mieć wywiadu klinicznej histoplazmozy płucnej, ale często wykazują dodatnie testy skórne na antygeny Histoplasma capsulatum, co sugeruje wcześniejszą ekspozycję na patogen.
Klinicznie, POHS może przez długi czas pozostawać bezobjawowa. Problemy ze wzrokiem pojawiają się zwykle, gdy neowaskularyzacja podsiatkówkowa rozwija się w okolicy plamki żółtej, prowadząc do wysiękowego odwarstwienia siatkówki, obrzęku, krwawienia i ostatecznie do tworzenia się blizn, co skutkuje trwałą utratą centralnego widzenia. Leczenie obejmuje terapię anty-VEGF, fotokoagulację laserową lub terapię fotodynamiczną, zależnie od lokalizacji i nasilenia zmian.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Histoplazmoza – Leczenie
Histoplazmoza, wywołana przez dimorficzny grzyb Histoplasma capsulatum, wymaga zróżnicowanego podejścia terapeutycznego zależnego od postaci klinicznej, ciężkości zakażenia oraz stanu immunologicznego pacjenta. U osób immunokompetentnych z łagodną lub umiarkowaną ostrą histoplazmozą płucną leczenie przeciwgrzybicze zwykle nie jest konieczne, o ile objawy nie utrzymują się dłużej niż 4 tygodnie, nie występują zaburzenia oddychania, progresja nacieku płucnego lub powiększenie węzłów chłonnych. W umiarkowanych i ciężkich postaciach stosuje się itrakonazol (200 mg 3x/d przez 3 dni, następnie 200 mg 1-2x/d przez 6-12 tygodni) lub amfoterycynę B liposomalną (3-5 mg/kg/d) w ciężkich przypadkach, z kontynuacją terapii itrakonazolem. Przewlekła jamista histoplazmoza wymaga leczenia itrakonazolem przez co najmniej 12 miesięcy, a w niektórych przypadkach nawet do 24 miesięcy, ze względu na ryzyko nawrotu (10-20%). W rozsianej histoplazmozie, zwłaszcza u pacjentów z HIV/AIDS, zalecana jest intensywna terapia indukcyjna amfoterycyną B liposomalną (3 mg/kg/d i 5 mg/kg/d przy zajęciu OUN) przez 1-2 tygodnie, a następnie terapia konsolidacyjna itrakonazolem (200 mg 3x/d przez 3 dni, potem 200 mg 2x/d przez co najmniej 12 miesięcy). Monitorowanie stężenia itrakonazolu (>1,0 μg/ml) oraz enzymów wątrobowych jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
amfoterycyna B, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, flukonazol, fotokoagulacja, Histoplasma capsulatum, histoplazmoza ośrodkowego układu nerwowego, Infectious Diseases Society of America, iniekcje sterydowe, itrakonazol, leczenie przeciwgrzybicze, liposomalna amfoterycyna B, metylprednizolon, naciek płucny, oczna histoplazmoza, ostra niewydolność oddechowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, posakonazol, powiększenie węzłów chłonnych, rozsiana histoplazmoza, terapia antyretrowirusowa, worikonazol, ziarniniak śródpiersia