odparzenie grzybicze

Odparzenie grzybicze (inaczej grzybica wyprzeniowa, łac. intertrigo mycoticum) to zakażenie grzybicze skóry, które rozwija się w miejscach przylegania do siebie fałdów skórnych. Najczęściej lokalizuje się w pachwinach, pod piersiami, w fałdach brzusznych, w pachach, między palcami stóp oraz w okolicy pośladków.

Głównym czynnikiem sprzyjającym rozwojowi odparzeń grzybiczych jest wilgotne, ciepłe środowisko powstające w fałdach skórnych, szczególnie u osób z nadwagą, podczas upałów lub przy nadmiernej potliwości. Najczęstszymi patogenami wywołującymi to schorzenie są dermatofity (np. Trichophyton rubrum), drożdżaki (Candida albicans) oraz grzyby z rodzaju Malassezia.

Objawy kliniczne odparzeń grzybiczych obejmują: zaczerwienienie, świąd, pieczenie, macerację naskórka oraz charakterystyczne złuszczanie na obrzeżach zmian. W przypadku infekcji drożdżakowej często obserwuje się białawe naloty lub nadżerki. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, badaniu mikologicznym bezpośrednim oraz hodowli.

Leczenie odparzeń grzybiczych polega na stosowaniu miejscowych leków przeciwgrzybiczych (azole, allylaminy), utrzymywaniu suchości dotkniętych obszarów oraz unikaniu czynników predysponujących. W przypadkach rozległych lub opornych na leczenie miejscowe wskazane może być włączenie terapii ogólnoustrojowej. Profilaktyka obejmuje dokładne osuszanie fałdów skórnych, noszenie przewiewnej odzieży i stosowanie środków przeciwgrzybiczych u osób predysponowanych.