metoda Millera i Taintera
Metoda Millera i Taintera to klasyczna technika audiometryczna stosowana do oznaczania progu słuchowego. Została opracowana w latach 30. XX wieku przez naukowców Harry’ego Millera i George’a Taintera i stanowi wariant metody „schodkowej” badania słuchu.
W metodzie tej prezentuje się bodźce dźwiękowe o różnym natężeniu, przy czym natężenie to zmienia się w sekwencji „góra-dół”. Rozpoczyna się od dźwięku o natężeniu niższym niż spodziewany próg słyszenia. Następnie zwiększa się natężenie dźwięku skokowo (zwykle co 5 dB) do momentu, gdy pacjent zasygnalizuje usłyszenie bodźca. Wtedy zmniejsza się natężenie do chwili, gdy pacjent przestaje słyszeć dźwięk, po czym znów zwiększa się głośność.
Zaletą metody Millera i Taintera jest jej większa dokładność w porównaniu z prostymi technikami audiometrycznymi. Pozwala na precyzyjne określenie progu słuchowego, zwykle definiowanego jako wartość natężenia dźwięku, przy którym pacjent reaguje pozytywnie w 50% przypadków. Metoda ta minimalizuje również wpływ czynników psychologicznych, takich jak przyzwyczajenie się do bodźca czy antycypacja.
Współcześnie technika Millera i Taintera jest stosowana głównie w audiometrii tonalnej, choć została w dużej mierze zastąpiona przez zautomatyzowane metody badania słuchu. Stanowi jednak ważny fundament nowoczesnej audiologii i audiometrii klinicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dihydroergotaminum Filofarm 2 mg/g
Przedkliniczne badania toksyczności ostrej dihydroergotaminy mezylanu podawanego doustnie wykazały stosunkowo niski potencjał toksyczny, z wartościami LD50 wynoszącymi 8000 mg/kg u myszy, >2000 mg/kg u szczurów oraz >1000 mg/kg u królików. Dane te sugerują szeroki margines bezpieczeństwa w odniesieniu do dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania teratogenności nie wykazały istotnego wzrostu ryzyka wad rozwojowych w modelach zwierzęcych, jednak ze względu na farmakologiczne działanie oksytocynowe oraz wpływ na układ sercowo-naczyniowy matki, stosowanie dihydroergotaminy w ciąży jest przeciwwskazane ze względu na potencjalne ryzyko dla przebiegu ciąży i rozwoju płodu.
dawka śmiertelna, dihydroergotamina, dihydroergotamina mezylan, działanie oksytocynowe, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogeneza, LD50, metoda Millera i Taintera, mięśniówka macicy, mutacja genetyczna, naprawa DNA, potencjał genotoksyczny, potencjał teratogenny, przepływ łożyskowy, roztwór doustny, test mutagenności, toksyczność ostra, układ sercowo-naczyniowy, właściwości mutagenne