cysta pasożytnicza
Cysta pasożytnicza to zmiana patologiczna będąca formą przetrwalnikową niektórych pasożytów, otoczoną charakterystyczną błoną lub ścianą. Stanowi ochronną strukturę, w której pasożyt może przetrwać niesprzyjające warunki środowiskowe, a także stanowi formę inwazyjną umożliwiającą zakażenie nowego gospodarza.
Najczęściej spotykane cysty pasożytnicze to cysty pierwotniaków (np. Entamoeba histolytica, Giardia lamblia) oraz larw tasiemców (echinokokoza wywoływana przez Echinococcus granulosus). W przypadku bąblowicy (echinokokozy) cysty mogą osiągać znaczne rozmiary w narządach wewnętrznych, głównie w wątrobie i płucach, powodując ucisk na okoliczne tkanki.
Diagnostyka cyst pasożytniczych obejmuje badania obrazowe (USG, TK, MRI), badania serologiczne oraz metody molekularne. Leczenie zależy od rodzaju pasożyta i lokalizacji cysty – może obejmować farmakoterapię przeciwpasożytniczą, interwencje chirurgiczne lub procedury małoinwazyjne jak PAIR (punkcja, aspiracja, iniekcja, reaspiracja) w przypadku bąblowicy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Trichinoza – Epidemiologia
Trichinoza, wywoływana przez nicienie z rodzaju Trichinella, pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego i ekonomicznym w produkcji trzody chlewnej. Rocznie na świecie notuje się około 10 000 przypadków, ze wskaźnikiem śmiertelności około 0,2%. Choroba występuje globalnie, z największą częstością w Europie Wschodniej, Chinach, Ameryce Łacińskiej oraz wśród populacji spożywających surowe lub niedogotowane mięso, zwłaszcza dziczyznę (niedźwiedź, dzik). W USA liczba przypadków spadła z 393 rocznie w latach 1947-1951 do około 15 obecnie, z dominującym źródłem zakażeń mięsem dzikich zwierząt (44% przypadków związanych z mięsem niedźwiedzia). W UE/EOG w 2021 roku zgłoszono 79 przypadków, z najwyższym wskaźnikiem 0,42/100 000 mieszkańców w Bułgarii i Chorwacji. Epidemiologia uległa zmianie – obecnie dominują zakażenia związane z dziczyzną, a nie wieprzowiną handlową, co wymaga dostosowania strategii nadzoru i profilaktyki.