izotonizacja roztworu

Izotonizacja roztworu to proces dostosowywania ciśnienia osmotycznego płynu do wartości odpowiadającej ciśnieniu osmotycznemu krwi (około 290 mOsm/kg H₂O). Roztwory izotoniczne mają takie samo ciśnienie osmotyczne jak płyny ustrojowe, co zapobiega hemolitycznemu uszkodzeniu komórek podczas podawania leków parenteralnych.

W farmacji izotonizacja stanowi kluczowy etap przygotowania preparatów do podania do oka, na błony śluzowe czy dożylnie. Najpopularniejszymi substancjami stosowanymi do izotonizacji są chlorek sodu (NaCl), glukoza i mannitol. Izotonizację można przeprowadzić metodą addycji (dodanie substancji izotonicznej), metodą Białego (wykorzystującą współczynniki izotoniczności) lub metodą krioskopową (opartą na pomiarze temperatury krzepnięcia).

Roztwory niepoddane izotonizacji mogą powodować ból przy podaniu, uszkodzenie tkanek, hemolizę erytrocytów (w przypadku roztworów hipotonicznych) lub kurczenie komórek (przy roztworach hipertonicznych). W praktyce klinicznej prawidłowa izotonizacja ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pacjenta i skuteczności terapii, szczególnie w przypadku leków podawanych pozajelitowo oraz preparatów ocznych.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl