MRI serca
MRI serca (ang. Cardiac Magnetic Resonance Imaging, CMR) to nieinwazyjna technika obrazowania medycznego wykorzystująca pole magnetyczne i fale radiowe do uzyskania szczegółowych obrazów serca i naczyń krwionośnych. Jest to metoda diagnostyczna, która pozwala na ocenę struktury, funkcji i perfuzji mięśnia sercowego.
Badanie MRI serca umożliwia dokładną ocenę komór serca, zastawek, aorty i tętnic wieńcowych. Pozwala na precyzyjne określenie frakcji wyrzutowej, masy mięśnia sercowego oraz wykrycie zaburzeń kurczliwości. Szczególnie cenne jest przy diagnostyce kardiomiopatii, wad wrodzonych serca, chorób osierdzia, guzów serca oraz ocenie żywotności miokardium po zawale.
Technika ta wyróżnia się doskonałą rozdzielczością tkankową, brakiem promieniowania jonizującego oraz możliwością obrazowania w dowolnych płaszczyznach. W diagnostyce niektórych chorób serca, jak kardiomiopatia przerostowa czy arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, MRI jest obecnie uważane za metodę referencyjną. Badanie może być wykonywane z kontrastem gadolinowym, co zwiększa jego wartość diagnostyczną przy ocenie blizn pozawałowych i włóknienia mięśnia sercowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych (PAPVC) to wrodzona wada serca, w której jedna lub więcej żył płucnych uchodzi nieprawidłowo do prawego przedsionka lub żył systemowych, zamiast do lewego przedsionka. Wada ta może występować izolowanie lub współistnieć z innymi anomaliami serca. Lokalizacja anomalii jest kluczowa dla rokowania: około 90% przypadków dotyczy prawostronnego PAPVC, 7% lewostronnego, a 2% obustronnego. Izolowany PAPVC, choć dawniej uważany za łagodny, może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak nadciśnienie płucne i poszerzenie prawej komory. Nawet pojedyncze lub podwójne nieprawidłowe połączenia żył płucnych mogą skutkować istotnymi zaburzeniami hemodynamicznymi, co wymaga regularnej kontroli echokardiograficznej oraz zaawansowanych badań obrazowych (MRI, CT) w celu monitorowania funkcji serca i ciśnienia w tętnicy płucnej.
anomalia wrodzona, badanie echokardiograficzne, ciśnienie w tętnicy płucnej, częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych, implantacja stymulatora serca, korekcja chirurgiczna, lewy przedsionek, MRI serca, nadciśnienie płucne, niedrożność żył płucnych, niewydolność prawokomorowa, poszerzenie prawej komory, prawy przedsionek, przegroda międzyprzedsionkowa, przepływ płucny, przerost prawej komory, tomografia komputerowa, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zespół Scimitar, zwężenie żył płucnych - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Diagnostyka i diagnoza
Podwójne ujście prawej komory (DORV) to złożona wada wrodzona serca, charakteryzująca się całkowitym lub przeważającym ujściem aorty i tętnicy płucnej z prawej komory, najczęściej współistniejącą z ubytkiem w przegrodzie międzykomorowej (VSD). Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na echokardiografii płodowej, której trafność sięga około 96%, choć może być utrudniona przez pozycję płodu. Po urodzeniu objawy kliniczne, takie jak sinica i zaburzenia oddychania, kierują do dalszej diagnostyki, w tym badania fizykalnego, pulsoksymetrii oraz echokardiografii, która pozwala na ocenę anatomiczną: potwierdzenie pochodzenia wielkich tętnic z prawej komory, lokalizację i wielkość VSD, wzajemne położenie aorty i tętnicy płucnej oraz obecność ewentualnych zwężeń drogi odpływu. Uzupełniająco stosuje się EKG (często wykazujące przerost prawej komory) oraz zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej. W bardziej skomplikowanych przypadkach wskazane są zaawansowane metody obrazowania, takie jak rezonans magnetyczny serca (MRI) i tomografia komputerowa (CT), które umożliwiają szczegółową ocenę anatomii serca i naczyń, a także planowanie chirurgiczne. Cewnikowanie serca pozostaje procedurą pomocniczą w wybranych sytuacjach, np. do oceny oporów naczyniowych płucnych czy anatomii tętnic wieńcowych.
badania genetyczne, cewnikowanie serca, DORV, echo płodowe, echokardiografia, echokardiografia 3D, EKG, koarktacja aorty, MRI serca, podwójne ujście prawej komory, prostaglandyna E, przerost prawej komory, przewód tętniczy, pulsoksymetria, rtg klatki piersiowej, saturacja, sinica, szmer sercowy, ubytek przegrody międzykomorowej, USG prenatalne, zastawki półksiężycowate, zespół DiGeorge’a, zespół Edwardsa - Leksykon chorób i schorzeń
Wada kanału przedsionkowo-komorowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w nieleczonej wadzie kanału przedsionkowo-komorowego (AVSD) jest niekorzystne, z około 50% śmiertelnością w okresie niemowlęcym z powodu niewydolności serca lub infekcji płucnych. U pacjentów, którzy przeżyją pierwszy rok życia, często rozwija się nieodwracalna choroba naczyń płucnych prowadząca do zespołu Eisenmengera. Bez interwencji chirurgicznej jedynie 25% pacjentów dożywa 40 roku życia. Po całkowitej korekcji chirurgicznej (CAVSD) przeżywalność znacząco się poprawia, wynosząc około 85% po 10 latach, 82% po 20 latach i 71% po 30 latach, z 15-letnim przeżyciem sięgającym 90%. Czynniki prognostyczne obejmują wiek i masę ciała w momencie operacji, płeć męską, pilność zabiegu oraz obecność zespołu Downa, które wpływają na czas wentylacji mechanicznej i długość hospitalizacji.
AVSD, badanie prospektywne, choroba naczyń płucnych, chorobowość i śmiertelność, infekcja płucna, korekcja chirurgiczna, MRI serca, niedomykalność zastawki przedsionkowo-komorowej, niewydolność serca, operacja dwukomorowa, rezonans magnetyczny serca, wada kanału przedsionkowo-komorowego, wentylacja mechaniczna, zespół Downa, zespół Eisenmengera, zwężenie drogi odpływu lewej komory