celiakia oporna na leczenie

Celiakia oporna na leczenie (refractory celiac disease, RCD) to rzadka, ale poważna postać choroby trzewnej, w której pacjenci nie odpowiadają na standardową dietę bezglutenową przez co najmniej 6-12 miesięcy. Schorzenie to dotyka 2-5% wszystkich pacjentów z celiakią i charakteryzuje się utrzymującymi się objawami klinicznymi oraz uszkodzeniem błony śluzowej jelita cienkiego pomimo ścisłego przestrzegania diety eliminacyjnej.

Wyróżnia się dwa podtypy celiakii opornej: typ I, który ma lepsze rokowanie i zachowuje normalną populację limfocytów śródnabłonkowych, oraz typ II, cechujący się obecnością nieprawidłowych (klonalnych) limfocytów T i znacznie wyższym ryzykiem progresji do chłoniaka T-komórkowego związanego z enteropatią (EATL). Diagnostyka RCD wymaga wykluczenia innych przyczyn objawów, w tym nieświadomego spożywania glutenu, współistniejących chorób (np. nietolerancji laktozy, zespołu jelita drażliwego) oraz innych enteropatii.

Leczenie celiakii opornej jest wyzwaniem terapeutycznym i wymaga wielodyscyplinarnego podejścia. W RCD typu I stosuje się kortykosteroidy, budesonid, tiopuryny (azatiopryna) lub mesalaminę. Natomiast RCD typu II, ze względu na gorsze rokowanie, może wymagać bardziej agresywnego leczenia immunosupresyjnego, w tym kladrybiny, cyklosporyny A, infliksymabu czy alemtuzumabu. W niektórych przypadkach rozważa się również przeszczepienie autologicznych komórek macierzystych. Regularne monitorowanie pacjentów z RCD jest kluczowe ze względu na zwiększone ryzyko powikłań, w tym rozwoju chłoniaków.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl