wątroba i drogi żółciowe
Wątroba to największy gruczoł ludzkiego organizmu, pełniący kluczową rolę w metabolizmie, detoksykacji oraz syntezie białek. Umiejscowiona w prawym podżebrzu, składa się z czterech płatów i zbudowana jest z małych jednostek zwanych zrazikami. Wątroba metabolizuje węglowodany, tłuszcze i białka, magazynuje glikogen, witaminy oraz minerały, a także neutralizuje i wydala toksyczne substancje.
Drogi żółciowe stanowią system przewodów transportujących żółć z wątroby do dwunastnicy. Rozpoczynają się drobnymi kanalikami żółciowymi w wątrobie, które łączą się w przewód wątrobowy prawy i lewy, tworząc następnie przewód wątrobowy wspólny. Ten z kolei łączy się z przewodem pęcherzykowym, odprowadzającym żółć z pęcherzyka żółciowego, tworząc przewód żółciowy wspólny, który uchodzi do dwunastnicy.
Schorzenia wątroby i dróg żółciowych obejmują szerokie spektrum patologii, od wirusowych zapaleń wątroby, stłuszczenia wątroby, marskości, po nowotwory. W obrębie dróg żółciowych najczęściej występują kamica żółciowa, zapalenie dróg żółciowych (cholangitis), zapalenie pęcherzyka żółciowego oraz zwężenia dróg żółciowych. Diagnostyka tych schorzeń opiera się na badaniach laboratoryjnych, obrazowych (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz endoskopowych (ERCP).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sód N-[3-bromo-2,4,6-trimetylo-acetanilido]-iminodioctan – Wskazania do stosowania
Sód N-[3-bromo-2,4,6-trimetylo-acetanilido]-iminodioctan (MBrIDA) jest substancją czynną preparatu PoltechMBrIDA, wykorzystywanego w diagnostyce obrazowej funkcji wątroby i dróg żółciowych. Po znakowaniu technetem-99m (99mTc) tworzy radiofarmaceutyk umożliwiający ocenę zarówno anatomiczną, jak i czynnościową tych narządów. Preparat zawiera 20 mg MBrIDA w postaci liofilizatu do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, do którego przed podaniem dodawany jest radionuklid 99mTc. Wskazania do badania obejmują diagnostykę niedrożności dróg żółciowych, ocenę funkcji wątroby, monitorowanie przepływu żółci oraz diagnostykę różnicową chorób wątroby i dróg żółciowych.
4%, 6-trimetylo-acetanilido]-iminodioctan, choroby wątroby i dróg żółciowych, diagnostyka obrazowa, diagnostyka różnicowa, funkcja wątroby, liofilizat do sporządzania roztworu, medycyna nuklearna, niedrożność dróg żółciowych, preparat radiofarmaceutyczny, przepływ żółci, radionuklid, sód N-[3-bromo-2, technet-99m, wątroba i drogi żółciowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neosine 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeksu, substancja czynna leku Neosine, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najistotniejszym efektem ubocznym jest bardzo częste zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, które ustępuje samoistnie po kilku dniach od zakończenia leczenia. Częste działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują nudności (z lub bez wymiotów), bóle w nadbrzuszu, podwyższenie aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej, wzrost stężenia azotu mocznikowego we krwi (BUN), swędzenie, wysypkę, bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie, złe samopoczucie oraz bóle stawów. Niezbyt częste działania (≥1/1000 do <1/100) to biegunka, zaparcia, nerwowość, senność, bezsenność oraz wielomocz. Warto podkreślić konieczność monitorowania funkcji nerek i wątroby podczas stosowania leku, zwłaszcza ze względu na podwyższone BUN i enzymy wątrobowe.
aminotransferazy, artralgia, azot mocznikowy, bezpieczeństwo farmakoterapii, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, fosfataza zasadowa, glikol propylenowy, hipersomnolencja, inozyna pranobeks, insomnia, kwas moczowy, lęk, monitorowanie działań niepożądanych, Neosine, nudności, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, perystaltyka jelit, poliuria, reakcja skórna, świąd, układ mięśniowo-szkieletowy, układ moczowy, układ nerwowy, układ trawienny, wątroba i drogi żółciowe, wymioty, wysypka, zaparcie, zawroty głowy