Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Preparat Osaver HCT zawiera dwie substancje czynne – olmesartan medoksomil oraz hydrochlorotiazyd, które mogą wchodzić w różnorodne interakcje z innymi lekami. Interakcje te mogą wpływać na skuteczność terapeutyczną, a w niektórych przypadkach prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis możliwych interakcji dotyczących zarówno produktu złożonego, jak i poszczególnych jego składników.¹

Interakcje dotyczące produktu złożonego olmesartan medoksomil/hydrochlorotiazyd

Lit – jednoczesne stosowanie preparatu Osaver HCT z litem nie jest zalecane. Podawanie litu z inhibitorami konwertazy angiotensyny lub antagonistami receptora angiotensyny II wiąże się z ryzykiem odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i objawami toksyczności. Dodatkowo, tiazydowe leki moczopędne zmniejszają klirens nerkowy litu, co może nasilić ryzyko zatrucia litem. W przypadku konieczności zastosowania takiego skojarzenia, należy ściśle monitorować stężenie litu w surowicy.²

Baklofen – może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe Osaver HCT, dlatego podczas jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność i rozważyć modyfikację dawkowania.³

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – leki takie jak kwas acetylosalicylowy (w dawce >3 g/dobę), inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie tiazydowych leków moczopędnych i antagonistów receptora angiotensyny II. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (szczególnie odwodnionych lub w podeszłym wieku) jednoczesne stosowanie może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek z ryzykiem ostrej niewydolności nerek. Zaleca się odpowiednie nawodnienie pacjentów oraz monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu terapii skojarzonej oraz w trakcie jej trwania.⁴

Amifostyna – podczas jednoczesnego stosowania może wystąpić nasilenie działania hipotensyjnego Osaver HCT.⁵

Inne leki przeciwnadciśnieniowe – jednoczesne stosowanie z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze może nasilać działanie hipotensyjne Osaver HCT.⁶

Alkohol, barbiturany, opioidy, leki przeciwdepresyjne – jednoczesne stosowanie może nasilać niedociśnienie ortostatyczne.⁷

Interakcje dotyczące olmesartanu medoksomilu

Inhibitory konwertazy angiotensyny, antagoniści receptora angiotensyny II lub aliskiren – nie zaleca się jednoczesnego stosowania ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek). Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) wiąże się z większą częstością występowania tych zdarzeń niepożądanych w porównaniu z monoterapią.⁸

Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu – jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, zamienników soli zawierających potas lub innych leków (np. heparyna, inhibitory ACE) może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy, jeśli stosuje się Osaver HCT z tymi lekami.⁹

Kolesewelam (substancja wiążąca kwasy żółciowe) – zmniejsza narażenie ogólnoustrojowe i maksymalne stężenie olmesartanu w osoczu krwi oraz skraca okres półtrwania. Aby zminimalizować interakcję, zaleca się podawanie olmesartanu medoksomilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu.¹⁰

Leki zobojętniające – obserwowano umiarkowane zmniejszenie dostępności biologicznej olmesartanu po podaniu leków o działaniu zobojętniającym, zawierających wodorotlenek glinowo-magnezowy.¹¹

Olmesartan medoksomil nie wykazuje istotnego wpływu na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny, ani na farmakokinetykę digoksyny. Jednoczesne stosowanie olmesartanu z prawastatyną nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę żadnego z tych leków. Olmesartan nie hamuje w istotny sposób enzymów cytochromu P450 u ludzi (1A1/2, 2A6, 2C8/9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4) i nie indukuje znacząco aktywności cytochromu P450 u szczurów, co oznacza, że nie należy oczekiwać istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.¹²

Interakcje dotyczące hydrochlorotiazydu

Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu – utrata potasu spowodowana przez hydrochlorotiazyd może zostać nasilona przez jednoczesne stosowanie innych leków prowadzących do hipokaliemii, takich jak: inne leki moczopędne zwiększające wydalanie potasu, leki przeczyszczające, glikokortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, sól sodowa penicyliny G lub pochodne kwasu salicylowego. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania takich połączeń.¹³

Sole wapnia – tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać stężenie wapnia w surowicy z powodu zmniejszonego wydalania. W przypadku stosowania suplementów wapnia należy monitorować jego stężenie w surowicy i odpowiednio modyfikować dawkę.¹⁴

Żywice jonowymienne – wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zaburzone w obecności kolestyraminy i kolestypolu.¹⁵

Glikozydy naparstnicy – hipokaliemia lub hipomagnezemia związana z tiazydem może sprzyjać wystąpieniu zaburzeń rytmu serca wywołanych przez glikozydy naparstnicy.¹⁶

Leki, na których działanie wpływają zaburzenia stężenia potasu – podczas stosowania Osaver HCT z lekami wrażliwymi na zaburzenia stężenia potasu (np. glikozydy naparstnicy, leki przeciwarytmiczne) oraz z lekami, które mogą wywoływać częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu i badanie EKG. Dotyczy to następujących grup leków:¹⁷

• Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid)
• Niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol)
• Inne leki mogące wywołać torsade de pointes (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina podawana dożylnie)¹⁸

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – hydrochlorotiazyd może nasilać działanie tych leków.¹⁹

Leki o działaniu przeciwcholinergicznym (np. atropina, biperyden) – mogą zwiększać dostępność biologiczną tiazydowych leków moczopędnych przez zwolnienie motoryki jelit i szybkości opróżniania żołądka.²⁰

Leki przeciwcukrzycowe (doustne i insulina) – tiazydy mogą wpływać na tolerancję glukozy, co może wymagać modyfikacji dawki leków przeciwcukrzycowych.²¹

Metformina – należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez możliwą czynnościową niewydolność nerek związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.²²

Beta-adrenolityki i diazoksyd – tiazydy mogą nasilać hiperglikemizujące działanie tych leków.²³

Aminy presyjne (np. noradrenalina) – tiazydy mogą osłabiać działanie amin presyjnych.²⁴

Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol) – ze względu na to, że hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego, konieczne może być dostosowanie dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego. Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne podawanie tiazydu może także zwiększać częstość wystąpienia reakcji nadwrażliwości na allopurynol.²⁵

Amantadyna – tiazydy mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych powodowanych przez amantadynę.²⁶

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat) – tiazydy mogą zmniejszać wydalanie tych leków przez nerki i nasilać ich działanie mielosupresyjne.²⁷

Salicylany – hydrochlorotiazyd może nasilać toksyczne działanie salicylanów na ośrodkowy układ nerwowy, gdy te stosowane są w dużych dawkach.²⁸

Metylodopa – opisywano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej po jednoczesnym stosowaniu hydrochlorotiazydu i metylodopy.²⁹

Cyklosporyna – jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko hiperurykemii i powikłań przypominających dnę moczanową.³⁰

Tetracykliny – jednoczesne stosowanie z tiazydami zwiększa ryzyko wzrostu stężenia mocznika w osoczu. Ta interakcja prawdopodobnie nie dotyczy doksycykliny.³¹

Interakcje z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas terapii preparatem Osaver HCT może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego leku i zwiększonego ryzyka niedociśnienia ortostatycznego. Alkohol może nasilać odwodnienie organizmu, co w połączeniu z działaniem moczopędnym hydrochlorotiazydu może prowadzić do poważnych zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, a w szczególności do nasilenia hipokaliemii.³²

Pacjentom stosującym Osaver HCT zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu lub całkowitą abstynencję. W przypadku okazjonalnego spożycia alkoholu należy zachować szczególną ostrożność i być świadomym ryzyka wystąpienia niedociśnienia, zwłaszcza ortostatycznego (przy zmianie pozycji z leżącej na stojącą), zawrotów głowy, a nawet omdleń.

Tabela interakcji