epitop
Epitop, zwany również determinantą antygenową, to specyficzny fragment antygenu, który jest rozpoznawany przez układ odpornościowy, w szczególności przez przeciwciała, receptory limfocytów B (BCR) oraz receptory limfocytów T (TCR). Stanowi on molekularną „sygnaturę”, która wywołuje odpowiedź immunologiczną.
Epitopy dzielą się na dwa główne typy: sekwencyjne (liniowe), składające się z ciągłej sekwencji aminokwasów, oraz konformacyjne, które powstają w wyniku zbliżenia odległych fragmentów łańcucha polipeptydowego w przestrzeni trójwymiarowej. Limfocyty B rozpoznają głównie epitopy powierzchniowe, podczas gdy limfocyty T – fragmenty peptydowe prezentowane przez cząsteczki MHC.
Identyfikacja epitopów ma istotne znaczenie w immunologii, wakcynologii oraz diagnostyce. Mapowanie epitopów umożliwia projektowanie szczepionek o zwiększonej skuteczności, rozwój testów diagnostycznych oraz terapii immunologicznych. W chorobach autoimmunologicznych epitopy własnych antygenów stają się celem nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej, co prowadzi do uszkodzenia tkanek.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia krwi II – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Czynnik krzepnięcia II (protrombina) jest integralnym składnikiem kompleksu protrombiny, obecnym w preparatach Beriplex P/N oraz Octaplex, pozyskiwanych z ludzkiego osocza. Badania przedkliniczne wykazały umiarkowaną toksyczność ostrej dawki Beriplexu u myszy przy 200 j.m./kg (produkt pasteryzowany, nienanofiltrowany) oraz dobrą tolerancję u szczurów przy dawce do 100 j.m./kg (produkt pasteryzowany i nanofiltrowany). W badaniach na królikach potwierdzono dobrą tolerancję miejscową po dożylnym podaniu Beriplexu, a proces pasteryzacji nie indukował powstawania nowych determinant antygenowych, co minimalizuje ryzyko niepożądanej odpowiedzi immunologicznej. Zawartość czynnika II w preparatach po rekonstytucji wynosi odpowiednio 20-48 j.m./ml dla Beriplexu i 14-38 j.m./ml dla Octaplexu, z dawkami całkowitymi sięgającymi do 1920 j.m. (Beriplex) i 1520 j.m. (Octaplex).
antygenowość, białka C i S, czynnik endogenny, czynnik krzepnięcia krwi II, czynniki krzepnięcia, determinanty antygenowe, epitop, heterogenne białka ludzkie, infuzja dożylna, kancerogenność, kaskada krzepnięcia, kompleks protrombiny, ludzkie osocze, nanofiltracja, odpowiedź immunologiczna, pasteryzacja, powstawanie przeciwciał, protrombina, przeniesienie czynników zakaźnych, przewlekła toksyczność, reakcja immunologiczna, toksyczność ostrej dawki, toksyczność pojedynczej dawki, tolerancja miejscowa - Leksykon chorób i schorzeń
Wirus zika – Diagnostyka i diagnoza
Wirus Zika (ZIKV), przenoszony przez komary z rodzaju Aedes, wymaga precyzyjnej diagnostyki laboratoryjnej, kluczowej dla właściwego postępowania klinicznego, zwłaszcza u kobiet ciężarnych. Diagnostyka opiera się na metodach molekularnych (NAAT, RT-PCR) wykrywających genom wirusa w surowicy i moczu, z oknem wykrywalności do 7 dni w surowicy i do 15 dni w moczu po wystąpieniu objawów. W przypadku ujemnych wyników NAAT zaleca się badanie przeciwciał IgM (wykrywalnych od 3 dni do 12 tygodni od ekspozycji), jednak ze względu na krzyżową reaktywność z innymi flawiwirusami, takimi jak wirus dengi, konieczne jest potwierdzenie testem PRNT, który rozróżnia zakażenia na podstawie miana przeciwciał neutralizujących (4-krotnie wyższe miano względem innych flawiwirusów). Diagnostyka u kobiet ciężarnych obejmuje jednoczesne badanie NAAT surowicy i moczu oraz IgM w surowicy do 12 tygodni od objawów, a u niemowląt zaleca się badania RNA wirusa i IgM w surowicy, moczu oraz płynie mózgowo-rdzeniowym.
amniocenteza, CRISPR/Cas9, epitop, flawiwirus, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn owodniowy, przeciwciała IgM, reaktywność krzyżowa, rodzaj Flavivirus, rodzina Flaviviridae, RT-LAMP, RT-PCR, test ELISA IgM, test NAAT, test PRNT, wiremia, wirus chikungunya, wirus dengi, wirus Zika, wrodzone zakażenie wirusem zika - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na orzeszki ziemne – Etiologia i przyczyny
Alergia na orzeszki ziemne jest IgE-zależną reakcją immunologiczną typu I, w której białka orzeszków ziemnych, głównie Ara h 1, Ara h 2, Ara h 3 i Ara h 6, wywołują odpowiedź alergiczną u ponad 50% pacjentów uczulonych. Mechanizm patofizjologiczny obejmuje aktywację komórek dendrytycznych przez reszty węglowodanowe, indukcję odpowiedzi limfocytów T pomocniczych typu 2 (TH2) oraz produkcję swoistych IgE, które po ponownym kontakcie z alergenem powodują degranulację komórek tucznych i uwolnienie histaminy. Częstość występowania alergii na orzeszki ziemne w USA wynosi około 1-2%, z wzrostem o 21% w latach 2010-2017. Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne (m.in. geny HLA-DR i -DQ), atopowe zapalenie skóry, astmę, alergię na jajka oraz opóźnione wprowadzenie orzeszków ziemnych do diety, co potwierdzają badania takie jak LEAP. Wczesne wprowadzenie orzeszków ziemnych (4-6 miesiąc życia) u niemowląt z wysokim ryzykiem znacząco redukuje ryzyko rozwoju alergii, co zostało uwzględnione w aktualnych wytycznych NIAID i AAP.
alergen orzeszka ziemnego, alergia pokarmowa, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, astma, atopowe zapalenie skóry, egzema, epinefryna, epitop, gen HLA-DR, hipoteza higieniczna, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia doustna, interleukina, katar sienny, komórka dendrytyczna, komórka tuczna, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt T pomocniczy typu 2, mediator zapalny, obrzęk, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna typu I, reakcja Maillarda, reaktywność krzyżowa, roślina strączkowa, terapia desensytyzacyjna, układ immunologiczny, węzeł chłonny, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, zanieczyszczenie krzyżowe