wchłanianie fenylefryny

Fenylefryna, substancja czynna stosowana głównie jako sympatykomimetyk o działaniu α-adrenergicznym, wykazuje unikalne cechy wchłaniania w organizmie. Podana doustnie charakteryzuje się niską biodostępnością (około 38%) ze względu na intensywny metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie i jelitach, gdzie podlega głównie procesowi deaminacji oksydacyjnej przy udziale monoaminooksydazy (MAO).

Wchłanianie fenylefryny po podaniu donosowym jest znacznie efektywniejsze, co wyjaśnia jej powszechne zastosowanie w preparatach do leczenia przekrwienia błony śluzowej nosa. W tej postaci lek działa miejscowo, wywołując skurcz naczyń krwionośnych i zmniejszenie obrzęku, z ograniczonym wchłanianiem ogólnoustrojowym. W przypadku preparatów do stosowania ocznego wchłanianie przez spojówkę również pozwala na efekt miejscowy z minimalizacją działań ogólnoustrojowych.

Po podaniu dożylnym fenylefryna omija metabolizm pierwszego przejścia, co skutkuje natychmiastowym działaniem na receptory α1-adrenergiczne naczyń krwionośnych. Lek stosunkowo szybko znika z krwi z okresem półtrwania wynoszącym około 2-3 godziny. Warto zauważyć, że jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO lub trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych może znacząco zwiększyć biodostępność fenylefryny i nasilić jej działanie presyjne, co wymaga szczególnej ostrożności w praktyce klinicznej.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl