lek kardiodepresyjny
Lek kardiodepresyjny to substancja farmakologiczna, która zmniejsza siłę skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe ujemne) oraz spowalnia częstość pracy serca (działanie chronotropowe ujemne). Do tej grupy leków zalicza się m.in. beta-blokery, antagonisty wapnia z grupy niedihydropirydynowych (werapamil, diltiazem) oraz niektóre leki antyarytmiczne.
Beta-blokery działają poprzez blokowanie receptorów beta-adrenergicznych, co prowadzi do obniżenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, zmniejszenia częstości akcji serca i siły skurczu. Są stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, niewydolności serca oraz zaburzeń rytmu serca.
Antagoniści wapnia z grupy niedihydropirydynowych hamują napływ jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego, co skutkuje zmniejszeniem siły skurczu i zwolnieniem przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Znajdują zastosowanie w leczeniu zaburzeń rytmu serca, nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej.
Stosowanie leków kardiodepresyjnych wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z istniejącą niewydolnością serca, blokami przewodzenia czy bradykardią. Nieodpowiednie dawkowanie może prowadzić do nasilenia objawów niewydolności serca, nadmiernej bradykardii, a nawet asystolii. Zawsze należy uwzględniać możliwe interakcje z innymi lekami o podobnym działaniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Eplerenon – Interakcje
Eplerenon, jako selektywny antagonista aldosteronu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania eplerenonu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas oraz suplementami potasu ze względu na bardzo wysokie ryzyko hiperkaliemii. Podobnie, kojarzenie eplerenonu z inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny II (ARB) wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Przeciwwskazane jest stosowanie potrójnej terapii (ACE + ARB + eplerenon). Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 200 mg 2x/dobę) powodują wzrost AUC eplerenonu o 441%, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Słabe i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, amiodaron, diltiazem) zwiększają AUC eplerenonu o 98–187%, dlatego dawka eplerenonu nie powinna przekraczać 25 mg/dobę w takich przypadkach. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) zmniejszają AUC eplerenonu o ≥30%, co może obniżać skuteczność terapii i jest przeciwwskazane.
alfa-1-adrenolityk, antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny II, działanie hipotensyjne, ekspozycja ogólnoustrojowa, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, glikoproteina p, hiperkaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, lek kardiodepresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, takrolimus, toksyczność litu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron