choroba wieku podeszłego

Choroby wieku podeszłego obejmują szerokie spektrum stanów i schorzeń, które częściej występują u osób w zaawansowanym wieku, zwykle powyżej 65 roku życia. W procesie starzenia organizm ulega naturalnym zmianom, które mogą prowadzić do obniżenia jego funkcji i zwiększenia podatności na różne schorzenia.

Do najczęstszych chorób wieku podeszłego należą schorzenia układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca), choroby neurodegeneracyjne (choroba Alzheimera, choroba Parkinsona), cukrzyca typu 2, osteoporoza, choroby nowotworowe, oraz zaburzenia narządów zmysłów (zaćma, jaskra, niedosłuch).

Geriatria jako dziedzina medycyny zajmuje się kompleksową opieką nad pacjentami w podeszłym wieku, uwzględniając wielochorobowość, polipragmazję oraz interakcje lekowe. Szczególną uwagę poświęca się tzw. wielkim zespołom geriatrycznym, do których zalicza się: upadki i zaburzenia mobilności, nietrzymanie moczu i stolca, zaburzenia poznawcze, depresję, zespół słabości oraz zaburzenia odżywiania.

Leczenie chorób wieku podeszłego wymaga indywidualnego podejścia, uwzględniającego nie tylko aspekty medyczne, ale również funkcjonalne, psychologiczne i społeczne. Celem terapii jest nie tylko wydłużenie życia, ale przede wszystkim poprawa jego jakości, zachowanie samodzielności i godności pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Memantyna – Wskazania do stosowania

Memantyna jest lekiem stosowanym w farmakoterapii choroby Alzheimera, wskazanym wyłącznie u dorosłych pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego nasileniem choroby. Wskazania do stosowania obejmują pacjentów, u których choroba osiągnęła zaawansowane stadium, co wymaga precyzyjnej oceny klinicznej stopnia zaawansowania. Preparaty zawierające memantynę dostępne są w różnych formach farmaceutycznych, takich jak tabletki powlekane, roztwór doustny oraz tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, co umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta, zwłaszcza w kontekście trudności z połykaniem. Standardowe dawki memantyny to 10 mg i 20 mg, co pozwala na elastyczne dostosowanie leczenia do tolerancji i stadium choroby.
charakterystyka produktu leczniczego, choroba Alzheimera, choroba Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, choroba neurodegeneracyjna, choroba wieku podeszłego, dysfagia, farmakoterapia, memantyna chlorowodorek, narzędzie diagnostyczne, nasilenie choroby, postać farmaceutyczna, preparat zawierający memantynę, roztwór doustny, stadium choroby, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia memantyną, zaburzenia poznawcze
Leksykon substancji czynnych
Glukoza – Dawkowanie i sposób podawania

Glukoza stanowi kluczowy substrat energetyczny w terapii pozajelitowej, dializie otrzewnowej oraz hemofiltracji, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała, stanu klinicznego i metabolicznego pacjenta. U dorosłych maksymalna szybkość infuzji glukozy wynosi 0,5 g/kg mc./godz., a dawka dobowa 6,0 g/kg mc./dobę, przy czym w żywieniu pozajelitowym szybkość infuzji ogranicza się do 0,25 g/kg mc./godz. Stężenia roztworów dożylnej glukozy wahają się od 5% do 40%, z odpowiednio dostosowanymi dawkami: np. dla roztworu 5% maksymalna szybkość infuzji to 5 ml/kg mc./godz. (0,25 g/kg mc./godz.), a dawka dobowa 40 ml/kg mc./dobę (2 g/kg mc./dobę). U dzieci dawki są wyższe i zależą od wieku oraz masy ciała, z maksymalną szybkością infuzji od 7 do 18 mg/kg mc./min. oraz dawką do 18 g/kg mc./dobę u noworodków i niemowląt. W dializie otrzewnowej stosuje się roztwory glukozy o stężeniach 1,5%, 2,3% lub 4,25%, a dawkowanie zależy od trybu dializy i masy ciała pacjenta, np. w CADO 2000 ml roztworu 4 razy na dobę z czasem zalegania 2-10 godzin.
automatyczna dializa otrzewnowa, choroba wieku podeszłego, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, doustny test tolerancji glukozy, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipoksja, infuzja dożylna, metabolizm oksydacyjny glukozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, roztwór do hemofiltracji, roztwór glukozy, stan kliniczny, stan metaboliczny, substrat energetyczny, terapia pozajelitowa, ultrafiltracja, zaburzenie metabolizmu glukozy, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe

choroba wieku podeszłego

Powiązane wpisy

Memantyna – Wskazania do stosowania

Glukoza – Dawkowanie i sposób podawania