test ELISA IgM
Test ELISA IgM (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay) to metoda diagnostyczna powszechnie stosowana w immunologii klinicznej do wykrywania przeciwciał klasy IgM we krwi pacjenta. Przeciwciała IgM są pierwszymi immunoglobulinami, które pojawiają się w odpowiedzi na infekcję, co czyni test ELISA IgM wartościowym narzędziem w diagnostyce ostrych faz chorób zakaźnych.
Metodyka testu opiera się na reakcji antygen-przeciwciało i wykorzystuje enzymatyczny marker do wykrycia obecności specyficznych przeciwciał IgM. Pozytywny wynik testu ELISA IgM sugeruje aktywną lub niedawną infekcję, ponieważ przeciwciała tej klasy zwykle osiągają szczyt w ciągu 1-2 tygodni od zakażenia i stopniowo zanikają w ciągu 3-6 miesięcy.
W praktyce klinicznej test ELISA IgM jest stosowany w diagnostyce wielu chorób zakaźnych, w tym wirusowych (np. HIV, WZW, odra, różyczka), bakteryjnych (np. borelioza, kiła), pasożytniczych (np. toksoplazmoza) oraz w diagnostyce chorób autoimmunologicznych. Interpretacja wyników wymaga uwzględnienia kontekstu klinicznego, gdyż zarówno wyniki fałszywie dodatnie (np. z powodu czynnika reumatoidalnego), jak i fałszywie ujemne (np. w początkowej fazie infekcji) mogą wystąpić.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Odra – Epidemiologia
Odra to wysoce zakaźna choroba wirusowa przenoszona drogą kropelkową, charakteryzująca się gorączką, wysypką plamisto-grudkową, kaszlem, katarem i zapaleniem spojówek. Okres zakaźności obejmuje 4 dni przed i po wystąpieniu wysypki. Wirus odry pozostaje aktywny w powietrzu i na powierzchniach do 2 godzin. Przechorowanie odry zapewnia dożywotnią odporność, jednak choroba może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie płuc, zapalenie mózgu czy zakażenia ucha środkowego, szczególnie u dzieci poniżej 5 roku życia, dorosłych powyżej 20 lat, kobiet w ciąży oraz osób z immunosupresją. W 2023 roku odnotowano około 10,3 mln przypadków i 107 500 zgonów na świecie, głównie wśród niezaszczepionych dzieci. Wskaźnik wyszczepialności globalnej wyniósł 83%, co jest poniżej zalecanego poziomu 95% niezbędnego do utrzymania odporności stadnej i eliminacji choroby.
choroba wirusowa, drgawki, droga kropelkowa, epidemiologia molekularna, genotypowanie, gorączka z wysypką, izolacja wirusa, krup, kwarantanna, nadzór epidemiologiczny, nadzór wirusologiczny, odporność stadna, okres zakaźności, przeciwciała IgM, rezerwuar wirusa, RT-PCR, szczepionka MMR, szczepionka przeciwko odrze, test ELISA IgM, transmisja wirusa, wirus odry, wysypka plamisto-grudkowa, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zapalenie spojówek, zapalenie ucha środkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Wirus zika – Diagnostyka i diagnoza
Wirus Zika (ZIKV), przenoszony przez komary z rodzaju Aedes, wymaga precyzyjnej diagnostyki laboratoryjnej, kluczowej dla właściwego postępowania klinicznego, zwłaszcza u kobiet ciężarnych. Diagnostyka opiera się na metodach molekularnych (NAAT, RT-PCR) wykrywających genom wirusa w surowicy i moczu, z oknem wykrywalności do 7 dni w surowicy i do 15 dni w moczu po wystąpieniu objawów. W przypadku ujemnych wyników NAAT zaleca się badanie przeciwciał IgM (wykrywalnych od 3 dni do 12 tygodni od ekspozycji), jednak ze względu na krzyżową reaktywność z innymi flawiwirusami, takimi jak wirus dengi, konieczne jest potwierdzenie testem PRNT, który rozróżnia zakażenia na podstawie miana przeciwciał neutralizujących (4-krotnie wyższe miano względem innych flawiwirusów). Diagnostyka u kobiet ciężarnych obejmuje jednoczesne badanie NAAT surowicy i moczu oraz IgM w surowicy do 12 tygodni od objawów, a u niemowląt zaleca się badania RNA wirusa i IgM w surowicy, moczu oraz płynie mózgowo-rdzeniowym.
amniocenteza, CRISPR/Cas9, epitop, flawiwirus, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn owodniowy, przeciwciała IgM, reaktywność krzyżowa, rodzaj Flavivirus, rodzina Flaviviridae, RT-LAMP, RT-PCR, test ELISA IgM, test NAAT, test PRNT, wiremia, wirus chikungunya, wirus dengi, wirus Zika, wrodzone zakażenie wirusem zika