infekcja pęcherza

Infekcja pęcherza moczowego, zwana również zapaleniem pęcherza (cystitis), to jedna z najczęstszych infekcji układu moczowego (IUM). Charakteryzuje się stanem zapalnym błony śluzowej pęcherza moczowego, wywołanym najczęściej przez bakterie, szczególnie Escherichia coli, które odpowiadają za około 80-90% przypadków.

Objawy kliniczne infekcji pęcherza obejmują częstomocz, nagłe parcie na mocz, dysurię (bolesne oddawanie moczu), krwiomocz oraz ból w podbrzuszu. U pacjentów mogą również występować zmętnienie moczu oraz jego nieprzyjemny zapach. W przypadku osób starszych objawy mogą być nietypowe i manifestować się jako splątanie czy pogorszenie ogólnego stanu zdrowia.

Diagnostyka opiera się na badaniu ogólnym moczu (obecność leukocyturii, bakteriurii, erytrocyturii) oraz posiewie moczu, który pozwala na identyfikację patogenu i określenie jego wrażliwości na antybiotyki. Leczenie niepowikłanej infekcji pęcherza u kobiet obejmuje najczęściej krótkotrwałą antybiotykoterapię (3-5 dni), podczas gdy u mężczyzn i w przypadkach powikłanych wymagana jest dłuższa terapia.

Nawracające infekcje pęcherza (definiowane jako ≥3 epizody w ciągu roku lub ≥2 w ciągu 6 miesięcy) wymagają poszerzenia diagnostyki w kierunku czynników predysponujących oraz rozważenia profilaktyki przeciwbakteryjnej. Szczególną grupę stanowią kobiety w ciąży, u których infekcje dróg moczowych mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym porodu przedwczesnego.