stan metaboliczny
Stan metaboliczny to termin określający aktualną kondycję procesów biochemicznych zachodzących w organizmie, związanych z przemianą materii. Obejmuje on zarówno procesy anaboliczne (budowania złożonych związków), jak i kataboliczne (rozkładu złożonych substancji), które są niezbędne do utrzymania homeostazy organizmu.
W ocenie stanu metabolicznego uwzględnia się szereg parametrów biochemicznych, w tym poziom glukozy we krwi, profil lipidowy, stężenie hormonów metabolicznych (insulina, glukagon, hormony tarczycy), równowagę kwasowo-zasadową oraz funkcjonowanie kluczowych szlaków metabolicznych. Zaburzenia stanu metabolicznego mogą prowadzić do rozwoju takich chorób jak cukrzyca, dyslipidemia, otyłość czy zespół metaboliczny.
Właściwa diagnostyka stanu metabolicznego pacjenta stanowi podstawę do wdrożenia odpowiedniego leczenia farmakologicznego oraz modyfikacji stylu życia. Regularna ocena parametrów metabolicznych jest szczególnie istotna u pacjentów z chorobami przewlekłymi oraz w monitorowaniu efektów terapii. Stan metaboliczny organizmu może ulegać zmianom pod wpływem diety, aktywności fizycznej, stosowanych leków, a także w przebiegu różnych chorób.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
L-leucyna – Dawkowanie i sposób podawania
L-leucyna jest kluczowym aminokwasem obecnym w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Aminomel 10E, Aminomel 12,5E, Aminosteril N-Hepa 8%, Vamin 18 Electrolyte-Free oraz Vaminolact, zróżnicowanych pod względem zawartości L-leucyny i dostosowanych do indywidualnych potrzeb pacjenta. Maksymalna prędkość wlewu dla Aminomel 10E wynosi 1 ml/kg mc./godz. (0,1 g aminokwasów/kg mc./godz., 6,24 mg L-leucyny/kg mc./godz.), a dla Aminomel 12,5E 0,8 ml/kg mc./godz. (0,1 g aminokwasów/kg mc./godz., 6,24 mg L-leucyny/kg mc./godz.). Zalecane dawki dobowe pokrywające minimalne zapotrzebowanie na aminokwasy (0,8–1,0 g/kg mc.) to 8–10 ml/kg mc. dla Aminomel 10E (49,92–62,4 mg L-leucyny/kg mc./dobę) oraz 6,4–8 ml/kg mc. dla Aminomel 12,5E (49,92–62,4 mg L-leucyny/kg mc./dobę). W stanach katabolicznych dawkę aminokwasów można zwiększyć do 2,0 g/kg mc., co odpowiada maksymalnej podaży 20 ml/kg mc. (124,8 mg L-leucyny/kg mc./dobę) dla Aminomel 10E i 16 ml/kg mc. (124,8 mg L-leucyny/kg mc./dobę) dla Aminomel 12,5E, przy jednoczesnym zachowaniu maksymalnej dobowej podaży płynów 40 ml/kg mc. u dorosłych.
Aminomel, Aminosteril, domieszka, emulsja tłuszczowa, infuzja ciągła, infuzja cykliczna, infuzja kroplowa, katabolizm, L-leucyna, niedobór kwasów tłuszczowych, niewydolność wątroby, osmolarność roztworu, podanie obwodowe, preparat aminokwasowy, stan kataboliczny, stan metaboliczny, stres metaboliczny, Vamin, Vaminolact, wcześniak, zapotrzebowanie na azot, zwiększanie dawki, żyła centralna, żyła główna, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omegaflex plus Produkt złożony
Lek Omegaflex plus w postaci emulsji do infuzji dożylnej (żyła centralna) wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do masy ciała pacjenta. Maksymalna dawka dobowa wynosi 40 ml/kg masy ciała, co odpowiada 1,54 g aminokwasów/kg, 4,8 g glukozy/kg oraz 1,6 g tłuszczów/kg na dobę. Maksymalna szybkość infuzji to 2,0 ml/kg/godz., czyli 0,08 g aminokwasów/kg/godz., 0,24 g glukozy/kg/godz. i 0,08 g tłuszczów/kg/godz. Dla pacjenta o masie 70 kg oznacza to maksymalną dawkę 2800 ml/dobę i szybkość infuzji 140 ml/godz., dostarczając odpowiednio 107,8 g aminokwasów, 336 g glukozy i 112 g tłuszczów na dobę. Infuzję należy rozpoczynać stopniowo, zwiększając szybkość w ciągu pierwszych 30 minut, a czas trwania infuzji z jednego worka nie powinien przekraczać 24 godzin. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 2 lat, a bezpieczeństwo stosowania u starszych dzieci nie zostało ustalone.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Symformin XR 1000 mg
Przedawkowanie metforminy chlorowodorku, zwłaszcza w preparacie Symformin XR, nie wywołuje typowej hipoglikemii nawet przy dawkach sięgających 85 g, co odróżnia ją od innych doustnych leków przeciwcukrzycowych. Głównym zagrożeniem jest rozwój kwasicy mleczanowej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie życia, szczególnie przy dużych dawkach lub współistnieniu czynników ryzyka, takich jak niewydolność nerek. Kwasica mleczanowa charakteryzuje się podwyższonym stężeniem mleczanów i obniżonym pH krwi, a także może towarzyszyć jej zaburzenia gospodarki elektrolitowej, które wymagają korekcji w warunkach szpitalnych.
czynność nerek, doustny lek przeciwcukrzycowy, hemodializa, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, lek przeciwcukrzycowy, metformina chlorowodorek, mleczan, niewydolność nerek, pH krwi, przedawkowanie metforminy, równowaga kwasowo-zasadowa, stan metaboliczny, stężenie mleczanów we krwi, Symformin XR, zaburzenie gospodarki elektrolitowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – multiBic z potasem 4 mmol/l roztwór do hemodializy/do hemofiltracji –
Produkt leczniczy multiBic z potasem 4 mmol/l jest przeznaczony do stosowania w ciągłej terapii nerkozastępczej, głównie u dorosłych pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek oraz przewlekłą chorobą nerek. W przypadku ostrego uszkodzenia nerek u pacjentów o masie ciała 70 kg zaleca się dawkowanie 2000 ml/h, co zapewnia skuteczne usunięcie produktów przemiany materii. Dla przewlekłej choroby nerek dawka powinna wynosić co najmniej 1/3 masy ciała na pojedynczy zabieg, przy standardowym schemacie 3 zabiegów tygodniowo, z możliwością indywidualnej modyfikacji. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 75 litrów. W leczeniu ostrych zatruć dawkowanie i czas trwania terapii muszą być dostosowane indywidualnie, uwzględniając rodzaj i stężenie toksyny oraz stan kliniczny pacjenta.
charakterystyka produktu leczniczego, ciągła terapia nerkozastępcza, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, lekarz specjalista, objawy kliniczne zatrucia, osmolarność, ostre uszkodzenie nerek, ostre zatrucie, podanie dożylne, przewlekła choroba nerek, roztwór multiBic z potasem, skład elektrolitowy, stan kliniczny pacjenta, stan metaboliczny, stężenie toksyny, terapia nerkozastępcza - Leksykon substancji czynnych
Kwas L-glutaminowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas L-glutaminowy jest istotnym aminokwasem w preparatach do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminomel 10E (5,00 g/l) i Aminomel 12,5E (6,25 g/l). Dawkowanie kwasu L-glutaminowego jest ściśle powiązane z ogólną podażą aminokwasów i dostosowywane indywidualnie do stanu klinicznego pacjenta. Maksymalna prędkość wlewu wynosi do 1 ml/kg mc./godz. dla Aminomel 10E i do 0,8 ml/kg mc./godz. dla Aminomel 12,5E, co odpowiada podawaniu 5 mg kwasu L-glutaminowego/kg mc./godz. Zalecana dobowa dawka aminokwasów to 0,8-1,0 g/kg mc., co przekłada się na 40-50 mg kwasu L-glutaminowego/kg mc./dobę. W stanach katabolicznych dawkę aminokwasów można zwiększyć do 2,0 g/kg mc., co podnosi podaż kwasu L-glutaminowego do 100 mg/kg mc./dobę, przy jednoczesnym zachowaniu maksymalnej dobowej podaży płynów 40 ml/kg mc. u dorosłych. Podawanie odbywa się wyłącznie drogą dożylną, preferencyjnie przez cewnik w żyle głównej, z uwzględnieniem osmolarności roztworu i prędkości infuzji.
dożylna infuzja kroplowa, emulsja tłuszczowa, kwas L-glutaminowy, niedobór kwasów tłuszczowych, octan glatirameru, osmolarność roztworu, podaż dożylna, podaż energii, preparat Aminomel, równowaga płynów, stan metaboliczny, syntetyczny polipeptyd, szybkość infuzji, terapia żywieniowa, wstrzyknięcie podskórne, żyła główna, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Wodorowęglan sodu – Dawkowanie i sposób podawania
Wodorowęglan sodu (NaHCO₃) jest kluczowym składnikiem stosowanym w terapii nerkozastępczej oraz leczeniu refluksu żołądkowo-przełykowego, dzięki swoim właściwościom buforującym i zdolności neutralizacji kwasów. W terapii nerkozastępczej preparaty takie jak Accusol 35 i multiBic zawierają 35 mmol/l wodorowęglanu sodu, dostępne w wariantach z różnym stężeniem potasu (0-4 mmol/l). Dawkowanie Accusol 35 w przewlekłej niewydolności nerek wynosi 7-35 ml/kg mc./godz., a w ostrej niewydolności nerek 20-35 ml/kg mc./godz., natomiast multiBic stosuje się w dawce 2000 ml/h u dorosłych z ostrym uszkodzeniem nerek, z maksymalną dawką do 75 l/dobę. Preparaty te podawane są do krążenia pozaustrojowego przez dializator lub linię krwi, a dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem ultrafiltracji i bilansu elektrolitowego. Bezpieczeństwo stosowania multiBic u dzieci nie zostało określone, a u osób starszych dawkowanie nie wymaga modyfikacji.
bilans płynów i elektrolitów, dializator, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, krążenie pozaustrojowe, linia krwi tętnicza, linia krwi żylna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, ostre zatrucie, płyn substytucyjny, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, refluks żołądkowo-przełykowy, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór dializacyjny, stan metaboliczny, terapia nerkozastępcza, wiek podeszły, właściwości buforujące, wodorowęglan sodu - Leksykon substancji czynnych
Selen – Dawkowanie i sposób podawania
Selen jest pierwiastkiem śladowym o wąskim oknie terapeutycznym, stosowanym w żywieniu pozajelitowym, którego dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych dawki różnią się w zależności od preparatu: Addamel N – 10 ml (0,04 μmol selenu/dobę), Nutryelt – 10 ml (0,9 μmol, 70 μg selenu/dobę) lub 20 ml w stanach zwiększonego zapotrzebowania, Supliven – 10 ml (1,0 μmol, 79 μg selenu/dobę), Tracutil – 10 ml (0,3 μmol, 24 μg selenu/dobę) z możliwością zwiększenia do 20 ml przy umiarkowanym wzroście zapotrzebowania. U dzieci dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała i wieku, np. Nutryelt Pediatric podaje się w dawce 1 ml/kg mc./dobę (maksymalnie 20 ml), co odpowiada 0,0253 μmol (2 μg)/kg mc./dobę, a Peditrace Novum u wcześniaków 1 ml/kg mc./dobę (7,00 μg selenu/kg mc./dobę). Noworodki i wcześniaki wymagają szczególnej uwagi, a preparaty Pediaven NN2 i G20 stosuje się z indywidualnym dostosowaniem dawki i prędkości infuzji, uwzględniając ryzyko hiperglikemii i hipoglikemii.
cholestaza, emulsja do żywienia pozajelitowego, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkatabolizm, hipoglikemia, koncentrat pierwiastków śladowych, okno terapeutyczne, pierwiastek śladowy, pierwiastki śladowe, rozległe oparzenia, roztwór do infuzji, selen, stan metaboliczny, stan odżywienia, wcześniak, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Finomel Peri –
Finomel Peri to jednorazowa emulsja do infuzji dożylnej, dostępna w trójkomorowych workach, które po zmieszaniu tworzą białą emulsję. Dawkowanie należy indywidualizować, uwzględniając masę ciała, stan kliniczny, wydatek energetyczny oraz możliwości metabolizowania składników. Zalecany zakres dawkowania wynosi 20-40 ml/kg masy ciała/dobę, co odpowiada 0,6-1,3 g aminokwasów/kg m.c./dobę (0,10-0,21 g azotu/kg m.c./dobę), 14-27 kcal/kg m.c./dobę całkowitej wartości energetycznej oraz 11-22 kcal/kg m.c./dobę wartości energetycznej niebiałkowej. Maksymalna szybkość infuzji nie powinna przekraczać 3,0 ml/kg m.c./godz., z maksymalnymi szybkościami dla glukozy 0,25 g/kg m.c./godz., aminokwasów 0,1 g/kg m.c./godz. oraz tłuszczów 0,15 g/kg m.c./godz. Zalecany czas infuzji to 14-24 godziny, a szybkość podawania powinna być stopniowo zwiększana w pierwszej godzinie.
anabolizm, biała emulsja, charakterystyka produktu leczniczego, dawka dobowa, emulsja do infuzji, infuzja aminokwasów, infuzja glukozy, infuzja tłuszczów, niedożywienie, podanie dożylne, rekonstytucja produktu, stan metaboliczny, stosowanie produktu leczniczego, stres kataboliczny, stres metaboliczny, szybkość przepływu, trójkomorowy worek, wartość energetyczna niebiałkowa, wydatek energetyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żyła centralna, żyła obwodowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Duosol zawierający 2 mmol/l potasu –
Produkt leczniczy Duosol to roztwór do hemofiltracji o stężeniu potasu 2 mmol/l, przeznaczony do podawania dożylnego. Charakteryzuje się przejrzystą, bezbarwną postacią, pH w zakresie 7,0-8,0 oraz teoretyczną osmolarnością 296 mOsm/l, co zapewnia zgodność z fizjologiczną osmolarnością płynów ustrojowych. Skład elektrolitowy roztworu jest precyzyjnie zbilansowany i obejmuje: Na 140 mmol/l, K 2,0 mmol/l, Ca 1,5 mmol/l, Mg 0,5 mmol/l, Cl 111 mmol/l, HCO3 35 mmol/l oraz glukozę bezwodną w stężeniu 5,6 mmol/l (1,0 g/l), która stanowi jedyny metabolizowany składnik preparatu. Roztwór jest przygotowywany bezpośrednio przed podaniem poprzez zmieszanie dwóch komór – roztworu elektrolitów i roztworu wodorowęglanu.
chlorki, droga dożylna, elektrolity, funkcjonowanie nerek, glukoza bezwodna, hemofiltracja, magnez, osmolarność, płyny ustrojowe, potas, równowaga elektrolitowa, roztwór do hemofiltracji, sód, stan metaboliczny, wapń, wodorowęglan, wodorowęglany, wydalanie elektrolitów, zaburzenie równowagi osmotycznej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Thyrozol 20 mg
Thyrozol zawiera tiamazol, aktywny metabolit karbimazolu, z dawkowaniem dostosowanym do ciężkości nadczynności tarczycy oraz spożycia jodu. U dorosłych dawka początkowa wynosi zwykle 10-40 mg/dobę, najczęściej 20-30 mg/dobę, z możliwością zmniejszenia dawki w łagodnych przypadkach lub zwiększenia do 40 mg/dobę w ciężkich postaciach. Terapia podtrzymująca obejmuje 5-20 mg/dobę w skojarzeniu z lewotyroksyną lub 2,5-10 mg/dobę w monoterapii. U dzieci (3-17 lat) dawka początkowa to 0,5 mg/kg m.c./dobę, podzielona na 2-3 dawki, z maksymalną dawką 40 mg/dobę; u dzieci ≤ 2 lat stosowanie nie jest zalecane. Leczenie trwa zwykle 6-24 miesięcy, a celem jest osiągnięcie eutyreozy i remisji, która występuje u około 50% pacjentów po roku terapii. Wskazane jest monitorowanie stężenia TSH i hormonów tarczycy oraz indywidualne dostosowanie dawki, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u osób w podeszłym wieku.
eutyreoza, farmakokinetyka tiamazolu, gruczolak autonomiczny, jodowrażliwość tarczycy, karbimazol, klirens osoczowy, leczenie przedoperacyjne, lewotyroksyna, nadchloran, nadczynność tarczycy, nadczynność tarczycy indukowana jodem, niedoczynność tarczycy, pochodne tionamidu, przełom tarczycowy, środek kontrastowy, stan metaboliczny, stężenie hormonów tarczycy, stężenie TSH, terapia jodem radioaktywnym, terapia jodowa Plummera, terapia podtrzymująca, tiamazol, wole tarczycy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Euthyrox N 50 50 mcg
Lek Euthyrox N zawierający lewotyroksynę sodową jest stosowany w różnych wskazaniach endokrynologicznych, w tym w leczeniu wola obojętnego, zapobieganiu nawrotom po jego chirurgicznym usunięciu, terapii substytucyjnej niedoczynności tarczycy oraz terapii supresyjnej w raku tarczycy. Dostępne dawki leku to 25, 50, 75, 125 i 175 mikrogramów, które dobiera się indywidualnie w zależności od wskazania klinicznego i stanu pacjenta. W przypadku wola obojętnego i terapii supresyjnej celem jest zmniejszenie objętości tarczycy i zahamowanie wydzielania TSH, natomiast w niedoczynności tarczycy lewotyroksyna uzupełnia niedobór endogennych hormonów. W terapii nadczynności tarczycy stosuje się dawki 25, 50 i 75 mikrogramów w schemacie „blokuj i zastępuj”, łącząc lewotyroksynę z lekami przeciwtarczycowymi.
chirurgiczne usunięcie wola, choroba układu krążenia, hormony tarczycy, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, metoda blokuj i zastępuj, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, powiększenie tarczycy, poziom TSH, rak tarczycy, stan metaboliczny, suplementacja skojarzona, supresja TSH, terapia substytucyjna, terapia supresyjna, wole obojętne, wolne hormony tarczycy - Leksykon leków
Interakcje leku – Supliven –
Produkt leczniczy Supliven, będący koncentratem pierwiastków śladowych do sporządzania roztworu do infuzji, nie wykazuje udokumentowanych interakcji z innymi lekami. Zawiera mikroelementy takie jak cynk (7,70 μmol/ml), żelazo (2,00 μmol/ml), miedź (0,60 μmol/ml), selen, jod, chrom, mangan, molibden i fluor, które teoretycznie mogą wchodzić w interakcje z niektórymi grupami leków (np. żelazo z tetracyklinami, cynk z antybiotykami, selen z lekami przeciwnowotworowymi). Pomimo braku klinicznych raportów potwierdzających takie interakcje dla Suplivenu, zaleca się ostrożność i monitorowanie pacjenta podczas jednoczesnego stosowania innych preparatów, zwłaszcza w kontekście żywienia pozajelitowego.
chinolon, chrom, cynk, enzym oksydoredukcyjny, fluor, funkcja tarczycy, hormon tarczycy, jod, koncentrat pierwiastków śladowych, lek przeciwnowotworowy, mangan, metabolizm glukozy, metabolizm puryn, miedź, mineralizacja tkanek, molibden, osmolalność, pierwiastek śladowy, roztwór do infuzji, selen, stan metaboliczny, tetracyklina, żelazo, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
L-ornityna – Dawkowanie i sposób podawania
L-ornityna, obecna w preparatach do żywienia pozajelitowego Aminomel 10E i Aminomel 12,5E w formie chlorowodorku, występuje w stężeniach odpowiednio 2,42 g i 3,02 g na 1000 ml roztworu. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu metabolicznego pacjenta oraz funkcji narządów, z uwzględnieniem maksymalnych prędkości infuzji: dla Aminomel 10E do 1 ml/kg mc./godz. (0,1 g/kg mc./godz.), a dla Aminomel 12,5E do 0,8 ml/kg mc./godz. (0,1 g/kg mc./godz.). Zalecane dawki dobowe L-ornityny przy prawidłowej przemianie materii wynoszą 19,33–24,2 mg/kg mc., przy podaży 6,4–10 ml/kg mc. preparatu, natomiast w stanach katabolicznych dawkę aminokwasów, w tym L-ornityny, należy zwiększyć do 2,0 g/kg mc., nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 20 ml/kg mc. dla Aminomel 10E (48,4 mg L-ornityny/kg mc.) i 16 ml/kg mc. dla Aminomel 12,5E (48,32 mg L-ornityny/kg mc.).
cewnik żyły głównej, chlorowodorek L-ornityny, dieta doustna, dożylna infuzja kroplowa, emulsja tłuszczowa, L-ornityna, niedobór kwasów tłuszczowych, osmolarność roztworu, podanie obwodowe, podanie pozajelitowe, prędkość wlewu, stan kataboliczny, stan metaboliczny, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cefepim MIP Pharma 1 g
Cefepim MIP Pharma, będący cefalosporynowym antybiotykiem beta-laktamowym, jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z udokumentowaną nadwrażliwością na cefepim, inne cefalosporyny, penicyliny, monobaktamy oraz karbapenemy ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Preparat dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji w dawkach 1 g i 2 g cefepimu dichlorowodorku jednowodnego, z pH roztworu po rekonstytucji wynoszącym 4,0–7,0. Przeciwwskazania dotyczą obu dawek. Należy również uwzględnić nadwrażliwość na składniki pomocnicze, w tym L-argininę, która jest obecna w preparacie.
antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, cefepim, cefepim dichlorowodorek jednowodny, hiperkaliemia, karbapenem, kwalifikacja pacjenta, kwasica, L-arginina, monobaktam, nadwrażliwość na substancję czynną, penicylina, proszek do sporządzania roztworu, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, stan metaboliczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – multiBic bezpotasowy roztwór do hemodializy/do hemofiltracji –
Roztwór multiBic, stosowany do hemodializy i hemofiltracji, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi wynikającymi z dożylnej drogi podania oraz składu dwukomorowego worka (4750 ml roztworu wodorowęglanowego i 250 ml kwaśnego roztworu elektrolitów z glukozą). Po wymieszaniu uzyskuje się roztwór o pH około 7,4 i osmolarności od 292 do 300 mOsm/l, w zależności od zawartości potasu (0–4 mmol/l). Elektrolity (Na⁺ 140 mmol/l, Ca²⁺ 1,5 mmol/l, Mg²⁺ 0,5 mmol/l, Cl⁻ 109–113 mmol/l) oraz wodorowęglan (35 mmol/l) nie ulegają metabolizmowi, natomiast glukoza (5,55 mmol/l) jest metabolizowana zgodnie z fizjologicznymi szlakami węglowodanów. Dystrybucja i eliminacja składników roztworu zależą od indywidualnego zapotrzebowania metabolicznego pacjenta, stanu czynności nerek oraz utraty płynów innymi drogami.
bilans wodno-elektrolitowy, droga dożylna, dystrybucja elektrolitów, hemodializa i hemofiltracja, metabolizm węglowodanów, osmolarność roztworu, pH fizjologiczne, procesy metaboliczne, resztkowa czynność nerek, roztwór do hemodializy, roztwór elektrolitów, roztwór multiBic, roztwór wodorowęglanu, skład elektrolitowy, stan metaboliczny, wodorowęglan, worek dwukomorowy, wydalanie elektrolitów, zabieg hemodializy, zawartość potasu - Leksykon substancji czynnych
Kwas glutaminowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas glutaminowy, będący składnikiem roztworów aminokwasów stosowanych w żywieniu pozajelitowym, pełni kluczową rolę w metabolizmie białek i funkcjonowaniu komórek. Dawkowanie kwasu glutaminowego jest integralnie związane z całkowitym podaniem aminokwasów i zależy od stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz rodzaju preparatu, w którym się znajduje. U dorosłych typowe zapotrzebowanie na aminokwasy wynosi 1-2 g/kg mc./dobę (0,16-0,35 g azotu/kg mc./dobę), a w stanach szczególnych do 2,5 g/kg mc./dobę (0,4 g azotu/kg mc./dobę). Zawartość kwasu glutaminowego w preparatach waha się od 2,16 do 16,2 g/1000 ml roztworu. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do wieku, masy ciała i stanu klinicznego, z wyższym zapotrzebowaniem w stanach krytycznych (do 3,0 g aminokwasów/kg mc./dobę). Noworodki, zwłaszcza wcześniaki, wymagają szczególnej uwagi, z dawkami rozpoczynającymi się od 1,0-1,5 g/kg mc./dobę i stopniowym zwiększaniem o 0,5-1,0 g/kg mc./dobę od drugiego dnia życia.
aminokwasy, bilans płynów i elektrolitów, chorobliwa otyłość, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, hemodializa, hemofiltracja, hipoglikemia, idealna masa ciała, kwas glutaminowy, metabolizm białek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezbędne kwasy tłuszczowe, parametry nerkowe i wątrobowe, roztwór aminokwasów, śróddializacyjne żywienie pozajelitowe, stan metaboliczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dexamethasone Krka 8 mg
Przedawkowanie deksametazonu, choć rzadko raportowane, może prowadzić do poważnych zaburzeń wielonarządowych wynikających z nadmiernej aktywacji receptorów glikokortykosteroidowych. Objawy obejmują nasilenie typowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów, takich jak zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, metabolicznego, nerwowego oraz immunologicznego. Biologiczny okres półtrwania deksametazonu wynosi około 190 minut, co wpływa na czas utrzymywania się objawów. Występują również reakcje anafilaktyczne i uczuleniowe, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, w tym podania epinefryny, sztucznego oddychania z CPAP oraz aminofiliny.
aminofilina, antidotum, działanie niepożądane, epinefryna, glikokortykosteroid, monitorowanie funkcji życiowych, niewydolność oddechowa, odczyn anafilaktyczny, okres półtrwania, okres półtrwania deksametazonu, ostra toksyczność, parametr laboratoryjny, płukanie żołądka, przedawkowanie deksametazonu, reakcja anafilaktyczna, reakcja uczuleniowa, receptor glikokortykosteroidowy, stan hormonalny, stan metaboliczny, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – multiBic bezpotasowy roztwór do hemodializy/do hemofiltracji –
Roztwór multiBic, stosowany w ciągłej terapii nerkozastępczej, powinien być podawany pod ścisłym nadzorem lekarza z doświadczeniem w dializie. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od stanu klinicznego pacjenta oraz wskazań terapeutycznych. U dorosłych z ostrym uszkodzeniem nerek o masie ciała około 70 kg zaleca się dawkę 2000 ml/h, natomiast u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek dawka powinna wynosić co najmniej jedną trzecią masy ciała na pojedynczy zabieg, zwykle wykonywany trzy razy w tygodniu. W przypadku ostrych zatruć dawkowanie i czas trwania hemodializy, hemofiltracji lub hemodiafiltracji należy dostosować do rodzaju i stężenia toksyny oraz nasilenia objawów klinicznych. Maksymalna dawka multiBic nie powinna przekraczać 75 litrów na dobę. Nie ma dostępnych danych dotyczących bezpieczeństwa i dawkowania u pacjentów pediatrycznych.
ciągła terapia nerkozastępcza, fizjologiczne pH, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, multiBic, objawy zatrucia, ocena kliniczna, osmolarność, ostre uszkodzenie nerek, ostre zatrucie, podanie dożylne, przewlekła choroba nerek, roztwór elektrolitów, roztwór wodorowęglanu, stan metaboliczny, stężenie toksyny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Injectio Glucosi 10% Baxter 100 mg/ml
Injectio Glucosi 10% Baxter to hipertoniczny roztwór glukozy do infuzji, którego dawkowanie wymaga indywidualizacji w zależności od wskazania terapeutycznego, wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych o masie około 70 kg dawki wahają się od 500 do 3000 ml/dobę (7-40 ml/kg/dobę) z maksymalną prędkością podawania 5 mg/kg/min (3 ml/kg/godz.), natomiast u pacjentów pediatrycznych dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, np. 100 ml/kg/dobę dla dzieci do 10 kg, z prędkością 6-11 ml/kg/godz. (10-18 mg/kg/min). Konieczne jest monitorowanie bilansu płynów, stężenia glukozy i elektrolitów, zwłaszcza sodu, aby zapobiec hiponatremii i hiperglikemii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zespołem SIADH oraz przy jednoczesnym stosowaniu agonistów wazopresyny, ze względu na ryzyko hipotoniczności roztworu po metabolizmie glukozy.
agonista wazopresyny, bilans płynów, diureza osmotyczna, elektrolity w surowicy krwi, hemodylucja, hiperglikemia, hipoglikemia, hiponatremia, Injectio Glucosi, masa ciała, metabolizm glukozy, nieosmotyczna stymulacja wazopresyny, osmolarność roztworu, roztwór hipertoniczny, roztwór hipotoniczny, stan metaboliczny, stężenie glukozy, stężenie sodu, terapia płynowa, zapalenie żył, zator powietrzny, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
N-acetylo-L-tyrozyna – Dawkowanie i sposób podawania
N-acetylo-L-tyrozyna jest kluczowym aminokwasem w roztworach do żywienia pozajelitowego, obecna w preparatach Aminomel 10E (2,00 g/l) oraz Aminomel 12,5E (2,50 g/l). Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do całkowitego zapotrzebowania pacjenta na aminokwasy, uwzględniając stan metaboliczny, z zalecanym minimalnym spożyciem aminokwasów na poziomie 0,8-1,0 g/kg mc. Maksymalna dobowa dawka N-acetylo-L-tyrozyny wynosi 16-20 mg/kg mc. przy standardowym zapotrzebowaniu oraz do 40 mg/kg mc. w stanach katabolicznych. Prędkość wlewu powinna być monitorowana i nie przekraczać 1 ml/kg mc./godz. dla Aminomel 10E oraz 0,8 ml/kg mc./godz. dla Aminomel 12,5E, co odpowiada około 20 i 16 kroplom/min przy masie ciała 70 kg. Maksymalna dobowa objętość płynów nie powinna przekraczać 40 ml/kg mc. u dorosłych pacjentów.
5E, Aminomel 10E, Aminomel 12, cewnik w żyle głównej, dieta doustna, dożylna infuzja kroplowa, emulsja tłuszczowa, kataboliczny stan przemiany materii, mieszanina aminokwasów, N-acetylo-L-tyrozyna, niedobór niezbędnych kwasów tłuszczowych, osmolarność roztworu, podanie obwodowe, prędkość wlewu, roztwór do infuzji, składnik aminokwasowy, stan metaboliczny, szybkość infuzji, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olimel N12E –
OLIMEL N12E to trójkomorowa emulsja do żywienia pozajelitowego, przeznaczona dla pacjentów dorosłych i dzieci powyżej 2. roku życia, u których odżywianie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe lub niewystarczające. Preparat zawiera aminokwasy (od 49,4 g do 151,9 g w zależności od objętości worka od 650 ml do 2000 ml), glukozę (od 47,7 g do 146,7 g) oraz tłuszcze (od 22,8 g do 70 g), dostarczając całkowitą wartość energetyczną od 620 kcal do 1900 kcal. Energia niebiałkowa pochodzi w 45% z glukozy i w 55% z tłuszczów, a preparat zawiera także elektrolity zapewniające równowagę jonową. pH emulsji wynosi 6,4, a osmolarność 1270 mOsm/l, co jest istotne przy planowaniu terapii.
domowe żywienie pozajelitowe, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, leczenie żywieniowe, niedożywienie, niedrożność przewodu pokarmowego, odżywianie dojelitowe, odżywianie doustne, ostre zapalenie trzustki, parametry biochemiczne, przetoka przewodu pokarmowego, równowaga elektrolitowa, roztwór aminokwasów, stan kliniczny, stan metaboliczny, trójkomorowy worek, uraz twarzoczaszki, wartość energetyczna niebiałkowa, zaburzenie połykania, zespół krótkiego jelita, zespół złego wchłaniania, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Thyrozol 10 mg
Thyrozol, zawierający tiamazol w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest stosowany w leczeniu nadczynności tarczycy. Dawka początkowa u dorosłych wynosi 10-40 mg/dobę, zwykle 20-30 mg/dobę, dostosowana do ciężkości choroby i spożycia jodu. W terapii podtrzymującej stosuje się 5-20 mg/dobę w skojarzeniu z lewotyroksyną lub 2,5-10 mg/dobę w monoterapii. U dzieci (3-17 lat) dawka początkowa to 0,5 mg/kg masy ciała/dobę, podzielona na 2-3 dawki, z maksymalną dawką 40 mg/dobę. U dzieci ≤ 2 lat tiamazol nie jest zalecany. U pacjentów z zaburzeniami wątroby i nerek dawkę należy indywidualnie dostosować i utrzymywać na możliwie najniższym poziomie, ze ścisłym monitorowaniem. U osób starszych również zaleca się ostrożne dostosowanie dawki. Leczenie trwa zwykle od 6 miesięcy do 2 lat, z celem uzyskania eutyreozy i remisji, która występuje u około 50% pacjentów po roku terapii.
eutyreoza, farmakokinetyka tiamazolu, gruczolak autonomiczny, hormon tarczycy, klirens osoczowy, leczenie przedoperacyjne, lewotyroksyna, nadchloran, nadczynność tarczycy, nadczynność tarczycy indukowana jodem, niedoczynność tarczycy, pochodna tionamidu, przełom tarczycowy, remisja, stan metaboliczny, stężenie hormonu tarczycy, stężenie TSH, tabletka powlekana, terapia jodem radioaktywnym, terapia jodowa Plummera, terapia podtrzymująca, Thyrozol, tiamazol, tkanka paranodularna, wole tarczycy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Glukoza – Dawkowanie i sposób podawania
Glukoza stanowi kluczowy substrat energetyczny w terapii pozajelitowej, dializie otrzewnowej oraz hemofiltracji, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała, stanu klinicznego i metabolicznego pacjenta. U dorosłych maksymalna szybkość infuzji glukozy wynosi 0,5 g/kg mc./godz., a dawka dobowa 6,0 g/kg mc./dobę, przy czym w żywieniu pozajelitowym szybkość infuzji ogranicza się do 0,25 g/kg mc./godz. Stężenia roztworów dożylnej glukozy wahają się od 5% do 40%, z odpowiednio dostosowanymi dawkami: np. dla roztworu 5% maksymalna szybkość infuzji to 5 ml/kg mc./godz. (0,25 g/kg mc./godz.), a dawka dobowa 40 ml/kg mc./dobę (2 g/kg mc./dobę). U dzieci dawki są wyższe i zależą od wieku oraz masy ciała, z maksymalną szybkością infuzji od 7 do 18 mg/kg mc./min. oraz dawką do 18 g/kg mc./dobę u noworodków i niemowląt. W dializie otrzewnowej stosuje się roztwory glukozy o stężeniach 1,5%, 2,3% lub 4,25%, a dawkowanie zależy od trybu dializy i masy ciała pacjenta, np. w CADO 2000 ml roztworu 4 razy na dobę z czasem zalegania 2-10 godzin.
automatyczna dializa otrzewnowa, choroba wieku podeszłego, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, doustny test tolerancji glukozy, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipoksja, infuzja dożylna, metabolizm oksydacyjny glukozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, roztwór do hemofiltracji, roztwór glukozy, stan kliniczny, stan metaboliczny, substrat energetyczny, terapia pozajelitowa, ultrafiltracja, zaburzenie metabolizmu glukozy, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Chrom – Dawkowanie i sposób podawania
Chrom jest kluczowym pierwiastkiem śladowym w metabolizmie glukozy i insuliny, dlatego jego odpowiednie dawkowanie w żywieniu pozajelitowym i suplementacji dożylnej jest niezbędne dla optymalnego wsparcia metabolicznego pacjentów. U dorosłych standardowe dawki chromu w preparatach takich jak Addamel N i Supliven wynoszą 10 ml (1,0 μg chromu, 0,02 μmol), natomiast Tracutil i Nutryelt dostarczają 10 μg (0,19-0,2 μmol) chromu na 10 ml. W stanach zwiększonego zapotrzebowania, np. w ciężkim hiperkatabolizmie, dawki mogą być podwojone do 20 ml (20 μg chromu). U dzieci powyżej 15 kg stosuje się dawkowanie 0,1 ml/kg masy ciała na dobę dla Addamel N i Supliven, natomiast Nutryelt jest przeciwwskazany w pediatrii. Noworodki i niemowlęta otrzymują chrom w złożonych preparatach do żywienia pozajelitowego, takich jak Pediaven G20 (20 μg/1000 ml) i Pediaven NN2 (0,75 μg/250 ml lub 3 μg/1000 ml), z dawkowaniem dostosowanym do wieku i masy ciała.
biegunka, cewnik dożylny centralny, cholestaza, hiperkatabolizm, metabolizm glukozy, niedobór pierwiastków śladowych, osmolarność, pediatria, pierwiastek śladowy, preparat do żywienia pozajelitowego, stan metaboliczny, stężenie pierwiastków śladowych, suplementacja, suplementacja dożylna, surowica, uraz, wcześniak, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, żyła centralna, żyła obwodowa, żyła pępkowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Insulina ludzka – Dawkowanie i sposób podawania
Insulina ludzka stanowi podstawę leczenia cukrzycy, a jej dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając wiek, masę ciała, aktywność fizyczną, stan zdrowia oraz stosowane leki. Monitorowanie stężenia glukozy we krwi i moczu jest niezbędne do precyzyjnego ustalenia dawki. W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) i wątroby konieczne jest zmniejszenie dawki insuliny ze względu na wydłużony okres półtrwania i wzrost stężenia insuliny w surowicy. U osób powyżej 70. roku życia zaleca się unikanie normoglikemii, stosując zwykle dwa wstrzyknięcia na dobę i utrzymując glikemię poniżej progu nerkowego. Pacjenci z otyłością mogą wymagać zwiększenia dawek z powodu insulinooporności. U dzieci preferowana jest insulinoterapia czynnościowa, mimo braku danych dotyczących stosowania niektórych preparatów (Gensulin, Humulin, Polhumin) w tej grupie wiekowej.
amyloidoza skórna, cukrzyca, insulina bazalna, insulina izofanowa, insulina ludzka, insulina mieszana, insulina prandialna, insulina rozpuszczalna, insulinooporność, insulinoterapia, insulinoterapia czynnościowa, insulinoterapia dwufazowa, klirens kreatyniny, lipodystrofia, naczynie krwionośne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, normoglikemia, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, próg nerkowy, stan metaboliczny, stężenie glukozy we krwi - Leksykon substancji czynnych
Kwas alfa-linolenowy – Właściwości farmakokinetyczne
Kwas alfa-linolenowy (ALA), niezbędny kwas tłuszczowy omega-3, występuje w emulsjach tłuszczowych do infuzji w stężeniach od 2,5 do 11,0 g/l, w zależności od preparatu (Lipofundin MCT/LCT 10%: 2,5–5,5 g/l, Lipofundin MCT/LCT 20%: 5,0–11,0 g/l, Lipidem 20%: 4,0–8,8 g/l). Biodostępność ALA po podaniu dożylnym wynosi 100%, co oznacza całkowite wchłanianie do krwiobiegu. Maksymalne stężenie triglicerydów w surowicy nie powinno przekraczać 4,6 mmol/l, a ich poziom zależy od dawki, szybkości infuzji oraz stanu metabolicznego i odżywienia pacjenta. ALA jest transportowany przez łożysko za pośrednictwem specyficznych białek błonowych i cytozolowych, co umożliwia jego selektywne przekazywanie do krwiobiegu płodu, choć mechanizmy tego procesu nie są jeszcze w pełni poznane.
białko cytozolowe, biodostępność, biotransformacja, cytokina, dyfuzja bierna, eikozanoid, eliminacja, emulsja tłuszczowa, glukoneogeneza, kwas alfa-linolenowy, kwas dokozaheksaenowy, kwas eikozapentaenowy, kwasy omega-3, lipaza lipoproteinowa, Lipofundin MCT/LCT, niezbędny kwas tłuszczowy, niezestryfikowany kwas tłuszczowy, okres półtrwania w osoczu, resynteza tłuszczów, równowaga hormonalna, stan metaboliczny, stężenie lipidów, transport przez łożysko, triglicerydy w surowicy, wielonienasycony kwas tłuszczowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cifoban 136 mmol/l
Cifoban to roztwór do infuzji zawierający 40,0 g cytrynianu sodu na 1000 mL, co odpowiada 136 mmol/L jonów cytrynianu i 408 mmol/L jonów sodu. Preparat jest stosowany wyłącznie w pozaustrojowej terapii krwi. Cytrynian, będący naturalnym metabolitem i pośrednikiem w cyklu Krebsa, jest szybko metabolizowany w tkankach bogatych w mitochondria, takich jak wątroba, mięśnie szkieletowe i nerki. Farmakokinetyka leku zależy od stanu klinicznego pacjenta, jego metabolizmu oraz resztkowej czynności nerek, co wymaga indywidualizacji dawkowania. Roztwór charakteryzuje się osmolarnością 544 mOsm/L i pH w zakresie 7,1-7,5, jest przezroczysty i bezbarwny, dostarczany w workach 1500 mL.
biodostępność leku, cykl Krebsa, cytrynian sodu, czynność nerek, eliminacja zewnątrzustrojowa, jon cytrynianu, jon sodu, klirens, kumulacja leku, łańcuch oddechowy, metabolit, metabolizm wewnątrzustrojowy, mitochondrium, osmolarność, pozaustrojowy obieg krwi, roztwór do infuzji, stan metaboliczny, szlak metaboliczny, wchłanianie i dystrybucja - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Glukoza Laboratorium Galenowe Olsztyn
Preparat Glukoza LGO (1g/1g, proszek do sporządzania roztworu doustnego) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej, zwłaszcza u osób z cukrzycą. Podawanie glukozy u tych pacjentów powinno odbywać się wyłącznie pod ścisłą kontrolą lekarza prowadzącego, ze względu na bezpośredni wpływ na stężenie glukozy we krwi, co może prowadzić do dekompensacji metabolicznej. Niekontrolowane stosowanie preparatu bez odpowiedniego dostosowania dawek insuliny lub leków przeciwcukrzycowych może skutkować hiperglikemią i powikłaniami metabolicznymi.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Glipizide BP 5 mg
Glipizide BP, zawierający 5 mg glipizydu w tabletce, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na glipizyd, inne pochodne sulfonylomocznika (np. glibenklamid, glimepiryd, gliklazyd), sulfonamidy oraz substancje pomocnicze preparatu, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych i krzyżowych. Lek nie powinien być stosowany u chorych z cukrzycą typu 1, gdyż mechanizm działania polega na stymulacji wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki, co jest nieskuteczne przy całkowitym niedoborze insuliny endogennej. Ponadto, Glipizide BP jest bezwzględnie przeciwwskazany w ostrych powikłaniach cukrzycowych, takich jak kwasica ketonowa i śpiączka cukrzycowa, które wymagają natychmiastowej insulinoterapii i intensywnej opieki medycznej.
ciała ketonowe, cukrzyca typu 1, Glipizide BP, glipizyd, historia medyczna, insulina endogenna, insulinoterapia, intensywna opieka medyczna, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, leczenie hipoglikemizujące, leczenie przyczynowe, lek przeciwcukrzycowy, nadwrażliwość, objaw nadwrażliwości, pochodna sulfonylomocznika, reakcja krzyżowa, równowaga kwasowo-zasadowa, schemat terapeutyczny, śpiączka cukrzycowa, stan metaboliczny, substancja czynna, sulfonamid, wydzielanie insuliny, wywiad alergologiczny, zaburzenie metaboliczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N5E
OLIMEL N5E to trójkomorowa emulsja do infuzji stosowana w żywieniu pozajelitowym, zawierająca roztwór glukozy z wapniem, emulsję tłuszczową oraz roztwór aminokwasów z elektrolitami, które po zmieszaniu tworzą jednorodną emulsję o mlecznym wyglądzie. Preparat nie jest zalecany dla dzieci poniżej 2 lat ze względu na skład i objętość. Dawkowanie u dorosłych zależy od indywidualnego zapotrzebowania energetycznego, stanu klinicznego i masy ciała, z uwzględnieniem podaży doustnej lub dojelitowej. Średnie dobowe zapotrzebowanie wynosi 0,16-0,35 g azotu/kg mc. (1–2 g aminokwasów/kg), 20-40 kcal/kg mc. oraz 20-40 ml płynu/kg mc. Maksymalna dawka dobowa to 1,3 g aminokwasów/kg, 4,6 g glukozy/kg, 1,6 g tłuszczów/kg, 1,4 mmol sodu/kg i 1,2 mmol potasu/kg mc., co dla pacjenta 70 kg odpowiada 2800 ml emulsji dostarczającej 92 g aminokwasów, 322 g glukozy, 112 g tłuszczów i 2772 kcal całkowitej energii. Szybkość infuzji powinna być stopniowo zwiększana, maksymalna szybkość to 2,1 ml/kg/godz. (0,07 g aminokwasów/kg/godz., 0,24 g glukozy/kg/godz., 0,08 g tłuszczów/kg/godz.).
aminokwasy, elektrolity, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, infuzja, katabolizm, magnez, metabolizm składników, odżywianie pozajelitowe, osmolarność, podanie dojelitowe, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stan metaboliczny, stan odżywienia, substancje odżywcze, trójkomorowy worek, wartość energetyczna niebiałkowa, wydatek energetyczny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olimel N7E
OLIMEL N7E to trójkomorowa emulsja do żywienia pozajelitowego, przeznaczona dla dorosłych oraz dzieci powyżej 2. roku życia, u których żywienie doustne lub jelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Preparat zawiera roztwór glukozy (35%), emulsję tłuszczową 20% (głównie olej z oliwek 80% i olej sojowy 20%) oraz roztwór aminokwasów 11,1% z elektrolitami (Na, K, Mg, Ca, fosforany, octany, chlorki). Dostępny jest w objętościach 1000 ml, 1500 ml i 2000 ml, dostarczając odpowiednio 40-80 g tłuszczów, 44,3-88,6 g aminokwasów, 140-280 g glukozy oraz 1140-2270 kcal energii całkowitej. Stosunek energii niebiałkowej do azotu wynosi 137 kcal/g, a glukozy do tłuszczów 58/42, z tłuszczami stanowiącymi 35% całkowitej wartości energetycznej. pH gotowej emulsji wynosi 6,4, a osmolarność 1360 mOsm/l.
aminokwasy, ciężka infekcja, emulsja tłuszczowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, niedokrwienie jelit, niedożywienie, niedrożność przewodu pokarmowego, niezbędne kwasy tłuszczowe, ostre zapalenie trzustki, przetoka jelitowa, resekcja jelit, równowaga elektrolitowa, stan metaboliczny, trójkomorowy worek, uraz wielonarządowy, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie wchłaniania, zapalenie jelit, zespół krótkiego jelita, żywienie pozajelitowe