Właściwości farmakokinetyczne
Doloxib 120 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Doloxib, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (około 100%) oraz farmakokinetyką liniową w dawkach klinicznych. Maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) wynosi średnio 3,6 μg/ml i osiągane jest około 1 godziny po podaniu dawki 120 mg na czczo, z polem pod krzywą AUC₀₋₂₄ₕ na poziomie 37,8 μg∙h/ml. Etorykoksyb wiąże się w około 92% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, z udziałem innych CYP (2D6, 2C9, 1A2, 2C19), prowadząc do powstania metabolitów nieaktywujących COX-2 ani COX-1. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm i wydalanie nerkowe, z klirensem osoczowym około 50 ml/min po podaniu dożylnym dawki 25 mg oraz okresem półtrwania fazy kumulacji około 22 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę, ze wskaźnikiem kumulacji około 2.
Właściwości farmakokinetyczne leku Doloxib
Etorykoksyb, substancja czynna leku Doloxib, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie w organizmie pacjenta. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis poszczególnych aspektów farmakokinetyki tego leku z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.1
Wchłanianie
Etorykoksyb charakteryzuje się doskonałą absorpcją po podaniu doustnym. Biodostępność leku po podaniu doustnym jest niemal całkowita i wynosi około 100%. Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u dorosłych pacjentów przyjmujących lek w dawce 120 mg raz na dobę na czczo, w celu osiągnięcia stanu stacjonarnego, wykazały, że maksymalne stężenie w osoczu (średnia geometryczna Cₘₐₓ = 3,6 μg/ml) występuje po około 1 godzinie od podania (Tₘₐₓ). Pole pod krzywą (AUC₀₋₂₄ₕ) osiąga średnią geometryczną wartość 37,8 μg∙h/ml. Co istotne, w zakresie dawek stosowanych klinicznie, etorykoksyb wykazuje farmakokinetykę liniową.2
Spożywanie posiłków może wpływać na parametry wchłaniania etorykoksybu. Podanie leku razem z posiłkiem bogatotłuszczowym prowadzi do zmniejszenia stopnia wchłaniania, co objawia się 36% redukcją Cₘₐₓ oraz wydłużeniem Tₘₐₓ o 2 godziny. Należy jednak podkreślić, że obserwowane zmiany nie mają istotnego znaczenia klinicznego. W badaniach klinicznych etorykoksyb był podawany niezależnie od posiłków.3
Dystrybucja
Etorykoksyb charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza. W zakresie stężeń od 0,05 μg/ml do 5 μg/ml lek wiąże się w około 92% z białkami osocza. Objętość dystrybucji (Vdss) w stanie stacjonarnym u ludzi wynosi około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek.4
Istotną cechą etorykoksybu jest zdolność do przenikania przez bariery biologiczne. Badania na zwierzętach wykazały, że substancja przenika przez barierę łożyska u szczurów i królików oraz przez barierę krew-mózg u szczurów.5
Metabolizm
Etorykoksyb podlega intensywnym procesom metabolicznym w organizmie. Mniej niż 1% dawki wykrywane jest w moczu w postaci niezmienionej, co wskazuje na znaczący udział metabolizmu w eliminacji leku.6
Główny szlak metaboliczny etorykoksybu polega na powstawaniu pochodnej 6′-hydroksymetylowej i jest katalizowany przez enzymy układu cytochromu P450. Izoenzym CYP3A4 odgrywa kluczową rolę w metabolizmie etorykoksybu in vivo. Badania in vitro wykazały, że w ten proces mogą być również zaangażowane inne izoenzymy, takie jak CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 i CYP2C19, jednak ich dokładny udział w warunkach in vivo nie został w pełni określony.7
W organizmie człowieka zidentyfikowano pięć metabolitów etorykoksybu. Głównym z nich jest pochodna kwasu 6′-karboksylowego, która powstaje w wyniku dalszego utleniania pochodnej 6′-hydroksymetylowej. Istotne jest, że główne metabolity etorykoksybu nie wykazują działania hamującego cyklooksygenazę-2 (COX-2) lub wykazują jedynie słabe działanie hamujące. Co więcej, żaden z tych metabolitów nie hamuje cyklooksygenazy-1 (COX-1).8
Eliminacja
Procesy eliminacji etorykoksybu z organizmu zostały dokładnie zbadane z wykorzystaniem znakowanej promieniotwórczo substancji. Po dożylnym podaniu ochotnikom 25 mg znakowanego etorykoksybu, stwierdzono, że 70% aktywności promieniotwórczej wykrywano w moczu, a 20% w kale, głównie w postaci metabolitów. Mniej niż 2% substancji wykrywano w postaci niezmienionej.9
Eliminacja etorykoksybu zachodzi prawie wyłącznie poprzez przemiany metaboliczne z następczym wydalaniem nerkowym. Stężenia leku w stanie stacjonarnym osiągane są w ciągu 7 dni przyjmowania etorykoksybu raz na dobę w dawce 120 mg. Wskaźnik kumulacji wynosi około 2, co odpowiada okresowi półtrwania fazy kumulacji wynoszącemu około 22 godzin. Klirens osoczowy po podaniu dożylnym dawki 25 mg określono na około 50 ml/min.10
Farmakokinetyka w populacjach specjalnych
Pacjenci w podeszłym wieku
Farmakokinetyka etorykoksybu u pacjentów w podeszłym wieku (65 lat i starszych) jest zbliżona do farmakokinetyki obserwowanej u osób młodych. Nie wymaga to modyfikacji dawkowania ze względu na wiek.11
Różnice między płciami
Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce etorykoksybu między mężczyznami a kobietami. Parametry farmakokinetyczne są porównywalne niezależnie od płci pacjenta.12
Zaburzenia czynności wątroby
Stopień zaburzenia czynności wątroby ma wpływ na farmakokinetykę etorykoksybu:13
- U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (5-6 punktów wg skali Childa-Pugha) otrzymujących etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę, obserwowano zwiększenie średniego AUC o 16% w porównaniu z osobami zdrowymi przyjmującymi tę samą dawkę.14
- Pacjenci z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 punktów wg skali Childa-Pugha) otrzymujący etorykoksyb w dawce 60 mg co drugi dzień wykazywali podobne średnie AUC do osób zdrowych przyjmujących dawkę 60 mg raz na dobę. W tej populacji nie przeprowadzono badań z zastosowaniem etorykoksybu w dawce 30 mg raz na dobę.15
- Brak danych klinicznych i farmakokinetycznych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (≥10 punktów wg skali Childa-Pugha).16
Zaburzenia czynności nerek
Zaburzenia czynności nerek nie wpływają znacząco na farmakokinetykę etorykoksybu. Badania wykazały, że farmakokinetyka pojedynczej dawki 120 mg etorykoksybu u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów z krańcową niewydolnością nerek nie różniła się istotnie od farmakokinetyki obserwowanej u osób zdrowych.17
Co istotne, hemodializa nie wpływa znacząco na proces eliminacji etorykoksybu. Klirens kreatyniny podczas dializy wynosił około 50 ml/min, co potwierdza minimalny wpływ tego procesu na farmakokinetykę leku.18
Dzieci i młodzież
Farmakokinetyka etorykoksybu w populacji pediatrycznej była badana w ograniczonym zakresie:<sup data-drug="Doloxib" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Nie badano farmakokinetyki etorykoksybu u dzieci (19
- U dzieci poniżej 12. roku życia nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych etorykoksybu.<sup data-drug="Doloxib" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Nie badano farmakokinetyki etorykoksybu u dzieci (20
- W badaniu obejmującym grupę młodzieży (12-17 lat, n=16) stwierdzono, że farmakokinetyka etorykoksybu jest zbliżona do obserwowanej u osób dorosłych. Konkretnie, u osób o masie ciała 40-60 kg otrzymujących etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę oraz u osób o masie ciała powyżej 60 kg otrzymujących dawkę 90 mg raz na dobę, parametry farmakokinetyczne były podobne do obserwowanych u dorosłych przyjmujących dawkę 90 mg raz na dobę.21
Należy zauważyć, że bezpieczeństwo stosowania i skuteczność etorykoksybu u dzieci nie zostały jednoznacznie określone.22
| Parametr farmakokinetyczny | Wartość | Uwagi |
|---|---|---|
| Biodostępność po podaniu doustnym | Około 100% | Wskazuje na doskonałe wchłanianie |
| Cₘₐₓ (dawka 120 mg) | 3,6 μg/ml | Średnia geometryczna |
| Tₘₐₓ | Około 1 godziny | Na czczo |
| AUC₀₋₂₄ₕ (dawka 120 mg) | 37,8 μg∙h/ml | Średnia geometryczna |
| Wiązanie z białkami osocza | Około 92% | W zakresie stężeń 0,05-5 μg/ml |
| Objętość dystrybucji (Vdss) | Około 120 l | W stanie stacjonarnym |
| Okres półtrwania fazy kumulacji | Około 22 godzin | |
| Klirens osoczowy | Około 50 ml/min | Po podaniu dożylnym dawki 25 mg |
| Czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego | 7 dni | Przy dawce 120 mg raz na dobę |
| Wskaźnik kumulacji | Około 2 |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania