radikulopatia szyjna
Radikulopatia szyjna to schorzenie neurologiczne charakteryzujące się uciskiem lub podrażnieniem korzeni nerwowych w odcinku szyjnym kręgosłupa. Najczęstszymi przyczynami są: przepuklina jądra miażdżystego (dyskopatia), zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa (osteofity), stenoza kanału kręgowego oraz rzadziej guzy czy infekcje.
Objawy kliniczne radikulopatii szyjnej obejmują: ból szyi promieniujący do kończyny górnej wzdłuż dermatomu, parestezje, drętwienie, osłabienie siły mięśniowej odpowiadające poziomowi ucisku nerwu oraz zaburzenia odruchów. Najczęściej dotyczy poziomów C6-C7, rzadziej C5-C6, co koreluje z objawami w określonych obszarach kończyny górnej.
Diagnostyka opiera się na dokładnym badaniu neurologicznym oraz badaniach obrazowych (MRI, CT) kręgosłupa szyjnego. Badania neurofizjologiczne (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego) pomagają potwierdzić dysfunkcję korzeni nerwowych i wykluczyć inne neuropatie. W różnicowaniu należy uwzględnić zespół cieśni nadgarstka, uszkodzenie splotu ramiennego oraz inne przyczyny bólu szyi i kończyny górnej.
Leczenie radikulopatii szyjnej początkowo ma charakter zachowawczy i obejmuje: farmakoterapię przeciwbólową i przeciwzapalną, fizykoterapię, ćwiczenia wzmacniające mięśnie szyi oraz blokady okołokorzeniowe. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze lub przy narastających deficytach neurologicznych rozważa się leczenie operacyjne (mikrochirurgiczne usunięcie dysku, stabilizacja kręgosłupa).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Diagnostyka i diagnoza
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to schorzenie dotykające 1-3% populacji rocznie, głównie osoby w wieku 30-50 lat, charakteryzujące się bólem w okolicy bocznego nadkłykcia kości ramiennej, nasilającym się podczas aktywności angażujących mięśnie prostowników nadgarstka i palców. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na wywiadzie i badaniu fizykalnym, z wykorzystaniem testów klinicznych takich jak test Cozensa (czułość 91%), test Millsa, test Maudsley’a (czułość około 70%) oraz ocenie siły chwytu (różnica 8% siły chwytu ma 80% czułości i 85% swoistości). Badania obrazowe, w tym RTG, USG i MRI, nie są rutynowo wymagane, ale mogą być pomocne w wykluczeniu innych patologii lub w przypadku braku poprawy po leczeniu zachowawczym. USG umożliwia dynamiczną ocenę ścięgien i wykrycie zmian zwyrodnieniowych, natomiast MRI pozwala na szczegółową ocenę tkanek miękkich i wykluczenie patologii szyjnych. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. łokieć golfisty, radikulopatię szyjną, zespoły uciskowe nerwów oraz zmiany zwyrodnieniowe stawu łokciowego.
artroskopia, badanie przewodnictwa nerwowego, boczny nadkłykieć kości ramiennej, DASH, elektromiografia, lateral epicondylitis, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, medial epicondylitis, nadkłykieć boczny, nadkłykieć przyśrodkowy, neowaskularyzacja, Patient-Rated Tennis Elbow Evaluation, PRTEE, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, tendinoza, ultrasonografia, zdjęcie rentgenowskie, zespół kanału nerwu łokciowego, zespół nerwu międzykostnego tylnego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie pochewek ścięgnistych de quervaina – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie pochewek ścięgnistych de Quervaina to zapalna patologia obejmująca pochewki ścięgniste mięśnia odwodziciela długiego kciuka (APL) oraz prostownika krótkiego kciuka (EPB) na promieniowej stronie nadgarstka, manifestująca się bólem i obrzękiem w okolicy wyrostka rylcowatego kości promieniowej. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, w tym na testach specjalistycznych: Finkelsteina, Eichhoffa oraz nowszym teście WHAT, który charakteryzuje się wysoką czułością (99%) i dokładnością diagnostyczną (0,94). Badania obrazowe, takie jak USG i MRI, mogą wspomagać diagnozę, szczególnie w przypadkach niejednoznacznych lub opornych na leczenie, umożliwiając ocenę obrzęku ścięgien, obecności przegrody międzyścięgnistej oraz zmian zapalnych tkanek okołościęgnistych. RTG jest stosowane głównie w celu wykluczenia innych patologii, np. złamań czy choroby zwyrodnieniowej stawu nadgarstkowo-śródręcznego kciuka.
abductor pollicis longus, badanie fizykalne, badanie kliniczne, badanie ultrasonograficzne, choroba zwyrodnieniowa stawu, choroba zwyrodnieniowa stawu nadgarstkowo-śródręcznego, extensor pollicis brevis, fizjoterapia, iniekcja kortykosteroidów, mięsień odwodziciel długi kciuka, obrzęk tkanek miękkich, orteza, osteomyelitis, prostownik krótki kciuka, przegroda międzyścięgnista, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, terapia zajęciowa, test Finkelsteina, wyrostek rylcowaty kości promieniowej, zapalenie kości i szpiku, zapalenie pochewek ścięgnistych de Quervaina, zdjęcie rentgenowskie, zespół cieśni nadgarstka, złamanie, złamanie kości nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina dysku – Epidemiologia
Przepuklina dysku międzykręgowego (PD) to patologiczne przemieszczenie jądra miażdżystego poza przestrzeń międzykręgową, najczęściej występujące w odcinku lędźwiowym (L4-L5, L5-S1 – 95% przypadków) u osób w wieku 30-50 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 2:1). Roczna zapadalność na PD wynosi 5-20/1000 dorosłych, a w USA diagnozuje się ponad 3 miliony nowych przypadków rocznie. Przepuklina dysku szyjnego, choć rzadsza (8% przypadków), częściej dotyka kobiety (>60%). Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć męską (dla PD lędźwiowej), palenie tytoniu (OR 1,7; 95% CI 1,0-2,5), predyspozycje genetyczne, nadwagę, powtarzalne obciążenia mechaniczne oraz siedzący tryb życia. Objawowa PD lędźwiowa jest najczęstszą przyczyną rwy kulszowej, dotykającą 1-5% populacji rocznie, natomiast PD szyjna ma roczną zapadalność 18,6/100 000 osób i szczyt w szóstej dekadzie życia. Przepuklina dysku piersiowego jest rzadka (0,1-3% wszystkich PD), najczęściej występuje między 40. a 60. rokiem życia. Warto podkreślić, że PD jest często bezobjawowa – u 20-latków protruzję dysku stwierdza się u 30%, a u osób 80-letnich nawet u 43%, co podkreśla ograniczoną korelację zmian obrazowych z objawami klinicznymi.
badanie obrazowe, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, diagnostyka neuroobrazowa, discektomia lędźwiowa, interwencja chirurgiczna, jądro miażdżyste, korzeń nerwowy, krążek szyjny, leczenie zachowawcze, protruzja dysku, przepuklina dysku lędźwiowego, przepuklina dysku międzykręgowego, przepuklina zewnątrzoponowa, radikulopatia, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, rwa kulszowa, terapia zachowawcza, wskaźnik BMI, zespół ogona końskiego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Diagnostyka i diagnoza
Zespół cieśni piersiowej (TOS) to złożone schorzenie wynikające z ucisku struktur nerwowo-naczyniowych w przestrzeni między obojczykiem a pierwszym żebrem, obejmujące trzy główne typy: neurogenny (nTOS, 90-95% przypadków), żylny (vTOS, 3-5%) oraz tętniczy (aTOS, 1-2%). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym (m.in. testy prowokacyjne: Roosa, Adsona, Eden, Wrighta) oraz badaniach obrazowych (RTG, USG, CT, MRI) i elektrodiagnostycznych (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego). Wartości diagnostyczne obejmują m.in. redukcję prędkości przewodzenia nerwów do <85 m/s jako wynik dodatni oraz <60 m/s jako wskazanie do leczenia operacyjnego. Badania naczyniowe, takie jak DSA, CTA, MR angiografia i duplex Doppler, są kluczowe w wykrywaniu zmian naczyniowych, zwłaszcza w vTOS i aTOS. Blokady mięśni schodkowych i piersiowego mniejszego z anestetykiem miejscowym pełnią rolę diagnostyczną i terapeutyczną, potwierdzając miejsce ucisku i prognozując skuteczność leczenia chirurgicznego.
badanie Dopplera, badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, CT angiografia, elektromiografia, neurogenny zespół cieśni piersiowej, neurografia MR, neuropatia łokciowa, parestezje, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, somatosensoryczne potencjały wywołane, splot ramienny, test Adsona, test Roosa, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wewnątrznaczyniowa ultrasonografia, zapalenie splotu ramiennego, żebro szyjne, zespół cieśni nadgarstka, zespół cieśni piersiowej, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Spondyloza szyjna – Objawy
Spondyloza szyjna to powszechny, związany z wiekiem proces degeneracyjny odcinka szyjnego kręgosłupa, dotykający chrząstki, dyski międzykręgowe, więzadła i stawy, prowadzący do zwężenia przestrzeni międzykręgowych i powstawania osteofitów. Objawy obejmują ból i sztywność szyi, ograniczony zakres ruchu, bóle głowy, promieniowanie bólu do kończyn górnych, skurcze mięśni oraz objawy neurologiczne takie jak mrowienie, osłabienie mięśni i zaburzenia koordynacji. W cięższych przypadkach dochodzi do mielopatii szyjnej z objawami spastyczności, zaburzeń chodu i kontroli zwieraczy. Diagnostyka i leczenie powinny uwzględniać stopień zaawansowania choroby, gdzie leczenie zachowawcze jest skuteczne u około 75% pacjentów z radikulopatią, a interwencja chirurgiczna zarezerwowana jest dla przypadków z uciskiem rdzenia kręgowego lub korzeni nerwowych.
ból głowy, ból promieniujący, chrząstka, drętwienie kończyn, kanał kręgowy, korzeń nerwowy, kręgosłup szyjny, mielopatia szyjna, nerw rdzeniowy, objaw Lhermitte’a, osteofity, parestezje, radikulopatia szyjna, skurcz mięśni, spondyloza szyjna, staw międzykręgowy, stenoza kręgosłupa, sztywność szyi, szumy uszne, ucisk rdzenia kręgowego, uwięźnięcie nerwu, wyrośl kostna, zaburzenia funkcji seksualnych, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Ucisk nerwu – Epidemiologia
Ucisk nerwu, będący wynikiem kompresji nerwu przez struktury anatomiczne takie jak kości, mięśnie czy ścięgna, jest schorzeniem o istotnym znaczeniu klinicznym, dotykającym około 85 na 100 000 dorosłych rocznie w USA. Najczęściej lokalizuje się w odcinku szyjnym i lędźwiowym kręgosłupa, z dominującym uciskiem korzeni nerwowych C7 (ponad 50% przypadków) i C6 (około 25%) w radikulopatii szyjnej. Epidemiologicznie, radikulopatia szyjna wykazuje roczną zapadalność 83,2/100 000 mieszkańców, z wyższą częstością u mężczyzn (107,3/100 000) niż u kobiet (63,5/100 000), a szczyt zachorowań przypada na wiek 50-54 lata (202,9/100 000). Czynniki ryzyka obejmują wiek, otyłość, ciążę, powtarzalne czynności, urazy, cukrzycę, choroby tarczycy oraz reumatoidalne zapalenie stawów. Diagnostyka opiera się na badaniach klinicznych, EMG, MRI oraz CT, z EMG jako złotym standardem w ocenie stopnia uszkodzenia nerwu.
badanie elektrodiagnostyczne, choroba zwyrodnieniowa dysków, cukrzyca insulinozależna, kompresja nerwu, kortykosteroid, korzeń nerwowy, nerw kulszowy, nerw pośrodkowy, neuropatia cukrzycowa, odcinek piersiowy kręgosłupa, ostroga kostna, przepuklina dysku, radikulopatia, radikulopatia lędźwiowa, radikulopatia szyjna, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, rwa kulszowa, spondyloza szyjna, stenoza kręgosłupa, tomografia komputerowa, zapalenie kręgosłupa, zapalenie nerwu łokciowego, zapalenie stawów, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Urazy splotu ramiennego – Diagnostyka i diagnoza
Urazy splotu ramiennego stanowią poważne uszkodzenia nerwów kontrolujących funkcje ruchowe i czuciowe kończyny górnej, wymagające szybkiej i precyzyjnej diagnostyki w ciągu 6-7 miesięcy od urazu. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym, które ocenia siłę mięśniową, czucie, odruchy ścięgniste oraz funkcjonalność nerwów, z rozróżnieniem uszkodzeń przedzwojowych (avulsji) i pozazwojowych, co ma kluczowe znaczenie prognostyczne i terapeutyczne. Badania obrazowe, takie jak RTG, MRI (czułość 93%, swoistość 72% w wykrywaniu avulsji), CT z mielografią (złoty standard w wykrywaniu avulsji) oraz USG, dostarczają informacji o lokalizacji i charakterze uszkodzenia. Elektrodiagnostyka, w tym EMG i badania przewodnictwa nerwowego (NCS), pozwala na ocenę stopnia przerwania nerwów i monitorowanie procesu zdrowienia, przy czym brak dobrowolnych potencjałów jednostek ruchowych w okresie 1-9 miesięcy wskazuje na złe rokowanie.
badanie elektrodiagnostyczne, badanie podmiotowe i przedmiotowe, badanie przewodnictwa nerwowego, dysfagia, elektromiografia, mielografia CT, neuropraksja, obrazowanie dyfuzyjne, odruch ścięgnisty, płyn mózgowo-rdzeniowy, potencjał czynnościowy nerwu czuciowego, potencjał jednostki ruchowej, potencjał wywołany, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, siła mięśniowa, somatosensoryczny potencjał wywołany, tomografia komputerowa, ultrasonografia, uraz splotu ramiennego, wyrwanie korzenia, zanik mięśni, zapalenie splotu ramiennego, zdjęcie RTG, zespół Hornera, zwój korzenia grzbietowego - Leksykon chorób i schorzeń
Spondyloza szyjna – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Spondyloza szyjna to przewlekła, degeneracyjna choroba kręgosłupa szyjnego, charakteryzująca się degeneracją krążków międzykręgowych, formowaniem osteofitów oraz zajęciem tkanek miękkich, co prowadzi do bólu szyi, sztywności, ograniczenia ruchomości i promieniowania do kończyn górnych. W zaawansowanych stadiach może wystąpić mielopatia szyjna lub radikulopatia szyjna, wymagające specjalistycznego leczenia. Leczenie zachowawcze obejmuje 4-6 tygodniowy program fizjoterapii z ćwiczeniami izometrycznymi i oporowymi, farmakoterapię (NLPZ, paracetamol, miorelaksanty, leki przeciwdrgawkowe i przeciwdepresyjne) oraz czasowe unieruchomienie szyi kołnierzem szyjnym. W przypadku braku poprawy lub postępujących objawów neurologicznych stosuje się iniekcje steroidowe, blokady nerwów, RF lub leczenie chirurgiczne (m.in. ACDF, laminektomia, discektomia). Kluczowa jest interdyscyplinarna opieka, w tym rola pielęgniarki w edukacji, monitorowaniu stanu neurologicznego, zarządzaniu bólem i wsparciu psychologicznym.
akupunktura, artroplastyka, blokada nerwu, chiropraktyka, ćwiczenia proprioceptywne, degeneracja krążków międzykręgowych, diagnoza pielęgniarska, discektomia, foraminotomia, iniekcja steroidowa, kołnierz szyjny, korzeń nerwowy, krążek szyjny, laminektomia, lek przeciwdrgawkowy, masaż terapeutyczny, mielopatia szyjna, miorelaksant, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ograniczenie ruchomości, promieniowanie bólu, przewlekły ból szyi, radikulopatia szyjna, refleksologia, spondyloza szyjna, stenoza kanału kręgowego, sztywność karku, terapia poznawczo-behawioralna, trakcja szyjna, ucisk na rdzeń kręgowy, wyrośl kostna - Leksykon chorób i schorzeń
Ucisk nerwu – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w przypadku ucisku nerwu jest uzależnione od lokalizacji, przyczyny, nasilenia objawów oraz stanu ogólnego pacjenta. Objawy mogą trwać od kilku dni do nawet 46 tygodni, a w przewlekłych schorzeniach, takich jak zwyrodnienia stawów, mogą utrzymywać się dłużej, wymagając konsultacji specjalistycznej. Czynniki prognostyczne obejmują status zawodowy, zdolność do wykonywania codziennych czynności, intensywność bólu, stan psychiczny, problemy ze snem oraz czas trwania objawów – najlepsze wyniki obserwuje się u pacjentów z objawami krótszymi niż 6 miesięcy. Nerw toleruje ucisk do około 3 miesięcy, po czym ryzyko trwałego uszkodzenia wzrasta, co podkreśla konieczność rozważenia leczenia chirurgicznego w przypadku braku poprawy po 3 miesiącach terapii zachowawczej. Objawy poprawy to m.in. zmniejszenie bólu, ograniczenie obszaru bólu, redukcja parestezji, poprawa zakresu ruchu i siły mięśniowej.
bezsenność, depresja, fizjoterapia, kortykosteroid, leczenie chirurgiczne, leczenie zachowawcze, mrowienie, nawyki żywieniowe, nerw rdzeniowy, odcinek szyjny kręgosłupa, otyłość, przepuklina dysku, radikulopatia szyjna, rwa kulszowa, siła mięśniowa, stenoza kręgosłupa, ucisk nerwu, uraz, uszkodzenie nerwu, wypadnięcie dysku, zaburzenia snu, zakres ruchu, zwyrodnienie stawu - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni nadgarstka – Diagnostyka i diagnoza
Zespół cieśni nadgarstka (ZCN) jest najczęstszą neuropatią uciskową nerwu pośrodkowego w obrębie kończyny górnej, diagnozowaną na podstawie charakterystycznych objawów klinicznych, takich jak drętwienie, mrowienie i ból w obszarze unerwianym przez nerw pośrodkowy (kciuk, palec wskazujący, środkowy i połowa palca serdecznego), nasilających się nocą lub po dłuższym utrzymaniu pozycji ręki. W badaniu fizykalnym ocenia się siłę mięśniową, czucie oraz obecność zaniku mięśni kłębu kciuka. Diagnostyka obejmuje testy prowokacyjne (Phalena, Tinela, test kompresji nadgarstka), które wykazują wysoką czułość i swoistość, a w przypadkach wątpliwych lub przed leczeniem operacyjnym zalecane są badania elektrodiagnostyczne (NCS i EMG) o czułości 56-85% i swoistości powyżej 94%. Ultrasonografia z pomiarem pola przekroju nerwu pośrodkowego ≥9 mm² oraz rezonans magnetyczny z wartością graniczną 15 mm² stanowią uzupełnienie diagnostyki, szczególnie w przypadkach nietypowych. Wywiad powinien uwzględniać choroby współistniejące, takie jak cukrzyca, niedoczynność tarczycy czy reumatoidalne zapalenie stawów, które mogą predysponować do rozwoju ZCN.
badanie elektrodiagnostyczne, badanie fizykalne, badanie funkcji tarczycy, badanie przewodnictwa nerwowego, czynnik reumatoidalny, elektromiografia, kanał nadgarstka, nerw łokciowy, nerw pośrodkowy, neuropatia uciskowa, polineuropatia, polineuropatia cukrzycowa, przeciwciała przeciw cyklicznemu cytrulinowanemu peptydowi, radikulopatia szyjna, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, splot ramienny, test Phalena, test prowokacyjny, test Tinela, torbiel galaretowata, ultrasonografia, zanik mięśni kłębu kciuka, zdjęcie rentgenowskie, zespół cieśni nadgarstka, zespół wyjścia z klatki piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Spondyloza szyjna – Diagnostyka i diagnoza
Spondyloza szyjna to przewlekły proces degeneracyjny kręgosłupa szyjnego obejmujący zmiany w kręgach, krążkach międzykręgowych, stawach międzywyrostkowych oraz więzadłach, prowadzący do ucisku na korzenie nerwowe i rdzeń kręgowy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym (ocena zakresu ruchomości, siły mięśniowej, odruchów, czucia oraz testach takich jak test Spurlinga) oraz badaniach obrazowych. Podstawowe badania obrazowe to RTG (ocena osteofitów, zmniejszenia przestrzeni międzykręgowej, stwardnienia płytek granicznych), MRI – złoty standard w diagnostyce, umożliwiający ocenę tkanek miękkich, rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych, oraz CT i mielografia jako uzupełnienie w ocenie struktur kostnych i planowaniu leczenia operacyjnego. Elektrodiagnostyka (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego, SSEP, MEP) wspomaga ocenę funkcji nerwów i potwierdzenie radikulopatii szyjnej, jednak EMG nie jest zalecane rutynowo przy izolowanym bólu szyi bez objawów neuropatii.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie przewodnictwa nerwowego, elektromiografia, fibromialgia, korzeń nerwowy, manipulacja powięziowa, mielografia CT, mielopatia, mielopatia szyjna, osteofit, przepuklina dyskowa, radikulopatia szyjna, rdzeń kręgowy, rezonans magnetyczny, sieć neuronowa konwolucyjna, somatosensoryczny potencjał wywołany, spondyloza szyjna, środek kontrastowy, staw międzywyrostkowy, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, technika energii mięśniowej, test Spurlinga, tomografia komputerowa, więzadło podłużne, więzadło żółte, wywiad medyczny, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Ucisk nerwu – Etiologia i przyczyny
Radikulopatia, czyli ucisk nerwu obwodowego, najczęściej wynika ze zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, takich jak choroba zwyrodnieniowa dysków, przepuklina dysku, osteofity oraz stenoza kanału kręgowego. Degeneracja dysków międzykręgowych prowadzi do zmniejszenia przestrzeni międzykręgowej i ucisku korzeni nerwowych, szczególnie w odcinku szyjnym. Przepuklina dysku, często związana z urazami lub przeciążeniami, powoduje wyciek jądra miażdżystego przez pierścień włóknisty, co mechanicznie uciska nerwy. Osteofity i zwężenia kanału kręgowego dodatkowo nasilają kompresję. Inne istotne przyczyny to kręgozmyk, stany zapalne (np. reumatoidalne zapalenie stawów), urazy tkanek miękkich i infekcje (borelioza, półpasiec), które mogą powodować obrzęk i wtórny ucisk nerwów. Czynniki ryzyka obejmują nadwagę, powtarzalne ruchy zawodowe, nieprawidłową postawę, a także choroby współistniejące, takie jak cukrzyca i niedoczynność tarczycy, które zwiększają podatność nerwów na kompresję.
borelioza, choroba zwyrodnieniowa dysków, chrzęstniakomięsak, dysk międzykręgowy, dyskopatia, hipotyroza, jądro miażdżyste, kanał nadgarstka, korzeń nerwowy, kostniak, kręgozmyk, nerw łokciowy, nerw obwodowy, nerw pośrodkowy, nerw rdzeniowy, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, niedoczynność tarczycy, osteofity, otwór międzykręgowy, pierścień włóknisty, półpasiec, przepuklina dysku, radikulopatia, radikulopatia szyjna, reumatoidalne zapalenie stawów, spondylolisteza, stenoza kanału kręgowego, torbiel synowialna, torbiel Tarlova, ucisk nerwu, wyrośla kostne, zespół cieśni nadgarstka, zmiana zwyrodnieniowa kręgosłupa, zwłóknienie tkanki