farmakokinetyka digoksyny

Farmakokinetyka digoksyny charakteryzuje się kilkoma istotnymi cechami, które wpływają na jej stosowanie kliniczne. Lek po podaniu doustnym wchłania się w 60-80%, wykazując biodostępność na poziomie 70-80%. Digoksyna wiąże się z białkami osocza w około 20-30%, co jest stosunkowo niskim odsetkiem w porównaniu do innych leków.

Dystrybucja digoksyny obejmuje większość tkanek organizmu, przy czym największe stężenia osiąga w mięśniu sercowym, nerkach i wątrobie. Objętość dystrybucji wynosi 5-7 l/kg, co wskazuje na znaczną penetrację tkankową. Lek przekracza barierę krew-mózg oraz łożysko.

Eliminacja digoksyny zachodzi głównie przez nerki (50-70% w postaci niezmienionej), a jedynie niewielka część podlega metabolizmowi wątrobowemu. Okres półtrwania wynosi 36-48 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, jednak może się wydłużyć do 3-5 dni u osób z niewydolnością nerek. Stan stacjonarny osiągany jest po około 5-7 dniach regularnego podawania.

Szczególnie istotny jest wąski indeks terapeutyczny digoksyny (0,5-2,0 ng/ml), co wymaga monitorowania stężenia leku w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u osób starszych oraz w przypadku stosowania leków mogących wchodzić w interakcje. Klinicznie ważne są interakcje z amiodaronem, werapamilem, chinidyną oraz diuretykami pętlowymi, które mogą zwiększać stężenie digoksyny.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Genoptim 80 mg

Telmisartan Genoptim, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Szczególnie ważna jest interakcja z digoksyną, gdzie obserwuje się wzrost mediany maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu o 49% oraz minimalnego o 20%, co wymaga ścisłego monitorowania poziomu digoksyny podczas inicjacji, modyfikacji dawki oraz odstawiania telmisartanu. Ponadto, telmisartan zwiększa ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren), substytutami soli zawierającymi potas, inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II, NLPZ, heparyną, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimem. Ryzyko to jest szczególnie wysokie przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków oszczędzających potas i substytutów soli potasowych, co wymaga unikania takiej kombinacji lub bardzo ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, enalapryl, eplerenon, farmakokinetyka digoksyny, filtracja kłębuszkowa, heparyna, hiperkaliemia, hipotonia objawowa, hipotonia ortostatyczna, hipowolemii, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, metabolizm telmisartanu, monitorowanie stężenia digoksyny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obniżenie ciśnienia tętniczego, ramipryl, rozszerzenie naczyń krwionośnych, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, substytut soli zawierający potas, takrolimus, triamteren, trimetoprim, układ renina-angiotensyna-aldosteron, upośledzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Trelema 50 mg

Lakozamid, substancja czynna preparatu Trelema, wykazuje niski potencjał do wywoływania klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych, co wynika z minimalnego wpływu na enzymy CYP450 (brak indukcji CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9 oraz brak hamowania CYP1A1, CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1) oraz niskiego stopnia wiązania z białkami osocza (<15%). Lakozamid nie wpływa istotnie na farmakokinetykę karbamazepiny, kwasu walproinowego, digoksyny, metforminy, warfaryny, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel) ani omeprazolu. Jednoczesne stosowanie induktorów enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejsza ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci, co wymaga monitorowania skuteczności terapii. Lakozamid może nieznacznie (o 30%) zwiększać Cmax midazolamu (substratu CYP3A4), bez wpływu na AUC, co sugeruje konieczność obserwacji pacjenta pod kątem nasilenia działań midazolamu.
doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, efekt sedatywny, enzym CYP1A2, enzymy cytochromu P450, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol, farmakokinetyka digoksyny, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, przeciwpadaczkowy lek blokujący kanały sodowe, ryfampicyna, rytonawir, sprawność psychomotoryczna, stężenie maksymalne, stężenie progesteronu, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu PR, zaburzenie koordynacji ruchowej, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Zilibra 50 mg

Lakozamid, substancja czynna leku Zilibra, charakteryzuje się stosunkowo niewielką liczbą istotnych klinicznie interakcji lekowych, co jest korzystne w terapii pacjentów z padaczką wymagających politerapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp PR (np. karbamazepinę, lamotryginę, pregabalinę) oraz leki przeciwarytmiczne klasy I, ze względu na potencjalne ryzyko dodatkowego wydłużenia odstępu PR i zaburzeń przewodnictwa sercowego, co wymaga monitorowania EKG. Lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 3A4 oraz innych wymienionych, a jego metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Nie wykazuje istotnego wpływu na farmakokinetykę midazolamu (Cmax wzrost o 30%, bez zmiany AUC), omeprazolu, karbamazepiny, kwasu walproinowego, digoksyny, metforminy oraz warfaryny. Jednoczesne stosowanie induktorów enzymatycznych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) może zmniejszać ekspozycję na lakozamid o około 25%, co może wymagać dostosowania dawki.
badanie in vitro, doustny środek antykoncepcyjny, ekspozycja systemowa, enzym CYP1A2, enzym CYP2C19, enzym CYP2C9, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, farmakodynamika warfaryny, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka omeprazolu, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, inhibitor CYP2C19, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, maksymalne stężenie, metabolit O-desmetylowy, metformina, monitorowanie EKG, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pole pod krzywą stężenia, politerapia, pregabalina, rytonawir, silny inhibitor CYP2C9, warfaryna, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Zentiva 200 mg

Lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, wymaga ostrożności u pacjentów stosujących produkty wydłużające odstęp PR, w tym inne leki blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, ze względu na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu PR. Badania kliniczne nie wykazały istotnego wpływu karbamazepiny czy lamotryginy na odstęp PR podczas jednoczesnego stosowania z lakozamidem. Farmakokinetycznie, lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz innych, a jego metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z midazolamem (Cmax wzrost o 30%), omeprazolem, karbamazepiną, kwasem walproinowym, digoksyną, metforminą, warfaryną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi. Jednakże silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, a silne induktory enzymów (ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny) mogą ją zmniejszać, co wymaga ostrożności klinicznej.
AUC midazolamu, badanie in vitro, badanie in vivo, białko osocza, CYP1A1, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne na OUN, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, etynyloestradiol, farmakokinetyka digoksyny, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy blokujący kanały sodowe, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, silny inhibitor CYP2C9, warfaryna, zaburzenie koordynacji, zaburzenie poznawcze, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Polsart 80 mg

Telmisartan, substancja czynna Polsart, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, gdyż telmisartan zwiększa jej maksymalne stężenie w osoczu o 49% oraz minimalne o 20%, co może prowadzić do toksyczności ze względu na wąski indeks terapeutyczny digoksyny. Ponadto, telmisartan, podobnie jak inne leki działające na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), może indukować hiperkaliemię, zwłaszcza w połączeniu z diuretykami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II, NLPZ, heparyną, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprymem. W takich przypadkach zaleca się ścisłe monitorowanie poziomu potasu w surowicy, aby zapobiec poważnym powikłaniom elektrolitowym.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, eplerenon, farmakokinetyka digoksyny, furosemid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, indeks terapeutyczny, inhibitor ACE, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kortykosteroid, lek moczopędny oszczędzający potas, litemia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ramipryl, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, stężenie digoksyny, substytut soli potasowej, takrolimus, telmisartan z digoksyną, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon substancji czynnych
Spironolakton – Interakcje

Spironolakton, antagonista aldosteronu stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, marskości wątroby oraz hiperaldosteronizmu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Najistotniejszym ryzykiem jest ciężka hiperkaliemia, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych diuretyków oszczędzających potas, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, suplementów potasu, heparyny, trimetoprimu/sulfametoksazolu oraz takrolimusu. W przypadku pacjentów z niewydolnością serca klasy III/IV wg NYHA możliwe jest łączenie spironolaktonu z inhibitorem ACE pod warunkiem ścisłego monitorowania stężenia potasu i kreatyniny. Spironolakton wydłuża okres półtrwania digoksyny i zwiększa jej stężenie w surowicy, co wymaga monitorowania klinicznego i dostosowania dawki, a także stosowania metod analitycznych niewpływających na wyniki oznaczeń digoksyny.
analog gonadoliberyny, antagonista receptora angiotensyny, antagonizm lekowy, diuretyk oszczędzający potas, działanie antykoagulacyjne, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, działanie przeciwnowotworowe, farmakokinetyka digoksyny, glikozyd nasercowy, gospodarka potasowa, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kotrimoksazol, krzepnięcie krwi, lek zwiotczający mięśnie, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, PSA, receptor androgenowy, wydalanie litu, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Twinpros 0,5 mg + 0,4 mg

Produkt Twinpros, zawierający 0,5 mg dutasterydu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne wynikające z działania obu składników. Dutasteryd jest metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP3A5, a stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (np. rytonawir, ketokonazol) może znacząco zwiększyć jego stężenie w surowicy oraz wydłużyć okres półtrwania, co może wymagać zmniejszenia częstości podawania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (werapamil, diltiazem) podnoszą stężenie dutasterydu o 1,6-1,8 raza. Dutasteryd nie wpływa na metabolizm tamsulosyny, warfaryny ani digoksyny, a także nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Tamsulosyna natomiast wykazuje istotne interakcje z lekami wpływającymi na ciśnienie tętnicze oraz z inhibitorami CYP3A4 i CYP2D6, co może prowadzić do wzrostu Cmax i AUC tamsulosyny (np. ketokonazol zwiększa Cmax 2,2-krotnie i AUC 2,8-krotnie; paroksetyna odpowiednio 1,3 i 1,6 razy). Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 i CYP2D6 z tamsulosyną jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko znacznego wzrostu ekspozycji na lek.
amitryptylina, antagonista receptora α1-adrenergicznego, atenolol, cholestyramina, cymetydyna, diazepam, dutasteryd z tamsulosyną, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, enzymy CYP3A4, enzymy cytochromu P450, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka dutasterydu, farmakokinetyka tamsulosyny, farmakokinetyka warfaryny, furosemid, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor PDE5, klirens tamsulosyny, lek hipotensyjny, niedociśnienie ortostatyczne, okres półtrwania, omdlenie, rytonawir, stan stacjonarny, stężenie dutasterydu, tamsulosyny chlorowodorek, werapamil, wolny metabolizm
Leksykon leków
Interakcje leku – Beplasot 6 mg + 0,4 mg

Beplasot, zawierający solifenacynę i tamsulosynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4 i CYP2D6. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), rytonawir, nelfinawir i itrakonazol, powodują istotne zwiększenie ekspozycji na solifenacynę i tamsulosynę (2,8-krotne zwiększenie AUC obu substancji), co wymaga ostrożności i jest przeciwwskazane u pacjentów z fenotypowym zaburzeniem metabolizmu CYP2D6 lub stosujących inhibitory CYP2D6. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. werapamil, zwiększają AUC tamsulosyny o 2,2 razy i solifenacyny o 1,6 razy, co również wymaga zachowania ostrożności. Słabe inhibitory CYP3A4 (cymetydyna 400 mg co 6 godzin) oraz silne inhibitory CYP2D6 (paroksetyna 20 mg/dobę) powodują umiarkowane wzrosty ekspozycji na tamsulosynę (odpowiednio 1,44- i 1,6-krotne zwiększenie AUC), ale są dopuszczalne do stosowania. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą obniżać stężenia obu składników, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii.
agonista receptora cholinergicznego, antagonista receptora α1-adrenergicznego, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, diklofenak, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka warfaryny, furosemid, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, lek alfa-adrenolityczny, lek antycholinergiczny, metoklopramid, nelfinawir, paroksetyna, prokinetyk przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, tamsulosyna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Spironol 25 mg

Spironolakton wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza w kontekście zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza hiperkaliemii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie spironolaktonu z lekami powodującymi hiperkaliemię, takimi jak inhibitory ACE, ARB, suplementy potasu oraz trimetoprim/sulfametoksazol, co może prowadzić do ciężkiej hiperkaliemii. Ponadto spironolakton zwiększa stężenie digoksyny w surowicy oraz wydłuża jej okres półtrwania, co wymaga ścisłego monitorowania reakcji klinicznej pacjenta i stosowania alternatywnych metod oceny stężenia digoksyny, ze względu na interferencję z testami laboratoryjnymi. Dodanie spironolaktonu do terapii hipotensyjnej może nasilać działanie leków obniżających ciśnienie tętnicze, co może wymagać redukcji ich dawek, zwłaszcza w przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami ACE, gdzie ryzyko hiperkaliemii i zaburzeń elektrolitowych jest wysokie, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.
abirateron, antagonista receptora angiotensyny, antypiryna, diureza, działanie hipotensyjne, efekt moczopędny, farmakokinetyka digoksyny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, karbenoksolon, kotrimoksazol, lek hipotensyjny, lek moczopędny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, nowotwór gruczołu krokowego, objaw ortostatyczny, okres półtrwania digoksyny, parametr hemodynamiczny, prostaglandyna, receptor androgenowy, retencja sodu, spironolakton, stężenie digoksyny, suplement potasu, swoisty antygen gruczołu krokowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Osaver HCT 20 mg + 12,5 mg

Preparat Osaver HCT, zawierający olmesartan medoksomil oraz hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Szczególnie istotne są interakcje z litem, inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem, które mogą prowadzić do zwiększenia stężenia litu, niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. NLPZ (w tym ASA w dawce >3 g/dobę) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać funkcję nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem odwodnienia. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię w połączeniu z innymi lekami zwiększającymi wydalanie potasu, co wymaga monitorowania elektrolitów i EKG, zwłaszcza przy stosowaniu glikozydów naparstnicy i leków mogących wywołać torsade de pointes. Zalecane jest także monitorowanie stężenia potasu przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, suplementów potasu oraz zamienników soli zawierających potas.
aliskiren, amfoterycyna, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, dna moczanowa, działanie hipotensyjne, działanie mielosupresyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka warfaryny, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens nerkowy, kolesewelam, kwasica mleczanowa, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, tiazydowy lek moczopędny, tolerancja glukozy, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Epilantin 100 mg

Lakozamid, substancja czynna leku Epilantin, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR, w tym przeciwpadaczkowe blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, ze względu na potencjalne ryzyko dalszego wydłużenia odstępu PR. Analizy kliniczne nie wykazały jednak istotnego wydłużenia odstępu PR u pacjentów jednocześnie leczonych karbamazepiną lub lamotryginą. Lakozamid charakteryzuje się niewielką liczbą interakcji farmakokinetycznych; nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz nie jest transportowany przez glikoproteinę P w jelicie. Metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak w warunkach in vivo nie obserwuje się klinicznie istotnej indukcji lub hamowania tych enzymów. W badaniach klinicznych lakozamid nie wpływał na AUC midazolamu (substrat CYP3A4), omeprazolu (substrat CYP2C19 i CYP3A4), ani na ekspozycję na warfarynę, digoksynę, metforminę czy doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol, lewonorgestrel). Lakozamid wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (<15%), co zmniejsza ryzyko interakcji wynikających z wypierania z miejsc wiązania białkowego.
AUC midazolamu, badania in vitro, badania in vivo, badanie in vitro, badanie in vivo, blokery kanałów sodowych, Cmax midazolamu, doustne środki antykoncepcyjne, doustny środek antykoncepcyjny, działania niepożądane OUN, EKG, ekspozycja układowa, elektrokardiogram, enzym CYP1A1, enzym CYP1A2, enzym CYP2A6, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP2C8, enzym CYP2C9, enzym CYP2D6, enzym CYP2E1, enzym CYP3A4, epilantin, etynyloestradiol, farmakodynamika, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka omeprazolu, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, itrakonazol, kanał sodowy, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, leki indukujące enzymy, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, monitorowanie EKG, odstęp PR, próg drgawkowy, progesteron, rytonawir, silny inhibitor CYP2C9, stężenie progesteronu, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu PR
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Digoxin Teva 250 mcg

Digoksyna, stosowana w leczeniu przewlekłej niewydolności krążenia (klasy II-IV wg NYHA), charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 0,25-0,88 mg/24h, z proporcjonalnym wzrostem stężenia w surowicy i mięśniach szkieletowych. Stan stacjonarny osiągany jest po 5-8 dniach regularnego podawania, a równowaga dystrybucyjna po 6-8 godzinach od ostatniej dawki. Optymalne monitorowanie terapii wymaga oznaczania stężenia digoksyny we krwi 6-8 godzin, a szczególnie 24 godziny po podaniu, z utrzymaniem stężeń terapeutycznych w zakresie 0,8-2,0 ng/ml, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych i zapewnia skuteczność leczenia.
czas maksymalnego stężenia, digoksyna, działanie toksyczne, farmakokinetyka digoksyny, glikozyd nasercowy, indywidualizacja leczenia, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, liniowa farmakokinetyka, monitorowanie terapii, przewlekła niewydolność krążenia, równowaga dystrybucyjna, stan stacjonarny, stężenie digoksyny, stężenie digoksyny w surowicy, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność krążenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Iloprost Zentiva 20 mcg/ml

Iloprost, substancja czynna leku Iloprost Zentiva, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami hipotensyjnymi i rozszerzającymi naczynia krwionośne, co może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i ryzyka niedociśnienia. Ponadto, ze względu na hamujący wpływ iloprostu na funkcję płytek krwi, jednoczesne stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna niefrakcjonowana i drobnocząsteczkowa, doustne antykoagulanty takie jak warfaryna, dabigatran, rywaroksaban) oraz inhibitorami agregacji płytek (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel, NLPZ, inhibitory fosfodiesterazy, antagoniści glikoproteiny IIb/IIIa) znacząco zwiększa ryzyko krwawień. W takich przypadkach zalecane jest ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia i objawów krwawienia oraz ewentualne dostosowanie dawkowania leków. Warto podkreślić, że interakcje te mają wysoki poziom istotności klinicznej, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii.
Badania farmakokinetyczne wykazały brak istotnego wpływu iloprostu na metabolizm leków przez enzymy cytochromu P450 oraz na farmakokinetykę digoksyny i tkankowego aktywatora plazminogenu (t-PA). Mimo braku bezpośrednich danych klinicznych, zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu podczas terapii iloprostem ze względu na potencjalne nasilenie działania hipotensyjnego oraz zwiększone ryzyko krwawień, a także obciążenie wątroby. W tabeli interakcji podkreślono konieczność ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego, parametrów krzepnięcia oraz objawów krwawienia, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, blokery kanału wapniowego, azotany, heparyny, doustne antykoagulanty, leki przeciwpłytkowe, NLPZ, inhibitory fosfodiesterazy, antagoniści glikoproteiny IIb/IIIa oraz defibrotyd. W przypadku leków o niskim poziomie istotności interakcji, jak digoksyna czy leki metabolizowane przez cytochrom P450, standardowe monitorowanie jest wystarczające.
agregacja płytek krwi, antagoniści glikoproteiny IIb/IIIa, antagoniści receptora angiotensyny, antykoagulanty doustne, blokery kanału wapniowego, cytochrom P450, czynność płytek krwi, efekt antyagregacyjny, farmakokinetyka digoksyny, funkcja płytek krwi, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitory ACE, inhibitory agregacji płytek, inhibitory fosfodiesterazy, INR, kwas acetylosalicylowy, leki hipotensyjne, leki przeciwzakrzepowe, leki rozszerzające naczynia, metabolizm leku, niedociśnienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, parametry krzepnięcia, pochodne kumaryny, pochodne tienopirydyny, powikłanie krwotoczne, spadek ciśnienia, tkankowy aktywator plazminogenu
Leksykon leków
Interakcje leku – Zilibra 150 mg

Lakozamid, substancja czynna produktu Zilibra, wykazuje umiarkowane ryzyko interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, szczególnie z lekami wydłużającymi odstęp PR (np. karbamazepina, lamotrygina, pregabalina) oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy I, co wymaga ostrożności i monitorowania EKG. Metabolizm lakozamidu obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak nie indukuje on istotnie ich aktywności. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co może wymagać modyfikacji dawki. Lakozamid nie wpływa istotnie na farmakokinetykę karbamazepiny, kwasu walproinowego, omeprazolu, midazolamu, digoksyny, metforminy, warfaryny oraz doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel). Jednoczesne stosowanie induktorów enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejsza ekspozycję na lakozamid o około 25%, co może wymagać zwiększenia dawki leku.
AUC midazolamu, Cmax, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne, elektrokardiogram, enzym CYP1A2, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, farmakokinetyka digoksyny, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu CYP2C9, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpadaczkowy indukujący enzymy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, monitorowanie EKG, monitorowanie INR, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pregabalina, rytonawir, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Neuraxpharm 50 mg

Lakozamid wykazuje stosunkowo niewiele klinicznie istotnych interakcji lekowych, jednak wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi odstęp PR (w tym przeciwpadaczkowymi blokującymi kanały sodowe) oraz lekami przeciwarytmicznymi ze względu na potencjalne ryzyko dalszego wydłużenia odstępu PR. Metabolizm lakozamidu odbywa się głównie przez enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, przy czym nie indukuje on istotnie aktywności tych enzymów ani ich nie hamuje w stężeniach klinicznych. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast silne induktory enzymów (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą ją zmniejszać. Jednoczesne stosowanie induktorów enzymów przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) obniża ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i o 17% u dzieci i młodzieży, co może wymagać dostosowania dawki.
analiza farmakokinetyczna, AUC midazolamu, białko osocza, Cmax midazolamu, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, elektrokardiogram, enzym CYP1A2, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP2C9, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, farmakodynamika warfaryny, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka omeprazolu, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, itrakonazol, kanał sodowy, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, stężenie karbamazepiny, stężenie progesteronu, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Risperidone Teva 50 mg

Rysperydon w postaci zawiesiny o przedłużonym uwalnianiu (Risperidone Teva 50 mg) wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4 oraz transportem przez glikoproteinę P (P-gp). Silne inhibitory CYP2D6 (np. paroksetyna, fluoksetyna, chinidyna) oraz CYP3A4 i P-gp (itrakonazol, ketokonazol) mogą znacząco zwiększać stężenia rysperydonu i jego czynnej frakcji przeciwpsychotycznej, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki. Z kolei induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital) obniżają stężenia aktywnej frakcji, co może wymagać zwiększenia dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT (amiodaron, sotalol, chinidyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), ze względu na ryzyko addytywnego wydłużenia QT i konieczność monitorowania EKG. Ponadto, rysperydon może antagonizować działanie lewodopy i agonistów dopaminergicznych, co jest istotne u pacjentów z chorobą Parkinsona.
agonista dopaminergiczny, antagonista receptora H2, beta-adrenolityk, biodostępność rysperydonu, choroba Parkinsona, CYP2D6, CYP3A4, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, działanie hipotensyjne, działanie ośrodkowe, działanie sedacyjne, działanie sedatywne, efekt farmakodynamiczny, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka litu, frakcja przeciwpsychotyczna, funkcje poznawcze, glikoproteina p, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor kanałów wapniowych, inhibitor proteazy, koordynacja ruchowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm wątrobowy, metylofenidat, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, preparat o przedłużonym uwalnianiu, sedacja, SSRI, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Duodart 0,5 mg + 0,4 mg

Duodart, zawierający dutasteryd 0,5 mg i tamsulosynę 0,4 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Dutasteryd jest metabolizowany głównie przez CYP3A4/5, a jego stężenie w surowicy może wzrastać 1,6-1,8-krotnie przy jednoczesnym stosowaniu umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (werapamil, diltiazem) oraz znacząco przy silnych inhibitorach (rytonawir, itrakonazol, ketokonazol). W takich przypadkach zaleca się rozważenie zmniejszenia częstości podawania dutasterydu. Dutasteryd nie wpływa na metabolizm innych leków, w tym warfaryny i digoksyny. Tamsulosyna ulega znaczącym interakcjom z inhibitorami CYP3A4 (ketokonazol: wzrost Cmax 2,2x, AUC 2,8x) oraz CYP2D6 (paroksetyna: wzrost Cmax 1,3x, AUC 1,6x), co wymaga ostrożności i monitorowania ciśnienia tętniczego. Cymetydyna zmniejsza klirens tamsulosyny o 26%, zwiększając AUC o 44%. Diklofenak i warfaryna mogą zwiększać eliminację tamsulosyny, natomiast furosemid obniża jej stężenie w osoczu bez konieczności modyfikacji dawki.
antagonista receptora alfa-1, antygen PSA, chlorowodorek tamsulosyny, cholestyramina, cymetydyna, CYP3A4, diklofenak, diltiazem, Duodart, działanie hipotensyjne, enzymy cytochromu P450, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka tamsulosyny, farmakokinetyka warfaryny, furosemid, indynawir, inhibicja CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, itrakonazol, ketokonazol, metabolizm CYP2D6, nefazodon, niedociśnienie ortostatyczne, paroksetyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, tachykardia odruchowa, werapamil, zespół wiotkiej tęczówki
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Neuraxpharm 150 mg

Lakozamid wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi odstęp PR, w tym lekami przeciwpadaczkowymi blokującymi kanały sodowe oraz lekami przeciwarytmicznymi, choć badania kliniczne nie wykazały dodatkowego wydłużenia odstępu PR przy kojarzeniu z karbamazepiną lub lamotryginą. Farmakokinetycznie, lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz innych wymienionych izoenzymów w stężeniach klinicznych. Metabolizm lakozamidu zachodzi częściowo przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak nie obserwuje się klinicznie istotnej indukcji lub hamowania tych enzymów. Przy dawkowaniu 200 mg dwa razy na dobę lakozamid nie wpływa na AUC midazolamu, choć zwiększa jego Cmax o 30%, a przy dawce 300 mg dwa razy na dobę nie zmienia farmakokinetyki omeprazolu. Omeprazol w dawce 40 mg/dobę nie zwiększa istotnie ekspozycji na lakozamid, co sugeruje, że umiarkowane inhibitory CYP2C19 nie mają klinicznie istotnego wpływu na lakozamid. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga ostrożności, mimo braku potwierdzenia w badaniach in vivo. Silne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca, mogą zmniejszać ekspozycję na lakozamid, co również wymaga uwagi klinicznej przy rozpoczynaniu lub kończeniu terapii tymi lekami.
AUC midazolamu, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedacyjne, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja układowa, enzymy CYP, enzymy CYP2C9, enzymy cytochromu P450, etynyloestradiol, farmakodynamika warfaryny, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka omeprazolu, flukonazol, glikoproteina p, induktor enzymu, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy blokujący kanały sodowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, stężenie maksymalne Cmax, stężenie progesteronu, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie koordynacji, zaburzenie równowagi, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – TamisPras DUO 6 mg + 0,4 mg

Preparat TamisPras DUO zawiera solifenacynę bursztynian (6 mg) oraz tamsulosynę chlorowodorek (0,4 mg), które są metabolizowane głównie przez enzymy CYP3A4 (oba składniki) oraz CYP2D6 (tamsulosyna). Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200-400 mg/dobę), rytonawir, nelfinawir i itrakonazol, mogą znacząco zwiększać stężenia obu substancji czynnych w osoczu (np. ketokonazol 400 mg/dobę powoduje wzrost Cmax solifenacyny o 1,5x i AUC o 2,8x oraz wzrost Cmax tamsulosyny o 2,2x i AUC o 2,8x), co wymaga szczególnej ostrożności i jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu CYP2D6 lub stosujących inhibitory CYP2D6. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. werapamil) również zwiększają stężenia (Cmax i AUC tamsulosyny 2,2x, solifenacyny 1,6x), co wymaga zachowania ostrożności. Słabe inhibitory i inhibitory CYP2D6 (np. cymetydyna, paroksetyna) wykazują mniejszy wpływ i mogą być stosowane jednocześnie. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) mogą obniżać stężenia leków, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii.
agonista receptora cholinergicznego, antagonista receptora adrenergicznego, atenolol, cymetydyna, cyzapryd, czas protrombinowy, diklofenak, działanie antycholinergiczne, działanie hipotensyjne, enalapryl, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka warfaryny, furosemid, glibenklamid, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymatyczny, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, ketokonazol, lek cholinolityczny, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, nelfinawir, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, ryfampicyna, rytonawir, słaby inhibitor CYP3A4, solifenacyna bursztynian, symwastatyna, tamsulosyna chlorowodorek, teofilina, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil, właściwość cholinolityczna