paciorkowcowe zapalenie skóry
Paciorkowcowe zapalenie skóry to bakteryjna infekcja skóry wywoływana przez bakterie z rodzaju Streptococcus, najczęściej Streptococcus pyogenes (paciorkowiec grupy A). Schorzenie to charakteryzuje się dobrze odgraniczonym, rumieniowym obszarem skóry, który jest gorący, bolesny i obrzęknięty. Najczęściej występuje na kończynach dolnych, twarzy lub tułowiu.
W patogenezie paciorkowcowego zapalenia skóry kluczową rolę odgrywa wniknięcie bakterii przez uszkodzoną barierę skórną – niewielkie skaleczenia, otarcia, ukąszenia owadów czy inne mikrourazy. Czynnikami ryzyka są: zaburzenia odporności, cukrzyca, obrzęki limfatyczne, otyłość oraz stany zapalne skóry (np. wyprysk).
Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, choć w przypadkach wątpliwych można wykonać posiew z brzegu zmiany lub badania serologiczne. Leczenie polega na antybiotykoterapii – leki pierwszego wyboru to penicyliny, a w przypadku alergii na nie – makrolidy lub klindamycyna. W ciężkich przypadkach może być konieczna hospitalizacja i dożylne podawanie antybiotyków.
Powikłaniami nieleczonego paciorkowcowego zapalenia skóry mogą być: rozwój cellulitis, tworzenie ropni, sepsa, a rzadziej gorączka reumatyczna czy ostre kłębuszkowe zapalenie nerek. Profilaktyka obejmuje właściwą pielęgnację skóry, szybkie zaopatrywanie ran i leczenie chorób predysponujących.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Diagnostyka i diagnoza
Odparzenie pieluszkowe to powszechne kontaktowe zapalenie skóry u niemowląt i małych dzieci, występujące u ponad 50% dzieci przed 12. miesiącem życia, ze szczytem zachorowań między 9 a 12 miesiącem. Zmiany skórne lokalizują się na wypukłych powierzchniach pośladków, krocza, genitaliów i górnych partii ud, z charakterystycznym oszczędzaniem fałdów skórnych w klasycznym odparzeniu kontaktowym. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, uwzględniającym rumień, bolesność, świąd, obecność grudek, krost lub pęcherzyków (w przypadku infekcji grzybiczej lub bakteryjnej). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić kandydozę (zajęcie fałdów i wykwity satelitarne), zakażenia bakteryjne (Staphylococcus aureus, Streptococcus), atopowe i łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycę, a także rzadkie choroby ogólnoustrojowe jak histiocytoza z komórek Langerhansa czy acrodermatitis enteropathica (poziom cynku <50 μg/dl). Badania laboratoryjne, takie jak test KOH, posiewy bakteryjne i grzybicze, morfologia krwi czy badania serologiczne, są wskazane w przypadku atypowego przebiegu, braku poprawy po 3-7 dniach leczenia lub podejrzenia infekcji.
acrodermatitis enteropathica, atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, biopsja skóry, Candida albicans, cukrzyca, epidermolysis bullosa, fałd skórny, histiocytoza z komórek Langerhansa, infekcja grzybicza, kiła wrodzona, kontaktowe zapalenie skóry, liszaj twardzinowy, liszajec zakaźny, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, łuszczyca, morfologia krwi, mukowiscydoza, nietrzymanie moczu, odparzenie pieluszkowe, paciorkowce, paciorkowcowe zapalenie skóry, pleśniawki, posiew bakteriologiczny, posiew grzybiczny, poziom cynku, reakcja alergiczna, rumień, Staphylococcus aureus, test KOH, testy alergiczne, wykwity skórne, zakażenie drożdżakowe - Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Odparzenie pieluszkowe to zapalne schorzenie skóry w obrębie okolicy pieluszkowej, dotykające 7-35% niemowląt, najczęściej między 9 a 12 miesiącem życia. Etiologia obejmuje podrażnienie przez mocz, kał i związki chemiczne, zakażenia drożdżakowe (Candida albicans), reakcje alergiczne oraz rzadziej infekcje bakteryjne. Klinicznie obserwuje się zaczerwienienie, podrażnienie, pęcherze, łuszczenie i owrzodzenia, z lokalizacją zmian na wypukłych powierzchniach skóry, fałdach skórnych i okolicach genitalnych. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i wywiadzie, w tym stosowanych produktach pielęgnacyjnych. Leczenie pierwszego rzutu to częste zmiany pieluszek, delikatne oczyszczanie ciepłą wodą, stosowanie kremów barierowych z tlenkiem cynku lub wazeliną oraz umożliwienie skóry dostępu do powietrza (tzw. ABCDE: Air, Barrier, Clean, Disposable diapers, Educate). W przypadku braku poprawy po 2-3 dniach lub nasilenia objawów wskazane jest wdrożenie terapii przeciwgrzybiczej (np. klotrimazol, mikonazol) lub antybiotykowej, a w cięższych przypadkach krótkotrwałe stosowanie hydrokortyzonu 1% pod kontrolą lekarza.
antybiotyk doustny, antybiotykoterapia, bacytracyna, Candida albicans, hydrokortyzon, infekcja grzybicza, ketokonazol, klotrimazol, kortykosteroid, krem przeciwgrzybiczy, łuszcząca się skóra, maść antybiotykowa, mikonazol, odparzenie pieluszkowe, paciorkowcowe zapalenie skóry, pęcherz, reakcja alergiczna, stan zapalny skóry, tlenek cynku, wysypka, zakażenie bakteryjne, zakażenie drożdżakowe - Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Odparzenie pieluszkowe to kontaktowe zapalenie skóry w obszarze pokrytym pieluszką, najczęściej u niemowląt między 9 a 12 miesiącem życia, ale może występować także u dorosłych noszących pieluchy. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca przedłużony kontakt skóry z wilgocią (mocz, kał), tarcie, infekcje grzybicze (Candida albicans), bakteryjne oraz reakcje alergiczne. Patofizjologia opiera się na zwiększonej wilgotności i alkalizacji skóry przez enzymy ureazy, lipazy i proteazy, co nasila podrażnienie i uszkodzenie naskórka. Klinicznie obserwuje się zaczerwienienie, bolesność, pęcherze i złuszczanie w obrębie pośladków, ud i narządów płciowych. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i ocenie ewentualnych infekcji wtórnych. Leczenie pierwszego rzutu to utrzymanie skóry w czystości i suchości, częste zmiany pieluszek, stosowanie kremów barierowych z tlenkiem cynku lub wazeliną oraz przewietrzanie skóry (ABCDE: Air out, Barrier, Clean, Disposable diapers, Educate). W przypadku braku poprawy po 2-3 dniach lub cięższych zmian stosuje się miejscowe kortykosteroidy (np. 0,5-1% hydrokortyzon), leki przeciwgrzybicze (nystatyna, klotrimazol, mikonazol, ketokonazol) oraz antybiotyki miejscowe lub doustne w infekcjach bakteryjnych.
antybiotyk doustny, atopowe zapalenie skóry, bacytracyna, Candida albicans, chemioterapia, cyklopiroksolamina, dermatolog, hydrokortyzon, infekcja bakteryjna, infekcja drożdżakowa, infekcja grzybicza, ketokonazol, klotrimazol, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid o niskiej mocy, lek przeciwgrzybiczny, mikonazol, mupirocyna, nystatyna, objaw niepokojący, odparzenie pieluszkowe, paciorkowcowe zapalenie skóry, podrażnienie skóry, reakcja alergiczna, stan zapalny skóry, tlenek cynku, zakażenie grzybicze - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd odbytu – Epidemiologia
Świąd odbytu (pruritus ani) dotyka 1-5% populacji ogólnej, z przewagą mężczyzn (stosunek 4:1) w wieku 40-60 lat. Około 75% przypadków ma charakter wtórny, związany z chorobami zapalnymi, infekcyjnymi, systemowymi, nowotworowymi lub anorektalnymi. Infekcje przenoszone drogą płciową, takie jak rzeżączka (8,5% u MSM), chlamydia (7,9% u MSM), wirus opryszczki i HPV, stanowią istotną przyczynę świądu. U dzieci często występuje paciorkowcowe zapalenie skóry okolicy odbytu (1/218 do 1/2000 wizyt pediatrycznych) oraz zakażenia owsikami, które mogą rozprzestrzeniać się w rodzinie. Sezonowość objawów wykazuje wzrost latem, co może być związane z potliwością i zmianami higienicznymi. Świąd odbytu, choć nie zagraża życiu, znacząco obniża jakość życia i może prowadzić do problemów psychologicznych oraz opóźnień w diagnostyce z powodu stygmatyzacji.
antybiotyk, badanie mikrobiologiczne, chlamydia, cykl świąd-drapanie, diagnostyka różnicowa, etiologia infekcyjna, hemoroid, HPV, idiopatyczny świąd odbytu, infekcja przenoszona drogą płciową, infestacja pasożytnicza, kandydoza, kwas żołądkowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpasożytniczy, lek przeciwwirusowy, notalgia paresthetica, owsiki, paciorkowcowe zapalenie gardła, paciorkowcowe zapalenie skóry, paciorkowiec beta-hemolizujący, pasożyt jelitowy, przetoka odbytu, rzeżączka, STI, świąd neuropatyczny, świąd odbytu, świąd sromu, szczelina odbytu, wirus opryszczki, zapalenie odbytnicy, zapalenie pochwy i sromu, zapalenie skóry okolicy odbytu