liszaj płaski mieszkowy
Liszaj płaski mieszkowy (Lichen planopilaris) jest rzadką odmianą liszaja płaskiego, w której zmiany chorobowe dotyczą głównie mieszków włosowych. Charakteryzuje się występowaniem płaskich, czerwono-fioletowych grudek, hiperkeratotycznych zmian wokół mieszków włosowych oraz postępującym bliznowaceniem, które może prowadzić do nieodwracalnej utraty włosów.
Patogeneza liszaja płaskiego mieszkowego ma podłoże autoimmunologiczne, gdzie limfocyty T atakują komórki podstawne mieszków włosowych. Choroba może występować izolowanie lub towarzyszyć klasycznym zmianom liszaja płaskiego na skórze i błonach śluzowych. Najczęściej zajmuje owłosioną skórę głowy, ale może także dotyczyć innych okolic z mieszkami włosowymi.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i badaniu histopatologicznym, które wykazuje limfocytarny naciek wokół mieszków włosowych, wakuolizację warstwy podstawnej i hiperkeratozę. W leczeniu stosuje się miejscowe lub ogólnoustrojowe kortykosteroidy, retinoidy, cyklosporynę, hydroksychlorochinę oraz inhibitory kalcyneuryny. Choroba ma tendencję do przewlekłego przebiegu z okresami zaostrzeń i remisji, a wczesne rozpoznanie i leczenie jest kluczowe dla zapobiegania trwałej utracie włosów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie włosów – Zapobieganie i profilaktyka
Wypadanie włosów jest złożonym problemem o różnorodnej etiologii, w tym łysienia androgenowego, telogenowego oraz łysienia trakcyjnego. Kluczowa jest wczesna diagnostyka prowadzona przez dermatologa lub trychologa, umożliwiająca identyfikację przyczyn i wdrożenie odpowiedniej profilaktyki. Dieta bogata w białko, żelazo, witaminy A, B, C, D, E oraz minerały (cynk, selen) i kwasy omega-3 odgrywa istotną rolę w utrzymaniu zdrowia mieszków włosowych. Suplementacja biotyną, witaminą D oraz ekstraktem z Serenoa repens (saw palmetto) może wspomagać leczenie, zwłaszcza w przypadku niedoborów. Pielęgnacja włosów powinna obejmować stosowanie łagodnych szamponów bez siarczanów, unikanie agresywnych zabiegów fryzjerskich i ciasnych fryzur, które mogą prowadzić do łysienia trakcyjnego. Dodatkowo, masaż skóry głowy poprawia mikrokrążenie, co sprzyja wzrostowi włosów.
antyandrogeny, biotyna, cykl życia włosa, dermatolog, dihydrotestosteron, ekstrakt z palmy sabalowej, enzym 5-alfa-reduktaza, faza anagenu, finasteryd, keratyna, ketokonazol, kortykosteroidy, liszaj płaski mieszkowy, łysienie androgenowe, łysienie plackowate, łysienie trakcyjne, mieszki włosowe, mikronakłuwanie, minoksydyl, osocze bogatopłytkowe, skóra głowy, spironolakton, telogenowe wypadanie włosów, toczeń rumieniowaty krążkowy, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie włosów – Diagnostyka i diagnoza
Wypadanie włosów (alopecia) jest powszechnym problemem klinicznym, dotykającym ponad 80 milionów osób w USA, z istotnym wpływem na jakość życia i zdrowie psychiczne pacjentów. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym skóry głowy oraz zastosowaniu specjalistycznych testów, takich jak test pociągania włosów (≥6 włosów wskazuje na aktywne wypadanie), mikroskopia świetlna, trichoskopia (powiększenie do 100x), trichometria oraz fototrichogram. W trudnych przypadkach wskazana jest biopsja skóry głowy (średnica ok. 4 mm) w celu oceny mieszków włosowych i wykluczenia łysienia bliznowaciejącego. Diagnostyka laboratoryjna obejmuje badania hormonalne (T3, T4, TSH, androgeny), oraz oceny niedoborów żywieniowych (żelazo, ferrytyna, witamina D, B12, cynk, wapń), a także badania dodatkowe w zależności od obrazu klinicznego (morfologia, ANA, RPR, badania grzybicze).
alopecja, badania hormonalne, badanie fizykalne, biopsja skóry głowy, funkcja tarczycy, hirsutyzm, liszaj płaski mieszkowy, łysienie, łysienie androgenowe, łysienie bliznowaciejące, łysienie niebliznowaciejące, łysienie plackowate, mikroskopia świetlna, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedobór witaminy D, niedobór żelaza, niedoczynność tarczycy, poziom androgenów, poziom ferrytyny, przeciwciała przeciwjądrowe, telogenowe wypadanie włosów, test pociągania, trichoskopia, wypadanie włosów, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie włosów – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Alopecia, obejmująca zarówno wypadanie włosów tymczasowe, jak i trwałe, jest schorzeniem o zróżnicowanej etiologii, w tym genetycznej (łysienie androgenowe), autoimmunologicznej (łysienie plackowate), hormonalnej, niedoborowej oraz związanej ze stresem czy terapią przeciwnowotworową. Diagnostyka powinna obejmować szczegółowy wywiad, badanie fizykalne skóry głowy oraz testy takie jak test pociągania włosów, analiza trichometryczna i badania laboratoryjne w celu wykluczenia chorób podstawowych. Leczenie jest zależne od przyczyny i może obejmować miejscowe stosowanie minoksydylu, doustne finasteryd lub spironolakton, a także kortykosteroidy w przypadku chorób autoimmunologicznych. W przypadkach zaawansowanych możliwe jest zastosowanie przeszczepu włosów lub terapii fotobiomodulacyjnej, choć wymaga to dalszych badań klinicznych.
alopecja, badanie fizykalne, biopsja skóry głowy, chemioterapia, choroba autoimmunologiczna, choroba tarczycy, finasteryd, fotobiomodulacja, kortykosteroid, liszaj płaski mieszkowy, łysienie androgenowe, łysienie plackowate, mieszek włosowy, minoksydyl, obraz ciała, osocze bogatopłytkowe, przeszczep włosów, radioterapia, samoocena, skóra głowy, spironolakton, telogen effluvium, toczeń rumieniowaty krążkowy, zaburzenie hormonalne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Neotigason 25 mg
Neotigason (acytretyna) w postaci kapsułek 10 mg i 25 mg jest wskazany do leczenia ciężkich, opornych na standardowe terapie postaci łuszczycy, takich jak łuszczyca erytrodermiczna (zajęcie >90% powierzchni skóry), łuszczyca krostkowa uogólniona i miejscowa, oraz ciężkich zaburzeń rogowacenia skóry, w tym wrodzonej rybiej łuski, łupieżu czerwonego mieszkowego i choroby Dariera. Terapia powinna być prowadzona przez doświadczonych dermatologów, z uwzględnieniem indywidualnej oceny klinicznej i świadomości pacjenta co do potencjalnych działań niepożądanych oraz konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym. Kapsułki zawierają odpowiednio 16,4 mg (10 mg kapsułka) i 41 mg (25 mg kapsułka) glukozy, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej.
acytretyna, choroba Dariera, dermatolog, dermatoza, działanie niepożądane, hiperkeratoza, ichthyosis congenita, keratosis follicularis, liszaj płaski mieszkowy, łupież czerwony mieszkowy, łuszczyca, łuszczyca erytrodermiczna, łuszczyca krostkowa uogólniona, pityriasis rubra pilaris, retinoid, rogowacenie mieszkowe, rogowacenie skóry, rogowiec dłoni i stóp, rybia łuska, teratogenność, zaburzenia keratynizacji