wentylacja tlenem

Wentylacja tlenem to metoda terapeutyczna polegająca na dostarczaniu tlenu do układu oddechowego pacjenta w stężeniu wyższym niż znajduje się w powietrzu atmosferycznym (21%). Procedura ta jest stosowana w celu zwiększenia saturacji krwi tlenem i poprawy utlenowania tkanek w stanach niedotlenienia.

Wskazania do wentylacji tlenem obejmują stany takie jak: ostra i przewlekła niewydolność oddechowa, wstrząs, zawał mięśnia sercowego, zatorowość płucna, zatrucie tlenkiem węgla oraz w ramach zabiegów anestezjologicznych. Tlenoterapia może być prowadzona różnymi metodami: przez wąsy tlenowe (przepływ 1-6 l/min, FiO2 24-44%), maskę tlenową (przepływ 5-10 l/min, FiO2 40-60%), maskę z rezerwuarem (przepływ >10 l/min, FiO2 60-95%) oraz przez kaniule donosowe wysokoprzepływowe.

Należy pamiętać, że długotrwała tlenoterapia wysokimi stężeniami tlenu może prowadzić do powikłań, takich jak toksyczne uszkodzenie płuc, atelectasis absorpcyjny czy hiperkapnia u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc. Z tego względu wentylacja tlenem powinna być prowadzona pod kontrolą saturacji oraz, w miarę możliwości, gazometrii krwi tętniczej, z docelowym zakresem saturacji 94-98% (88-92% u pacjentów z ryzykiem hiperkapni).

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl