RT-LAMP
RT-LAMP (Reverse Transcription Loop-Mediated Isothermal Amplification) to metoda diagnostyczna stosowana do wykrywania materiału genetycznego RNA patogenów, w szczególności wirusów. Technika ta stanowi alternatywę dla tradycyjnego RT-PCR, oferując szybszy wynik bez konieczności stosowania skomplikowanej aparatury.
W przeciwieństwie do klasycznego PCR, RT-LAMP nie wymaga cyklicznych zmian temperatury, ponieważ reakcja przebiega w warunkach izotermicznych (najczęściej w temperaturze 60-65°C). Metoda wykorzystuje specjalnie zaprojektowany zestaw 4-6 starterów, które rozpoznają 6-8 różnych regionów docelowej sekwencji RNA, co znacząco zwiększa specyficzność testu.
RT-LAMP zyskał szczególną popularność podczas pandemii COVID-19 jako szybka i czuła metoda wykrywania SARS-CoV-2. Główne zalety tej techniki to krótki czas analizy (20-60 minut), wysoka czułość i specyficzność, prostota wykonania oraz możliwość wizualnej oceny wyniku bez zaawansowanego sprzętu laboratoryjnego.
W praktyce klinicznej RT-LAMP znajduje zastosowanie w diagnostyce chorób zakaźnych, szczególnie w warunkach ograniczonych zasobów diagnostycznych lub gdy konieczny jest szybki wynik badania przy zachowaniu wysokiej wiarygodności.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja norowirusowa – Diagnostyka i diagnoza
Norowirusy, będące nieosłoniętymi, jednoniciowymi wirusami RNA z rodziny Caliciviridae, są główną przyczyną ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego (AGE), odpowiadając za około 17% przypadków ostrej biegunki na świecie. W USA powodują rocznie 19-21 milionów zachorowań, 900 zgonów oraz liczne hospitalizacje i wizyty na oddziałach ratunkowych. Okres inkubacji wynosi 24-48 godzin, a objawy utrzymują się 12-60 godzin, z dominującymi wymiotami, biegunką i skurczami żołądka. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym i kryteriach Kaplana, jednak w przypadkach ciężkich, u osób z obniżoną odpornością lub podczas epidemii zalecane jest potwierdzenie laboratoryjne. Preferowaną metodą jest RT-qPCR, charakteryzująca się czułością i swoistością na poziomie 90-100%, zdolna do wykrycia 10-100 kopii wirusa i różnicowania genogrup I i II. Testy immunoenzymatyczne (EIA) mają niższą czułość (31-50%) i są stosowane głównie w badaniach epidemiologicznych, natomiast mikroskopia elektronowa i inne metody (RT-LAMP, NASBA, ISC-RT-qPCR, biosensory) mają ograniczone zastosowanie ze względu na koszty i dostępność.
bezobjawowe wydalanie wirusa, biegunka, diagnostyka laboratoryjna, diagnostyka molekularna, diagnostyka różnicowa, genotypowanie, gorączka, jednoniciowy wirus RNA, kryteria Kaplana, mikroskopia elektronowa, NASBA, norowirusy, obniżona odporność, okres inkubacji, ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy, RT-LAMP, RT-PCR, skurcze żołądka, szybki test immunochromatograficzny, test immunoenzymatyczny, wirusowe RNA, wodnisty stolec, wymioty, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Żółta febra – Diagnostyka i diagnoza
Żółta febra jest wirusową chorobą przenoszoną przez komary, występującą głównie w tropikalnych i subtropikalnych rejonach Afryki oraz Ameryki Południowej. Diagnostyka kliniczna opiera się na wywiadzie epidemiologicznym (historia podróży w ciągu ostatnich 6 dni, ekspozycja na ukąszenia komarów, status szczepień) oraz charakterystycznych objawach, takich jak gorączka, względna bradykardia (objaw Fageta), żółtaczka, objawy krwotoczne i dysfunkcja nerek oraz wątroby. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. malarię, dengę, leptospirozę oraz inne wirusowe gorączki krwotoczne. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się leukopenię, małopłytkowość, podwyższone aminotransferazy (AST przewyższa ALT), bilirubinę bezpośrednią na poziomie 5-10 mg/dl, zaburzenia układu krzepnięcia (wydłużony PT, APTT, obniżone czynniki krzepnięcia i fibrynogen) oraz cechy DIC. W diagnostyce molekularnej stosuje się real-time RT-PCR w pierwszych 3-4 dniach od wystąpienia objawów, natomiast w późniejszym okresie testy serologiczne (ELISA IgM, IgG, PRNT). Izolacja wirusa i wykrywanie antygenu NS1 są użyteczne we wczesnej fazie choroby. Histopatologia wątroby wykazuje martwicę śródpłacikową, ciałka Councilmana i stłuszczenie, jednak biopsja nie jest zalecana w aktywnej fazie ze względu na ryzyko krwawienia.
albuminuria, badanie histopatologiczne, białko NS1, biopsja wątroby, choroba gorączkowa, choroba wirusowa przenoszona przez komary, ciałko Councilmana, flawiwirus, izolacja wirusa, leukopenia, malaria, małopłytkowość, niepożądany odczyn poszczepienny, objaw krwotoczny, ognisko epidemiczne, przeciwciało IgM, Real-time RT-PCR, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, RT-LAMP, RT-PCR, szybki test diagnostyczny, test ELISA, test PRNT, wirus Ebola, wirus Zachodniego Nilu, wirus Zika, wirusowa gorączka krwotoczna, wirusowe zapalenie wątroby, względna bradykardia, żółta febra - Leksykon chorób i schorzeń
Wirus zika – Diagnostyka i diagnoza
Wirus Zika (ZIKV), przenoszony przez komary z rodzaju Aedes, wymaga precyzyjnej diagnostyki laboratoryjnej, kluczowej dla właściwego postępowania klinicznego, zwłaszcza u kobiet ciężarnych. Diagnostyka opiera się na metodach molekularnych (NAAT, RT-PCR) wykrywających genom wirusa w surowicy i moczu, z oknem wykrywalności do 7 dni w surowicy i do 15 dni w moczu po wystąpieniu objawów. W przypadku ujemnych wyników NAAT zaleca się badanie przeciwciał IgM (wykrywalnych od 3 dni do 12 tygodni od ekspozycji), jednak ze względu na krzyżową reaktywność z innymi flawiwirusami, takimi jak wirus dengi, konieczne jest potwierdzenie testem PRNT, który rozróżnia zakażenia na podstawie miana przeciwciał neutralizujących (4-krotnie wyższe miano względem innych flawiwirusów). Diagnostyka u kobiet ciężarnych obejmuje jednoczesne badanie NAAT surowicy i moczu oraz IgM w surowicy do 12 tygodni od objawów, a u niemowląt zaleca się badania RNA wirusa i IgM w surowicy, moczu oraz płynie mózgowo-rdzeniowym.
amniocenteza, CRISPR/Cas9, epitop, flawiwirus, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn owodniowy, przeciwciała IgM, reaktywność krzyżowa, rodzaj Flavivirus, rodzina Flaviviridae, RT-LAMP, RT-PCR, test ELISA IgM, test NAAT, test PRNT, wiremia, wirus chikungunya, wirus dengi, wirus Zika, wrodzone zakażenie wirusem zika