układowa grzybica
Układowa grzybica to poważne zakażenie grzybicze, które rozprzestrzenia się poprzez krwiobieg na wiele narządów wewnętrznych. W przeciwieństwie do grzybic powierzchownych (skóry, paznokci czy błon śluzowych), infekcje układowe stanowią bezpośrednie zagrożenie życia, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością.
Najczęstszymi patogenami wywołującymi grzybice układowe są Candida spp. (kandydoza układowa), Aspergillus spp. (aspergiloza inwazyjna), Cryptococcus neoformans (kryptokokoza), Histoplasma capsulatum (histoplazmoza) oraz Pneumocystis jirovecii (pneumocystoza). Zakażenia te mogą dotyczyć płuc, ośrodkowego układu nerwowego, serca, nerek, wątroby i innych narządów.
Czynnikami ryzyka rozwoju grzybicy układowej są: przewlekła immunosupresja (w tym zakażenie HIV), przeszczepienie narządów, chemioterapia, neutropenia, cukrzyca, długotrwała antybiotykoterapia oraz inwazyjne procedury medyczne. Diagnostyka obejmuje badania mikrobiologiczne (posiewy krwi i materiału z zajętych narządów), testy serologiczne, obrazowanie (TK, MRI) oraz badania histopatologiczne.
Leczenie grzybic układowych opiera się na długotrwałej terapii przeciwgrzybiczej z zastosowaniem leków z grupy azoli (flukonazol, worykonazol, posakonazol), echinokandyn (kaspofungina, anidulafungina), polienów (amfoterycyna B) lub flucytozyny. Wybór terapii zależy od identyfikacji patogenu, lokalizacji zakażenia oraz stanu immunologicznego pacjenta. Rokowanie w grzybicach układowych jest poważne, a śmiertelność – szczególnie w przypadkach opóźnionej diagnozy – może sięgać 30-70%.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Meprelon
Meprelon, zawierający metyloprednizolon, wymaga szczególnej ostrożności i dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza u pacjentów z aktywnymi zakażeniami wirusowymi (np. półpasiec, ospa wietrzna), przewlekłym zapaleniem wątroby z obecnością HBsAg, gruźlicą (wymaga leczenia skojarzonego), chorobami przewodu pokarmowego (owrzodzenia, ryzyko perforacji jelit), a także u osób z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, niewydolnością serca, skłonnością do zakrzepicy, twardziną układową (ryzyko przełomu nerkowego przy dawkach ≥12 mg/dobę), nowotworami układu krwiotwórczego (ryzyko zespołu rozpadu guza) oraz guzem chromochłonnym nadnerczy. Leczenie może maskować objawy zakażeń, zwiększać ryzyko infekcji oportunistycznych i wymagać profilaktyki po kontakcie z chorymi na odrę, ospę wietrzną lub półpasiec. Szczepienia żywymi szczepionkami są przeciwwskazane w okresie około 8 tygodni przed i 2 tygodnie po terapii, a szczepienia inaktywowanymi mogą mieć obniżoną skuteczność przy dużych dawkach kortykosteroidów.
bradykardia, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, choroba psychiczna, cukrzyca, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny nadnerczy, hepatotoksyczność, immunosupresja, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, marskość wątroby, martwicze zapalenie jelit, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, nowotwór układu krwiotwórczego, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostre zakażenie wirusowe, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie rogówki, owrzodzenie żołądka, patogen oportunistyczny, perforacja jelit, półpasiec, przełom miasteniczny, przetoka jelitowa, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, rozedma pęcherzykowa jelit, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, układowa grzybica, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia widzenia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zaćma, zajęcie węzłów chłonnych, zakażenie bakteryjne, zakrzepica, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków jelita, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexamethasone Zentiva
Dexamethasone Zentiva w dawce 8 mg w formie tabletek wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko niedoczynności kory nadnerczy, która może utrzymywać się nawet ponad rok po zakończeniu terapii. W sytuacjach stresu fizycznego (np. uraz, zabieg chirurgiczny) konieczne może być zwiększenie dawki. Terapia wiąże się z immunosupresją, co zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i grzybiczych, a także maskuje objawy infekcji, utrudniając diagnostykę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z aktywnymi infekcjami wirusowymi (np. HBV, półpasiec, ospa wietrzna), przewlekłym zapaleniem wątroby, układowymi grzybicami, strongyloidozą oraz u osób po szczepieniach żywymi szczepionkami. Deksametazon może nasilać przebieg chorób takich jak gruźlica, polio czy choroby psychiczne, a także powodować poważne powikłania okulistyczne (zaćma, jaskra, CSCR) i ryzyko perforacji jelita w ciężkich stanach zapalnych przewodu pokarmowego.
antygen HBsAg, bradykardia, brak laktazy, centralna retinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, cukrzyca, działanie immunosupresyjne, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra infekcja wirusowa, ostra niewydolność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, półpasiec, przewlekła choroba płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, strongyloidoza, układowa grzybica, uszkodzenie rogówki, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie pasożytnicze, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków, zapalenie węzłów chłonnych, zerwanie ścięgna, zespół odstawienia kortyzonu, zespół rozpadu guza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy