przeniesienie wirusa HIV
Przeniesienie wirusa HIV (Human Immunodeficiency Virus) to proces transmisji czynnika zakaźnego odpowiedzialnego za rozwój AIDS. Wirus może być przenoszony trzema głównymi drogami: przez kontakty seksualne, drogą krwiopochodną oraz z matki na dziecko (wertykalnie).
Transmisja seksualna stanowi najczęstszą drogę zakażenia HIV na świecie, obejmując stosunki hetero- i homoseksualne. Ryzyko przeniesienia zwiększa się przy współistniejących infekcjach przenoszonych drogą płciową oraz przy uszkodzeniach błon śluzowych.
Droga krwiopochodna obejmuje przetaczanie zakażonej krwi i jej preparatów (obecnie rzadkie dzięki badaniom skriningowym), używanie skażonego sprzętu do iniekcji (szczególnie wśród osób uzależnionych) oraz ekspozycję zawodową personelu medycznego poprzez zakłucia i skaleczenia.
Transmisja wertykalna może nastąpić podczas ciąży, porodu lub karmienia piersią. Ryzyko przeniesienia wirusa z matki na dziecko bez stosowania profilaktyki wynosi 15-45%, jednak przy właściwym postępowaniu profilaktycznym (terapia antyretrowirusowa, cesarskie cięcie, unikanie karmienia piersią) można je zredukować do poniżej 2%.
Istotne jest, że HIV nie przenosi się przez codzienne kontakty, jak podanie ręki, wspólne korzystanie z naczyń, toalet, basenów, ani przez owady. Znajomość dróg transmisji wirusa ma kluczowe znaczenie dla skutecznej profilaktyki zakażeń HIV.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas 600 mg + 200 mg + 245 mg
Produkt leczniczy Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas zawiera 600 mg efawirenzu, 200 mg emtrycytabiny oraz 245 mg tenofowiru dizoproksylu w formie tabletek powlekanych. Wskazane jest szczególne monitorowanie stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas laktacji. Przed rozpoczęciem terapii należy wykonać test ciążowy, a u kobiet w wieku rozrodczym zaleca się stosowanie podwójnej antykoncepcji (mechanicznej oraz hormonalnej) ze względu na potencjalne teratogenne działanie efawirenzu, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. Ze względu na długi okres półtrwania efawirenzu, antykoncepcję należy kontynuować przez około 12 tygodni po zakończeniu leczenia. Dane epidemiologiczne wskazują na ryzyko wad cewy nerwowej, w tym przepukliny rdzeniowo-oponowej, u dzieci matek stosujących efawirenz w pierwszym trymestrze, choć częstość tych wad jest zbliżona do populacyjnej (0,5-1/1000 żywych urodzeń). Emtrycytabina i tenofowir dizoproksyl nie wykazują zwiększonego ryzyka wad rozwojowych ani toksyczności płodowej.
działanie toksyczne, efawirenz, emtrycytabina, hormonalne środki antykoncepcyjne, lek przeciwretrowirusowy, mechaniczne środki antykoncepcyjne, okres półtrwania, pierwszy trymestr ciąży, podwójna metoda antykoncepcji, przeniesienie wirusa HIV, przenikanie do mleka, przepuklina rdzeniowo-oponowa, tabletka powlekana, tenofowir dizoproksyl, transmisja wirusa HIV, wada cewy nerwowej, wada rozwojowa, wiek rozrodczy, zakażenie HIV - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Atazanavir Accord 200 mg
Atazanawir w skojarzeniu z rytonawirem, stosowany u kobiet w ciąży, nie wykazuje działania teratogennego ani zwiększonego ryzyka wad rozwojowych płodu na podstawie danych klinicznych obejmujących 300-1000 przypadków. Badanie AI424-182, obejmujące 41 ciężarnych leczonych dawkami 300/100 mg lub 400/100 mg, wykazało istotne występowanie hiperbilirubinemii stopnia 3-4 u 30% i 62% kobiet odpowiednio, bez przypadków kwasicy mleczanowej czy patologicznej żółtaczki u noworodków. U niemowląt hiperbilirubinemia stopnia 3-4 wystąpiła u 15% i 20% potomstwa matek leczonych odpowiednio niższą i wyższą dawką, przy czym 15% wymagało fototerapii trwającej do 4 dni, bez przypadków kernicterus. Decyzja o terapii powinna opierać się na indywidualnej ocenie korzyści i ryzyka, a przed porodem zaleca się dodatkową obserwację ze względu na potencjalne ryzyko nasilania fizjologicznej hiperbilirubinemii.
Atazanavir Accord, atazanawir, badanie niekliniczne, cykl rujowy, działanie teratogenne, hiperbilirubinemia, HIV-1 DNA, kernicterus, kwasica mleczanowa, lek antyretrowirusowy, przeniesienie wirusa HIV, przenikanie do mleka kobiecego, rozwój zarodkowy, rytonawir, terapia antyretrowirusowa, wada rozwojowa płodu, żółtaczka jąder podkorowych mózgu, żółtaczka jąder podstawy mózgu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tenofovir Zentiva 245 mg
Tenofowir dizoproksyl jest skutecznym lekiem stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) oraz zakażenia HIV, z szerokim doświadczeniem klinicznym obejmującym ponad 1000 przypadków ekspozycji w ciąży. Dane nie wykazują związku między stosowaniem tenofowiru a wadami rozwojowymi płodu ani negatywnym wpływem na noworodka. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają brak szkodliwego wpływu na funkcje rozrodcze, co pozwala na rozważenie terapii w ciąży przy wskazaniach klinicznych. Szczególnie istotne jest zastosowanie tenofowiru w dawce 245 mg raz dziennie w trzecim trymestrze (28.-32. tydzień), które znacząco redukuje wertykalną transmisję HBV, zwłaszcza w połączeniu z immunoprofilaktyką noworodka (immunoglobulina i szczepionka). Terapia kontynuowana do 1-2 miesięcy po porodzie nie wykazuje sygnałów niepożądanych w obserwacji do 12 miesięcy.
ekspozycja na lek, funkcja rozrodcza, immunoglobulina przeciwko HBV, karmienie piersią, kontrolowane badanie kliniczne, przeniesienie wirusa HIV, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zakażenie HBV, szczepionka przeciwko HBV, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwwirusowa, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa płodu, wertykalna transmisja HBV, wirus zapalenia wątroby typu B, zakażenie HBV, zakażenie HIV