napadowa tachykardia nadkomorowa
Napadowa tachykardia nadkomorowa (PSVT – Paroxysmal Supraventricular Tachycardia) to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nagłym początkiem, szybką czynnością serca (zwykle 150-250 uderzeń na minutę) oraz równie nagłym zakończeniem. Arytmia ta ma swoje źródło powyżej pęczka Hisa, najczęściej w przedsionkach lub w okolicy węzła przedsionkowo-komorowego.
Do głównych mechanizmów PSVT należą: nawrotny częstoskurcz węzłowy (AVNRT), nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT) z udziałem dodatkowej drogi przewodzenia oraz częstoskurcz przedsionkowy. Objawy obejmują kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej i lęk. W ciężkich przypadkach może wystąpić omdlenie lub niewydolność serca.
Diagnostyka opiera się na badaniu EKG wykonanym podczas napadu, gdzie obserwuje się wąskie zespoły QRS z szybką czynnością komór. W leczeniu doraźnym stosuje się manewry wagalne (masaż zatoki szyjnej, próba Valsalvy), adenozynę lub werapamil. Leczenie przewlekłe obejmuje farmakoterapię (beta-blokery, blokery kanału wapniowego) oraz ablację przezskórną, która stanowi metodę radykalną o wysokiej skuteczności, szczególnie w przypadku AVNRT i AVRT.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzone zaburzenie preekscytacji serca, wynikające z obecności dodatkowej drogi przewodzenia (pęczek Kenta), która omija węzeł przedsionkowo-komorowy (AV) i prowadzi do przedwczesnej depolaryzacji komór. Proces embriologiczny nieprawidłowego rozwoju tkanki mięśniowej serca skutkuje utrzymaniem się nieizolowanych połączeń między przedsionkami a komorami. Mutacje w genie PRKAG2, kodującym podjednostkę gamma-2 kinazy białkowej aktywowanej przez AMP (AMPK), są powiązane z rodzinnymi postaciami WPW, manifestującymi się przerostem mięśnia sercowego, preekscytacją i zaburzeniami przewodzenia. Charakterystyczne cechy EKG to krótki odstęp PR (<0,12 s), fala delta oraz poszerzony zespół QRS (>0,12 s), odzwierciedlające wczesną, wolno propagującą depolaryzację komór przez dodatkową drogę przewodzenia. Dodatkowa droga może przewodzić impulsy w obu kierunkach, co predysponuje do rozwoju nawrotnych tachykardii przedsionkowo-komorowych (AVRT) – ortodromowej (95%) i antydromowej (5%).
ablacja cewnikowa, ablacja prądem o częstotliwości radiowej, dodatkowa droga przewodzenia, fala delta, glikogen, kinaza białkowa aktywowana przez AMP, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagły zgon sercowy, napadowa tachykardia nadkomorowa, nawrotna tachykardia przedsionkowo-komorowa, odstęp PR, okres refrakcji, pęczek Hisa, przerost mięśnia sercowego, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Epidemiologia
Tachykardia nadkomorowa (SVT) jest powszechną arytmią o częstości występowania szacowanej na 2,25-2,29/1000 osób, z roczną zapadalnością około 35-36/100 000 osobolat. W USA liczba leczonych pacjentów z napadową tachykardią nadkomorową (PSVT) wynosi 1,3-2,1 miliona, z 190 000-310 000 nowych przypadków rocznie, co wskazuje na istotny wzrost zachorowań. SVT występuje częściej u kobiet (stosunek 2:1), szczególnie w przypadku AVNRT, który stanowi około 75% przypadków u kobiet i jest związany z fazą lutealną cyklu miesiączkowego. Choroba dotyka wszystkie grupy wiekowe, ze szczytem zachorowań w wieku 36 lat dla AVRT, 48 lat dla AVNRT i 50 lat dla AT. U dzieci SVT występuje z częstością 1:250-1000, z AVRT jako dominującym typem (75%), a u dorosłych najczęstszą postacią jest AVNRT (50-60%). W populacji z wrodzonymi wadami serca (ACHD) makroarytmie przedsionkowe stanowią 75% tachykardii nadkomorowych, a ryzyko arytmii wzrasta z wiekiem (7% w wieku 20 lat do 38% w wieku 50 lat).
ablacja radioczęstotliwościowa, anomalia Ebsteina, choroba reumatyczna serca, choroba wieńcowa, duszność, faza lutealna, kardiomiopatia, monitor Holtera, nagła śmierć sercowa, napadowa tachykardia nadkomorowa, niewydolność serca, obturacyjny bezdech senny, operacja Fontana, przełożenie wielkich naczyń, tachykardia nadkomorowa, tachykardia przedsionkowa, tetralogia Fallota, trzepotanie przedsionków, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wszczepialny rejestrator pętlowy, wypadanie zastawki mitralnej, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Tachykardia nadkomorowa (SVT) to arytmia charakteryzująca się przyspieszoną czynnością serca pochodzącą z obszarów powyżej komór. Rokowanie u pacjentów z SVT jest generalnie dobre, zwłaszcza u osób bez strukturalnych wad serca, gdzie przebieg jest łagodny, a leczenie skuteczne. W populacji z chorobami współistniejącymi, wadami strukturalnymi czy w ciąży, ryzyko powikłań jest wyższe, co wymaga indywidualizacji terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z permanent junctional reciprocating tachycardia, u których nieleczona arytmia może prowadzić do odwracalnej kardiomiopatii indukowanej tachykardią. Występowanie SVT jest istotne u chorych z nadciśnieniem płucnym, gdzie częstość SVT wynosi 25% w izolowanym pozawłośniczkowym nadciśnieniu płucnym (Ipc-PH), a nawet 51% w złożonym przed- i pozawłośniczkowym nadciśnieniu płucnym (Cpc-PH). Mimo wysokiej częstości arytmii w tej grupie, SVT nie koreluje ze zwiększoną śmiertelnością.
choroba współistniejąca, czynnik wyzwalający, funkcja serca, interwencja terapeutyczna, kardiomiopatia, kardiomiopatia indukowana tachykardią, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, nagła śmierć sercowa, napadowa tachykardia nadkomorowa, niewydolność serca, predyktor śmiertelności, tachykardia nadkomorowa, uszkodzenie serca, wczesna diagnoza, węzeł przedsionkowo-komorowy, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca