wskaźnik kumulacji
Wskaźnik kumulacji (inaczej współczynnik kumulacji) to parametr farmakokinetyczny określający stosunek stężenia leku w stanie stacjonarnym (po wielokrotnym podaniu) do stężenia po pojedynczej dawce. Parametr ten pozwala przewidzieć, w jakim stopniu lek będzie się gromadził w organizmie podczas długotrwałej terapii.
Im wyższy wskaźnik kumulacji, tym większe ryzyko nagromadzenia się leku w organizmie, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Wartość wskaźnika zależy głównie od okresu półtrwania leku oraz schematu dawkowania. Leki o długim okresie półtrwania, przekraczającym odstęp między kolejnymi dawkami, charakteryzują się wysokim wskaźnikiem kumulacji.
W praktyce klinicznej monitorowanie wskaźnika kumulacji jest szczególnie istotne u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, u osób starszych oraz w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Znajomość tego parametru pozwala na odpowiednie modyfikowanie schematów dawkowania, aby uniknąć toksycznego nagromadzenia substancji leczniczej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coxitex 120 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Coxitex, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (około 100%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 120 mg wynosi średnio 3,6 µg/ml, osiągane jest po około 1 godzinie (Tmax), a pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi 37,8 µg·h/ml. Lek wiąże się z białkami osocza w około 92%, ma objętość dystrybucji około 120 l i jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki w postaci metabolitów, z okresem półtrwania około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka u osób starszych (≥65 lat) oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym dializowanych, nie różni się istotnie od osób zdrowych, nie wymagając modyfikacji dawkowania.
bariera krew-mózg, bariera łożyska, białka osocza, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, CYP3A4, cytochrom P450, etorykoksyb, hemodializa, inhibitor COX-2, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, kwas karboksylowy, łagodna niewydolność wątroby, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, pochodna 6′-hydroksymetylowa, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność wątroby, wskaźnik kumulacji, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etoricoxib Teva 120 mg
Etorykoksyb charakteryzuje się niemal całkowitą (około 100%) dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 3,6 µg/ml osiąganym po około 1 godzinie (Tmax) przy dawce 120 mg raz na dobę. Pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi średnio 37,8 µg·h/ml, a farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek klinicznych. Pokarm bogatotłuszczowy zmniejsza Cmax o 36% i wydłuża Tmax o około 2 godziny, jednak bez istotnego wpływu klinicznego. Etorykoksyb wiąże się w około 92% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów CYP, a mniej niż 1% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 22 godzin, a klirens osoczowy po podaniu dożylnym 25 mg to około 50 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (70%) i kałem (20%).
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyska, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, COX-1, COX-2, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, pochodna kwasu karboksylowego, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby, wskaźnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doloxib 120 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Doloxib, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (około 100%) oraz farmakokinetyką liniową w dawkach klinicznych. Maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) wynosi średnio 3,6 μg/ml i osiągane jest około 1 godziny po podaniu dawki 120 mg na czczo, z polem pod krzywą AUC₀₋₂₄ₕ na poziomie 37,8 μg∙h/ml. Etorykoksyb wiąże się w około 92% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, z udziałem innych CYP (2D6, 2C9, 1A2, 2C19), prowadząc do powstania metabolitów nieaktywujących COX-2 ani COX-1. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm i wydalanie nerkowe, z klirensem osoczowym około 50 ml/min po podaniu dożylnym dawki 25 mg oraz okresem półtrwania fazy kumulacji około 22 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę, ze wskaźnikiem kumulacji około 2.
badania farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, bariera łożyska, biodostępność, ciężkie zaburzenia wątroby, cyklooksygenaza-1, cyklooksygenaza-2, cytochrom P450, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, izoenzymy, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Banavin 10 mg
Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny charakteryzujący się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 7-11 godzinach oraz wysoką biodostępnością wynoszącą 75%. Po podaniu wielokrotnych dawek 5-20 mg/dobę, Cmax mieści się w zakresie 9-33 ng/ml. Lek cechuje się dużą objętością dystrybucji (Vss = 2600 l) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (98-99%), co wskazuje na intensywną dystrybucję pozanaczyniową i stabilny profil dystrybucji. Wortioksetyna jest metabolizowana głównie przez CYP2D6, z udziałem CYP3A4/5 i CYP2C9, a jej metabolity są nieaktywne farmakologicznie. Nie wykazuje istotnego wpływu na aktywność izoenzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Okres półtrwania wynosi około 66 godzin, a klirens 33 l/h, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po około 2 tygodniach stosowania i wskaźnik kumulacji 5-6 przy dawkach 5-20 mg/dobę.
białko osocza, biodostępność, bromowodorek wortioksetyny, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4/5, duże zaburzenia depresyjne, glikoproteina p, interakcja farmakokinetyczna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, liniowość farmakokinetyki, metabolizm wątrobowy, narażenie na lek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, polimorfizm genetyczny, poor metabolizer, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie leku, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, ultraszybki metabolizm, wskaźnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kostarox 120 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Kostarox, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną (~100%) po podaniu doustnym oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmₐₓ) wynoszące średnio 3,6 µg/ml osiągane jest około 1 godziny po podaniu dawki 120 mg na czczo, a pole pod krzywą (AUC₀₋₂₄h) wynosi 37,8 µg·h/ml. Lek wiąże się z białkami osocza w około 92%, ma objętość dystrybucji około 120 l i okres półtrwania fazy kumulacji około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny, głównie przez izoenzym CYP3A4, z eliminacją niemal wyłącznie w postaci metabolitów (mniej niż 1% dawki w postaci niezmienionej w moczu). Hemodializa nie wpływa istotnie na eliminację leku, a farmakokinetyka u osób starszych i młodzieży (12-17 lat) jest zbliżona do dorosłych.
bariera krew-mózg, cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, inhibitor COX-2, izoenzym CYP3A4, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, pole pod krzywą, pole pod krzywą stężenia w czasie, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etoricoxib Teva 60 mg
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 3,6 μg/ml po 1 godzinie (Tmax) przy dawce 120 mg raz na dobę. Pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi średnio 37,8 μg·h/ml. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (~92%) i ma objętość dystrybucji około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg i łożyskową u zwierząt. Metabolizm etorykoksybu odbywa się głównie przez CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów P450, a eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z moczem i kałem; mniej niż 1% leku wydalane jest w postaci niezmienionej. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godziny, a stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę, z wskaźnikiem kumulacji około 2.
bariera krew-mózg, bariera łożyska, białka osocza, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, CYP3A4, cytochrom P450, działanie ośrodkowe, farmakokinetyka liniowa, hamowanie COX-2, hemodializa, inhibitor COX-2, klirens osoczowy, kwas karboksylowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja do tkanek, pole pod krzywą, posiłek bogatotłuszczowy, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność wątroby, wskaźnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xonvea 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Xonvea zawiera 10 mg doksylaminy wodorobursztynianu oraz 10 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6) w formie tabletek dojelitowych. Farmakokinetyka obu substancji została oceniona u zdrowych kobiet niebędących w ciąży, wykazując, że doksylamina osiąga maksymalne stężenie (Cmax) około 7,2-7,8 godziny po podaniu, z istotną kumulacją po wielokrotnym dawkowaniu (AUC0-inf wzrasta z 1280,9 ± 369,3 do 3721,5 ± 1318,5 ng•h/mL, Cmax z 83,3 ± 20,6 do 168,6 ± 38,5 ng/mL). Pirydoksyna osiąga Cmax po około 5,6-5,7 godzinach, bez kumulacji samej substancji, jednak jej metabolity, takie jak 5′-fosforan pirydoksalu i 5′-fosforan pirydoksaminy, wykazują kumulację (np. AUC0-inf 5′-fosforanu pirydoksalu wzrasta z 211,6 ± 46,1 do 1587,2 ± 550,0 ng•h/mL). Pokarm znacząco wpływa na farmakokinetykę: opóźnia wchłanianie doksylaminy (tmax wydłuża się z 5,1 ± 3,4 do 14,9 ± 7,4 h) i zmniejsza jej Cmax, nie zmieniając AUC, natomiast u pirydoksyny i jej metabolitów pokarm redukuje biodostępność (Cmax i AUC zmniejszone o około 50%).
5-fosforan pirydoksalu, ADME, albuminy, biodostępność, Cmax, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, doksylaminy wodorobursztynian, eliminacja nerkowa, jelito czcze, kumulacja substancji czynnej, metabolizm wątrobowy, N, N-dealkilacja, N-desmetylo-doksyloamina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, pirydoksyny chlorowodorek, pole pod krzywą stężenia, półtrwanie eliminacji, prolek, stężenie maksymalne, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, witamina B6, właściwość farmakokinetyczna, wskaźnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coxitex 60 mg
Etorykoksyb, substancja czynna preparatu Coxitex, wykazuje niemal całkowitą dostępność biologiczną (~100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 3,6 µg/ml osiąganym około 1 godziny po dawce 120 mg. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek klinicznych, a podanie z posiłkiem bogatotłuszczowym zmniejsza Cmax o 36% i wydłuża Tmax o 2 godziny, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Etorykoksyb wiąże się silnie z białkami osocza (~92%) i charakteryzuje się objętością dystrybucji około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, a klirens osoczowy po podaniu dożylnym 25 mg to około 50 ml/min. Eliminacja leku odbywa się głównie przez metabolizm, głównie z udziałem CYP3A4, z mniej niż 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyska, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, COX-1, COX-2, CYP3A4, dostępność biologiczna, eliminacja etorykoksybu, enzymy CYP, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, pochodna kwasu karboksylowego, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, Tmax, umiarkowana niewydolność wątroby, wskaźnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Egidon 120 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Egidon dostępnego w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą (około 100%) dostępnością biologiczną po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) dla dawki 120 mg wynosi średnio 3,6 μg/mL i osiągane jest po około 1 godzinie (Tmax), z polem pod krzywą AUC0-24h na poziomie 37,8 μg∙h/mL. Farmakokinetyka etorykoksybu jest liniowa w zakresie dawek klinicznych, a podanie z posiłkiem, zwłaszcza bogatotłuszczowym, powoduje zmniejszenie Cmax o 36% i wydłużenie Tmax do około 3 godzin, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Lek wiąże się w około 92% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 120 L, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny, głównie przez enzym CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów cytochromu P450, a mniej niż 1% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyska, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, COX-1, COX-2, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby, Vdss, wskaźnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Banavin 5 mg
Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w zakresie 7-11 godzin. Biodostępność bezwzględna wynosi 75%, a Cmax po wielokrotnych dawkach 5-20 mg/dobę mieści się w przedziale 9-33 ng/ml. Lek wykazuje intensywną dystrybucję (Vss = 2600 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (98-99%), niezależne od stężenia. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP2D6 jako głównego enzymu, a także CYP3A4/5 i CYP2C9, prowadząc do powstania farmakologicznie nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 66 godzin, a klirens po podaniu doustnym to 33 l/h. Stan stacjonarny osiągany jest po około 2 tygodniach, z wskaźnikiem kumulacji 5-6, co potwierdza liniowy charakter farmakokinetyki w dawkach 2,5-60 mg/dobę.
AUC0-24h, białko osocza, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, Cmax, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4/5, duże zaburzenie depresyjne, farmakokinetyka, glikoproteina p, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja katalizowana, P-gp, polimorfizm genetyczny, proces dystrybucji, proces metaboliczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, słaby metabolizm, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie maksymalne w osoczu, ultraszybki metabolizm, Vss, wortioksetyna, wskaźnik kumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Edolox 90 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Edolox, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych. Po podaniu dawki 120 mg raz na dobę u dorosłych, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 3,6 µg/ml, osiągane około 1 godziny po podaniu (Tmax), a pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi 37,8 µg∙h/ml. Etorykoksyb wiąże się silnie z białkami osocza (~92%) i wykazuje objętość dystrybucji około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm leku jest intensywny, głównie przez CYP3A4, z powstawaniem nieaktywnych farmakologicznie metabolitów, a eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z moczem i kałem. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, cyklooksygenaza-2, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, metabolizm leku, objętość dystrybucji, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, umiarkowana niewydolność wątroby, wskaźnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Edolox 60 mg
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych. Po podaniu dawki 120 mg na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 3,6 µg/ml, osiągane jest po około 1 godzinie (Tmax), a pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC0-24h) wynosi 37,8 µg∙h/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) i dużą objętość dystrybucji (Vdss ~120 l), co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny, głównie przez CYP3A4, z powstawaniem nieaktywnych lub słabo aktywnych metabolitów, w tym kwasu 6′-karboksylowego. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (70%) i kałem (20%), z okresem półtrwania kumulacji około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania dawki 120 mg.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, COX-1, CYP3A4, dostępność biologiczna, eliminacja etorykoksybu, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, inhibitor COX-2, izoenzym cytochromu P450, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, kwas 6′-karboksylowy, łagodna niewydolność wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, proces metaboliczny, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bonjesta 20 mg + 20 mg
Produkt leczniczy Bonjesta, zawierający 20 mg doksylaminy wodorobursztynianu oraz 20 mg pirydoksyny chlorowodorku, charakteryzuje się farmakokinetyką określoną w badaniach na zdrowych kobietach niebędących w ciąży. Po podaniu pojedynczej dawki o zmodyfikowanym uwalnianiu, Tmax dla doksylaminy wynosi około 4,5 godziny, a dla pirydoksyny 0,5 godziny. Wysokotłuszczowy posiłek znacząco opóźnia wchłanianie i zmniejsza Cmax doksylaminy oraz pirydoksyny (o 67%) i AUC pirydoksyny (o 37%), nie wpływając jednak na metabolit pirydoksyny – 5′-fosforan pirydoksalu. Przy wielokrotnym dawkowaniu obserwuje się kumulację doksylaminy (wskaźnik kumulacji 1,99) oraz metabolitu pirydoksyny (2,61), ze skróceniem czasu do osiągnięcia Cmax dla doksylaminy do 3,5 godziny. Okres półtrwania wynosi 12,43 godziny dla doksylaminy i 0,27 godziny dla pirydoksyny. Doksylamina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (frakcja niezwiązana 28,7%), wysoką przenikalność przez błony biologiczne i przenikanie przez barierę krew-mózg, natomiast pirydoksyna silnie wiąże się z albuminami, zwłaszcza jej metabolit 5′-fosforan pirydoksalu.
5-fosforan pirydoksalu, albumina, bariera krew-mózg, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, cytochrom P450, dawka wielokrotna, doksylaminy wodorobursztynian, efekt pierwszego przejścia, formulacja farmaceutyczna, jelito czcze, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pirydoksyny chlorowodorek, powłoka dojelitowa, profil farmakokinetyczny, receptor H1, stężenie w osoczu, wchłanianie substancji czynnej, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmodyfikowane uwalnianie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doloxib 30 mg
Etorykoksyb, substancja czynna Doloxibu, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~100%) po podaniu doustnym oraz farmakokinetyką liniową w dawkach klinicznych (30-120 mg). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 120 mg wynosi średnio 3,6 μg/ml, osiągane jest około 1 godziny po podaniu (Tmax), a pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi 37,8 μg∙h/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) i dużą objętość dystrybucji (Vdss ~120 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Etorykoksyb jest intensywnie metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, z udziałem innych cytochromów P450, a jego metabolity nie wykazują istotnej aktywności wobec COX-2 ani COX-1, potwierdzając selektywność działania. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z mniej niż 1% leku wydalanym w postaci niezmienionej w moczu. Okres półtrwania wynosi około 22 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę, z wskaźnikiem kumulacji około 2.
bariera krew-mózg, bariera łożyska, ciężkie zaburzenia wątroby, COX-1, COX-2, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, działanie leku, etorykoksyb, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, kwas karboksylowy, metabolit, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, posiłek bogatotłuszczowy, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, szlak metaboliczny, umiarkowane zaburzenia wątroby, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xaleba 60 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Xaleba, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną (~100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 3,6 µg/mL przy dawce 120 mg i Tmax około 1 godziny na czczo. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 120 L, a wiązanie z białkami osocza sięga 92% w zakresie terapeutycznym (0,05-5 µg/mL). Farmakokinetyka etorykoksybu jest liniowa w dawkach klinicznych, a spożycie posiłku bogatotłuszczowego obniża Cmax o 36% i wydłuża Tmax o 2 godziny, jednak bez istotnego wpływu klinicznego. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (>99%), głównie przez CYP3A4, z wydalaniem metabolitów w 70% z moczem i 20% z kałem; mniej niż 2% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godziny, a stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę, ze wskaźnikiem kumulacji około 2. Klirens osoczowy po podaniu dożylnym 25 mg wynosi około 50 mL/min.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, Cmax, COX-1, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka, hemodializa, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wskaźnik kumulacji, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kostarox 30 mg
Etorykoksyb, substancja czynna Kostaroxu, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek klinicznych. Po podaniu dawki 120 mg raz na dobę u dorosłych pacjentów na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) wynosi średnio 3,6 µg/ml i osiągane jest po około 1 godzinie (Tₘₐₓ). Pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC₀₋₂₄ₕ) wynosi 37,8 µg·h/ml. Etorykoksyb wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) oraz dużą objętość dystrybucji (około 120 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, prowadząc do powstania nieaktywnych lub słabo aktywnych metabolitów, z dominującym kwasem 6′-karboksylowym. Eliminacja zachodzi głównie drogą metaboliczną, z wydalaniem 70% radioaktywności w moczu i 20% w kale, a okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę.
AUC, bariera krew-mózg, białko osocza, Cmax, COX-1, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, hemodializa, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwas 6′-karboksylowy, liniowość farmakokinetyki, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, profil farmakokinetyczny, skala Childa-Pugha, wskaźnik kumulacji, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coxydyna 90 mg
Etorykoksyb, substancja czynna preparatu Coxydyna, charakteryzuje się niemal całkowitą (około 100%) biodostępnością po podaniu doustnym oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek klinicznych. Po podaniu dawki 120 mg raz na dobę na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio 3,6 µg/mL w około 1 godzinę (Tmax), a pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi 37,8 µg∙h/mL. Lek wiąże się w około 92% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 120 l, co wskazuje na szeroką dystrybucję w organizmie. Etorykoksyb jest intensywnie metabolizowany głównie przez CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów CYP, a mniej niż 1% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Metabolity nie wykazują istotnego działania farmakologicznego ani hamowania COX-1, co potwierdza selektywność leku wobec COX-2. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z moczem (70%) i kałem (20%). Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę, a stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyska, biotransformacja, Cmax, cyklooksygenaza-1, cyklooksygenaza-2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, interakcja z pokarmem, klirens osoczowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przemiana metaboliczna, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xaleba 120 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Xaleba, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu doustnym, z liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych 30-120 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 120 mg wynosi średnio 3,6 µg/mL, osiągane po około 1 godzinie (Tmax), a pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC0-24h) wynosi 37,8 µg·h/mL. Etorykoksyb wiąże się z białkami osocza w 92%, ma objętość dystrybucji około 120 l i jest intensywnie metabolizowany głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych lub słabo aktywnych metabolitów, które nie hamują COX-1, co może korzystnie wpływać na profil bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (70%) i kałem (20%), z okresem półtrwania około 22 godzin i klirensem osoczowym 50 mL/min po podaniu dożylnym. Posiłek bogatotłuszczowy zmniejsza Cmax o 36% i wydłuża Tmax o 2 godziny, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków.
