stymulacja głęboka mózgu
Stymulacja głęboka mózgu (DBS – Deep Brain Stimulation) to zaawansowana procedura neurochirurgiczna polegająca na implantacji elektrod do określonych struktur mózgu i podłączeniu ich do stymulatora, który generuje impulsy elektryczne. Technika ta działa na zasadzie neuromodulacji, modyfikując nieprawidłową aktywność neuronalną w obwodach mózgowych.
Metoda ta jest stosowana głównie w leczeniu zaburzeń ruchowych opornych na farmakoterapię, takich jak choroba Parkinsona, dystonia czy drżenie samoistne. W chorobie Parkinsona najczęstszymi celami stymulacji są jądro niskowzgórzowe (STN), część wewnętrzna gałki bladej (GPi) oraz jądro brzuszne pośrednie wzgórza (VIM). Wskazania do DBS stale się rozszerzają i obejmują także wybrane przypadki zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, depresji lekoopornej czy zespołu Tourette’a.
Zabieg implantacji elektrod wykonuje się stereotaktycznie, z wykorzystaniem neuroobrazowania i neuronawigacji, co zapewnia precyzyjne umieszczenie elektrod w docelowych strukturach mózgu. Po implantacji następuje okres programowania stymulatora, podczas którego parametry stymulacji (amplituda, częstotliwość, szerokość impulsu) są indywidualnie dostosowywane do potrzeb pacjenta.
Skuteczność DBS zależy od prawidłowej kwalifikacji pacjentów, dokładnego umieszczenia elektrod oraz optymalnego dostosowania parametrów stymulacji. Mimo inwazyjnego charakteru, procedura ta charakteryzuje się relatywnie niskim ryzykiem powikłań i odwracalnością efektów (w przeciwieństwie do ablacyjnych metod leczenia neurochirurgicznego). Najczęstsze powikłania obejmują infekcje, krwawienia śródmózgowe i przemieszczenie elektrod.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwość guzowata – Leczenie
Złośliwość guzowata (TSC) to autosomalnie dominujące schorzenie genetyczne, wynikające z mutacji w genach TSC1 lub TSC2, prowadzące do powstawania łagodnych guzów w wielu narządach oraz nadaktywacji szlaku mTOR. Leczenie opiera się na terapii objawowej i monitorowaniu zmian, z kluczową rolą inhibitorów mTOR, takich jak ewerolimus i sirolimus. Ewerolimus jest zatwierdzony do leczenia angiomiolipoma nerki, gwiaździaka podwyściółkowego olbrzymiokomórkowego (SEGA) oraz napadów padaczkowych ogniskowych u pacjentów powyżej 1-2 lat, wykazując znaczną redukcję objętości guzów, zwłaszcza w pierwszych 3 miesiącach terapii. Sirolimus stosowany jest w leczeniu limfangioleiomiomatozy (LAM) oraz miejscowo na naczyniakowłókniaki twarzy. Przerwanie terapii inhibitorami mTOR zwykle skutkuje nawrotem guzów, a leczenie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak infekcje, zapalenie jamy ustnej, trądzik, zaburzenia metaboliczne i brak miesiączki.
angiomiolipoma nerki, atypowy lek przeciwpsychotyczny, deksmetylofenidat, dieta ketogeniczna, embolizacja tętnicza, ewerolimus, geny TSC, gwiaździak podwyściółkowy olbrzymiokomórkowy, inhibitor mTOR, kalozotomia ciała modzelowatego, kannabidiol, klobazam, kortykosteroid, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek psychotropowy, lewetyracetam, limfangioleiomiomatoza, metylofenidat, mutacja genetyczna, naczyniakowłókniak twarzy, napad padaczkowy, napady zgięciowe niemowląt, okskarbazepina, padaczka ogniskowa, perampanel, sirolimus, spektrum autyzmu, stymulacja głęboka mózgu, stymulacja nerwu błędnego, szlak mTOR, terapia genowa, terapia laserowa, terapia zajęciowa, topiramat, wektor AAV, wigabatryna, wodogłowie, złośliwość guzowata