infuzja glukozy
Infuzja glukozy, znana również jako wlew dożylny glukozy, to procedura medyczna polegająca na dostarczaniu roztworu glukozy bezpośrednio do krwiobiegu pacjenta przez dostęp dożylny. Jest to jedna z podstawowych interwencji stosowanych w medycynie, szczególnie w stanach wymagających szybkiego uzupełnienia płynów, zapewnienia źródła energii lub korekty hipoglikemii.
W praktyce klinicznej stosuje się różne stężenia roztworów glukozy, od 5% do 50%, w zależności od wskazań i stanu pacjenta. Roztwory o niższych stężeniach (5-10%) są wykorzystywane głównie do nawodnienia i dostarczenia podstawowego źródła kalorii, podczas gdy wyższe stężenia (20-50%) stosuje się w ciężkiej hipoglikemii lub jako składnik żywienia pozajelitowego.
Infuzja glukozy znajduje zastosowanie w leczeniu różnych stanów klinicznych, w tym hipoglikemii, odwodnienia, zatruć (jako nośnik dla leków detoksykacyjnych), w okresie okołooperacyjnym oraz jako element terapii żywieniowej u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmów drogą doustną. Podczas stosowania infuzji glukozy konieczne jest monitorowanie stężenia glukozy we krwi, aby zapobiec hiperglikemii, która może prowadzić do powikłań, szczególnie u pacjentów z cukrzycą lub w stanie krytycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Polhumin MIX-2 100 j.m/ml
Przedawkowanie insuliny dwufazowej Polhumin Mix-2 (100 j.m./ml), zawierającej 2 części insuliny rozpuszczalnej i 8 części insuliny izofanowej, prowadzi do hipoglikemii, stanowiącej zagrożenie życia wymagające natychmiastowej interwencji. Hipoglikemia wynika z nadmiernego obniżenia stężenia glukozy we krwi, spowodowanego zaburzeniem równowagi między podaną dawką insuliny a zapotrzebowaniem organizmu. W przypadku hipoglikemii lekkiej i umiarkowanej, gdy pacjent jest przytomny i może przyjmować pokarm doustnie, zaleca się podanie co najmniej 15 g węglowodanów prostych, np. 2-5 kostek lub łyżeczek cukru rozpuszczonych w wodzie lub szklankę napoju zawierającego cukier. W hipoglikemii ciężkiej, charakteryzującej się utratą przytomności, drgawkami lub śpiączką, konieczne jest podanie 1 mg glukagonu podskórnie lub domięśniowo, a w przypadku braku poprawy – dożylna infuzja glukozy. Po odzyskaniu przytomności pacjent powinien otrzymać doustne węglowodany w celu zapobieżenia nawrotowi hipoglikemii.
drgawki, droga parenteralna, drżenie, glukagon, glukoza dożylna, hipoglikemia, hipoglikemia ciężka, hipoglikemia lekka i umiarkowana, infuzja glukozy, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina ludzka biosyntetyczna, insulina rozpuszczalna, nawrót hipoglikemii, pacjent nieprzytomny, parestezje, rekombinacja DNA, śpiączka hipoglikemiczna, węglowodany proste, zaburzenia krążenia, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia oddychania - Leksykon leków
Przedawkowanie – Salson 60 mg
Przedawkowanie gliklazydu, substancji czynnej leku Salson (60 mg w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu), prowadzi do hipoglikemii, która jest głównym zagrożeniem klinicznym. Objawy przedawkowania dzielą się na umiarkowane (hipoglikemia bez utraty przytomności, pocenie się, drżenie, uczucie głodu, zaburzenia koncentracji) oraz ciężkie (śpiączka hipoglikemiczna, drgawki, utrata przytomności). W przypadku umiarkowanych objawów zaleca się podanie węglowodanów, dostosowanie dawki leku, modyfikację diety oraz ścisłą obserwację pacjenta do ustąpienia zagrożenia.
białka osocza, dializa, drgawki, gliklazyd, hipertoniczny roztwór glukozy, hipoglikemia, infuzja glukozy, kontrola stanu pacjenta, monitorowanie pacjenta, podanie dożylne glukozy, roztwór glukozy, Salson, śpiączka hipoglikemiczna, stężenie glukozy, sulfonylomocznik, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, utrata przytomności, zaburzenia neurologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi (1,5 mg + 50 mg)/ml
Produkt leczniczy Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi to roztwór do infuzji zawierający 1,5 mg KCl i 50 mg glukozy w 1 ml, co odpowiada 20 mmol/l jonów potasu (K+) i chlorkowych (Cl–). Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem masy ciała i wieku. U dorosłych zalecane dawkowanie wynosi od 500 do 3000 ml na dobę, z maksymalną szybkością infuzji glukozy 5 mg/kg mc./min, natomiast u dzieci dawkowanie jest zależne od masy ciała, np. 100 ml/kg mc. na dobę dla dzieci do 10 kg. W leczeniu hipokaliemii stosuje się dawkę do 50 mmol potasu na dobę, a w cięższych przypadkach do 2-3 mmol/kg mc. Maksymalna szybkość infuzji potasu nie powinna przekraczać 15-20 mmol/godz., a podawanie potasu powinno być monitorowane EKG, aby uniknąć hiperkaliemii. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest redukcja dawki ze względu na ryzyko kumulacji potasu.
agonista wazopresyny, chlorek potasu, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, infuzja glukozy, jon potasu, jony chlorkowe, niedobór potasu, niedobór węglowodanów, SIADH, stężenie glukozy, stężenie potasu, stwardnienie żyły, terapia dożylna płynami, zaburzenia czynności nerek, żyła centralna, żyła obwodowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Glucosum 10% Fresenius 100 mg/ml
Przedawkowanie roztworu Glucosum 10% Fresenius (100 mg/ml, 100 g glukozy w 1000 ml, osmolarność 557 mOsmol/l) może prowadzić do hiperglikemii, cukromoczu, zaburzeń świadomości, śpiączki hiperosmolarnej oraz odwodnienia. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują przekroczenie metabolicznych możliwości organizmu, diurezę osmotyczną oraz zaburzenia gospodarki elektrolitowej, w tym dysbalans sodu, potasu, fosforu i magnezu. Przeciążenie płynami stanowi dodatkowe ryzyko, szczególnie w kontekście nadmiernej infuzji roztworu. Objawy kliniczne wymagają szybkiej diagnostyki i interwencji, aby zapobiec poważnym powikłaniom, włącznie ze śpiączką i zgonem.
cukromocz, diureza osmotyczna, glukoza 10%, glukoza jednowodna, gospodarka węglowodanowa, hiperglikemia, hiperosmolarność, infuzja glukozy, insulinoterapia, odwodnienie, osmolarność, parametry życiowe, próg nerkowy, przeciążenie płynami, przestrzeń pozakomórkowa, śpiączka hiperosmolarna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gliclazide Medreg 60 mg
Przedawkowanie gliclazydów, takich jak preparat Gliclazide Medreg w dawkach 30 mg lub 60 mg o przedłużonym uwalnianiu, prowadzi do nadmiernej stymulacji komórek beta trzustki i gwałtownego wzrostu wydzielania insuliny, co skutkuje hipoglikemią. Hipoglikemia stanowi główne i najpoważniejsze powikłanie kliniczne, zagrażające funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego, dla którego glukoza jest podstawowym substratem energetycznym. Objawy hipoglikemii dzielą się na umiarkowane (drżenie, poty, niepokój, tachykardia, głód) oraz ciężkie (śpiączka hipoglikemiczna, drgawki, zaburzenia neurologiczne i świadomości). W przypadku umiarkowanych objawów zaleca się podanie węglowodanów doustnie, korektę dawki i ścisłą obserwację pacjenta, natomiast ciężkie objawy wymagają natychmiastowej hospitalizacji i intensywnego leczenia.
białka osocza, ciężka hipoglikemia, deficyt neurologiczny, dożylne podanie glukozy, drżenie kończyn, funkcja nerek i wątroby, gliclazyd, hipoglikemia, hipotermia, infuzja glukozy, komórki beta trzustki, nadmierna potliwość, napad drgawkowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie neurologiczne, przedawkowanie gliklazydu, śpiączka hipoglikemiczna, stężenie glukozy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, umiarkowana hipoglikemia, wydzielanie insuliny, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Polhumin MIX-5 100 j.m./ml
Przedawkowanie insuliny ludzkiej dwufazowej Polhumin Mix-5 (100 j.m./ml, w proporcji 5:5 insulina rozpuszczalna i izofanowa) prowadzi do hipoglikemii, której nasilenie zależy od szybkości spadku glikemii oraz wielkości przekroczenia dawki terapeutycznej. Mechanizm polega na zwiększonym wychwycie glukozy przez tkanki obwodowe i zahamowaniu glukoneogenezy w wątrobie. W przypadku łagodnej i umiarkowanej hipoglikemii, gdy pacjent jest przytomny, zaleca się natychmiastowe podanie 15-20 g węglowodanów prostych (np. 2-5 kostek cukru rozpuszczonych w wodzie lub szklanka napoju zawierającego cukier). W ciężkiej hipoglikemii, charakteryzującej się utratą przytomności i objawami neurologicznymi, konieczne jest podanie 1 mg glukagonu podskórnie lub domięśniowo albo dożylna infuzja 10-20% roztworu glukozy (40-80 ml). Po odzyskaniu przytomności pacjent powinien przyjąć węglowodany złożone w celu uzupełnienia zapasów glikogenu i zapobieżenia nawrotowi hipoglikemii.
blokery kanałów wapniowych, ciężka hipoglikemia, dawkowanie insuliny, drożność dróg oddechowych, farmakoterapia parenteralna, glikemia, glikogen wątrobowy, glukagon, hipoglikemia, hipoglikemia lekka i umiarkowana, infuzja glukozy, inhibitory konwertazy angiotensyny, insulina izofanowa, insulina ludzka dwufazowa, insulina rozpuszczalna, insulinoterapia, leki beta-adrenolityczne, nawrót hipoglikemii, Polhumin Mix-5, przedłużona hipoglikemia, schemat insulinoterapii, stężenie glukozy, węglowodany proste, wychwyt glukozy