bariera krew-mózg, bariera łożyska, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, COX-1, CYP3A4, cytochrom P450, etorykoksyb, hemodializa, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodna kwasu karboksylowego, pole pod krzywą stężenia leku, posiłek bogatotłuszczowy, powinowactwo do białek osocza, skala Child-Pugh, stężenie terapeutyczne, umiarkowana niewydolność wątroby, wskaźnik kumulacji, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roticox 30 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Roticox, wykazuje niemal całkowitą dostępność biologiczną (~100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 3,6 μg/ml i czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) około 1 godziny przy dawce 120 mg. Pole pod krzywą stężenia (AUC0-24) wynosi średnio 37,8 μg∙h/ml. Farmakokinetyka etorykoksybu jest liniowa w zakresie dawek klinicznych, a lek wiąże się z białkami osocza w około 92%. Objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z powstawaniem nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki (70% w moczu) i w mniejszym stopniu przez przewód pokarmowy (20% w kale). Okres półtrwania wynosi około 22 godziny, a stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, inhibitor COX-2, izoenzym COX-1, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna karboksylowa, pole pod krzywą stężenia, proces metaboliczny, schyłkowa choroba nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roticox 90 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Roticox, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie terapeutycznym. Po dawce 120 mg podanej raz na dobę na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 3,6 μg/ml, osiągane po około 1 godzinie (Tmax), a pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi 37,8 μg∙h/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) i dużą objętość dystrybucji (około 120 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Etorykoksyb jest intensywnie metabolizowany głównie przez CYP3A4, z minimalnym wydalaniem w postaci niezmienionej (<1%) i eliminacją metabolitów przez nerki. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania. Klirens osoczowy po dawce dożylnej 25 mg wynosi około 50 ml/min.
absorpcja leku, bariera krew-mózg, bariera łożyska, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, inhibitory COX-2, izoenzym COX-1, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, schyłkowa choroba nerek, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji, wydalanie nerkowe - Leksykon substancji czynnych
Wortioksetyna – Właściwości farmakokinetyczne
Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym obejmującym powolne wchłanianie z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu po 7-11 godzinach oraz bezwzględną biodostępnością na poziomie 75%, niezależnie od obecności pokarmu. Po podaniu wielokrotnych dawek 5-20 mg/dobę, Cmax wynosi od 9 do 33 ng/ml. Lek wykazuje intensywną dystrybucję pozanaczyniową (Vss = 2600 l) oraz wysokie, stabilne wiązanie z białkami osocza (98-99%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z dominującą rolą CYP2D6, a także CYP3A4/5 i CYP2C9, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów eliminowanych głównie z moczem (2/3) i kałem (1/3). Okres półtrwania eliminacji wynosi około 66 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po około 2 tygodniach, z wskaźnikiem kumulacji 5-6 (AUC0-24h). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5-60 mg/dobę.
biodostępność, biodostępność bezwzględna, biotransformacja wątrobowa, CYP2D6, CYP3A4, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, indukcja enzymatyczna, inhibitor glikoproteiny p, interakcja metaboliczna, klirens, metabolit nieaktywny, metabolizm leku, narażenie na lek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, polimorfizm genetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, słaby metabolizer, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, ultraszybki metabolizer, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Seizpat 150 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Seizpat, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością bliską 100% oraz osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w czasie 0,5–4 godzin. Obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku. Lakozamid ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,6 l/kg) i niski stopień wiązania z białkami osocza (<15%), co zwiększa dostępność farmakologiczną. Metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak ich rola in vivo jest ograniczona, a główny metabolit O-desmetylowy, stanowiący około 15% stężenia osoczowego, nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 13 godzin, a farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki i stabilna w czasie, osiągając stan stacjonarny po 3 dobach stosowania przy dawkowaniu 2 razy na dobę. Dawka nasycająca 200 mg umożliwia szybkie osiągnięcie stężeń terapeutycznych.
AUC, ciężka niewydolność nerek, dawka nasycająca, dostępność biologiczna, enzym CYP2C19, enzym CYP2C9, enzym CYP3A4, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, krańcowe stadium niewydolności nerek, lakozamid, metabolit O-desmetylowy, napad częściowy, napady toniczno-kloniczne pierwotnie uogólnione, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby