gruczolakorak nerki
Gruczolakorak nerki, znany również jako rak nerkowokomórkowy (RCC – Renal Cell Carcinoma), jest najczęstszym typem nowotworu złośliwego nerki u dorosłych, stanowiąc około 90% wszystkich nowotworów tego narządu. Wywodzi się z komórek nabłonkowych kanalików proksymalnych nerki i charakteryzuje się różnorodnością podtypów histologicznych, z których najczęstszy jest rak jasnokomórkowy (clear cell RCC).
Diagnostyka gruczolakoraka nerki obejmuje badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), które pozwalają określić wielkość guza, jego lokalizację oraz ewentualne naciekanie okolicznych struktur i obecność przerzutów. Potwierdzenie rozpoznania wymaga oceny histopatologicznej materiału uzyskanego drogą biopsji lub po resekcji chirurgicznej guza.
Leczenie gruczolakoraka nerki zależy od stopnia zaawansowania choroby. W przypadku guzów ograniczonych do nerki metodą z wyboru jest leczenie chirurgiczne – nefrektomia częściowa lub radykalna. W chorobie zaawansowanej lub z przerzutami stosuje się terapie systemowe, w tym inhibitory kinaz tyrozynowych, inhibitory mTOR, immunoterapię (inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego) oraz terapie celowane.
Rokowanie w gruczolakoraku nerki zależy od stopnia zaawansowania w momencie rozpoznania, typu histologicznego oraz obecności niekorzystnych czynników prognostycznych. Pięcioletnie przeżycie w przypadku choroby ograniczonej do nerki wynosi około 65-90%, natomiast znacznie spada przy obecności przerzutów odległych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Torasemid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa torasemidu wykazały niską toksyczność ostrej dawki oraz przemijające i odwracalne zmiany nerkowe po długotrwałym podawaniu dużych dawek u zwierząt (psów i szczurów). Obserwowane efekty obejmowały zmniejszenie masy ciała, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika oraz zmiany morfologiczne w nerkach, takie jak rozszerzenie kanalików nerkowych i śródmiąższowe zapalenie nerek. Nie stwierdzono działania mutagennego ani istotnego potencjału rakotwórczego, mimo że u szczurów samic poddanych wysokim dawkom odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków nerek, co jednak nie ma znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi.
badanie farmakologiczne, badanie niekliniczne, badanie toksyczności, działanie farmakodynamiczne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolakorak nerki, kanaliki nerkowe, karcynogenność, lizynopryl, mocznik we krwi, potencjał rakotwórczy, preparat złożony, przenikanie przez łożysko, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie kreatyniny, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, torasemid, wpływ na płodność