dodatkowa droga przewodzenia
Dodatkowa droga przewodzenia to anomalny szlak przewodzenia impulsów elektrycznych w mięśniu sercowym, który omija naturalny system przewodzący serca. Te dodatkowe szlaki mogą być wrodzone lub nabyte i stanowią podłoże anatomiczne dla wielu zaburzeń rytmu serca.
Najczęściej występującymi dodatkowymi drogami są pęczek Kenta (droga przedsionkowo-komorowa), włókna Mahaimia (droga łącząca pęczek Hisa lub prawą odnogę z mięśniówką komór) oraz włókna Jamesa (droga łącząca przedsionek z pęczkiem Hisa). Obecność tych dróg może prowadzić do preekscytacji komór, co jest charakterystyczną cechą zespołów preekscytacji, takich jak zespół Wolffa-Parkinsona-White’a.
Klinicznie dodatkowe drogi przewodzenia mogą powodować nawrotne częstoskurcze przedsionkowo-komorowe (AVRT), będące najczęstszym mechanizmem arytmii u pacjentów z zespołem WPW. W diagnostyce wykorzystuje się EKG, w którym może być widoczny skrócony odstęp PR oraz fala delta, a także badanie elektrofizjologiczne. Leczeniem z wyboru jest ablacja przezskórna, która wykazuje wysoką skuteczność w eliminacji dodatkowej drogi przewodzenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzona wada serca charakteryzująca się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia elektrycznego między przedsionkami a komorami, co prowadzi do zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu nadkomorowego (SVT). Diagnostyka opiera się na EKG (skrót PR, poszerzony QRS, fala delta), badaniu elektrofizjologicznym, Holterze EKG oraz próbie wysiłkowej. Kluczowe jest ocenienie ryzyka nagłego zgonu sercowego, zwłaszcza u pacjentów z objawami, krótkim okresem refrakcji dodatkowej drogi, migotaniem przedsionków czy wieloma drogami przewodzenia. Leczenie ostrego epizodu obejmuje manewry wagalne, farmakoterapię (leki antyarytmiczne klasy I i III, adenozynę, prokainamid) oraz kardiowersję elektryczną w stanach niestabilnych. Ablacja przezskórna jest metodą z wyboru w leczeniu objawowego WPW, z ponad 95% skutecznością, umożliwiającą trwałe wyeliminowanie dodatkowej drogi przewodzenia i redukcję ryzyka nagłego zgonu.
ablacja przezskórna, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, badanie elektrokardiograficzne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz nadkomorowy, digoksyna, dodatkowa droga przewodzenia, edukacja pacjenta, elektrofizjolog, fala delta, holter EKG, kardiolog wrodzonych wad serca, kardiowersja elektryczna, kołatanie serca, krioterapia, lek antyarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, manewr wagalny, migotanie przedsionków, nagły zgon sercowy, odstęp PR, operacja kardiochirurgiczna, próba wysiłkowa, prokainamid, tachykardia, tamponada serca, telemetria, wada serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amarhyton 100 mg
Amarhyton, zawierający flekainid w postaci octanu, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest lekiem przeciwarytmicznym stosowanym w leczeniu określonych arytmii nadkomorowych i komorowych. Wskazania obejmują częstoskurcz nawrotowy w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT), arytmie związane z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a oraz napadowe arytmie przedsionkowe (migotanie, trzepotanie, częstoskurcz przedsionkowy) u pacjentów z objawami po konwersji rytmu, gdy inne metody terapeutyczne okazały się nieskuteczne lub nietolerowane. Lek jest również stosowany w ciężkich, zagrażających życiu napadowych arytmiach komorowych, które nie reagują na inne leczenie. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają stopniowe i równomierne uwalnianie flekainidu, co może poprawić profil bezpieczeństwa i skuteczności terapii.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz nawrotowy w węźle przedsionkowo-komorowym, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, dysfunkcja lewej komory, działanie proarytmiczne, flekainid, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, napadowa arytmia komorowa, napadowa arytmia przedsionkowa, organiczna choroba serca, przedłużone uwalnianie, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Flecainide acetate Holsten 100 mg
Flekainid octan w dawkach 50 mg i 100 mg jest lekiem antyarytmicznym klasy IC, stosowanym w leczeniu nawrotowego węzłowego częstoskurczu przedsionkowo-komorowego (AVNRT), arytmii związanych z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz ciężkich napadowych arytmii komorowych. Lek jest wskazany jako terapia drugiego rzutu, stosowana wyłącznie po nieskuteczności lub nietolerancji innych metod leczenia. Ponadto flekainid znajduje zastosowanie w leczeniu napadowych arytmii przedsionkowych, takich jak migotanie i trzepotanie przedsionków, zwłaszcza u pacjentów po skutecznej kardiowersji, u których objawy kliniczne są istotne i wymagają farmakoterapii. Preparat dostępny jest w formie tabletek o średnicy 7 mm (50 mg) oraz 9 mm (100 mg) z możliwością podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta.
arytmia komorowa, arytmia przedsionkowa, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie proarytmiczne, echokardiografia, flekainid octan, kardiolog, kardiowersja, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, rytm zatokowy, strukturalna choroba serca, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Opacorden 200 mg
Opacorden, zawierający 200 mg amiodaronu chlorowodorku w formie tabletek powlekanych, jest lekiem antyarytmicznym stosowanym w leczeniu poważnych zaburzeń rytmu serca, które zagrażają życiu lub znacząco obniżają jakość życia pacjenta. Wskazania obejmują zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia, migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe oraz groźne komorowe zaburzenia rytmu, takie jak częstoskurcz komorowy i migotanie komór. Amiodaron jest lekiem drugiego lub trzeciego wyboru, stosowanym, gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne, przeciwwskazane lub nietolerowane. Ze względu na ryzyko działań niepożądanych, terapia powinna być prowadzona przez specjalistów kardiologii, z uwzględnieniem dokładnej diagnostyki i monitorowania funkcji tarczycy, wątroby, płuc oraz serca.
badanie echokardiograficzne, badanie elektrofizjologiczne, chlorowodorek amiodaronu, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz nawrotny, częstoskurcz węzłowy, dodatkowa droga przewodzenia, funkcja tarczycy, komorowe zaburzenia rytmu, lek antyarytmiczny, migotanie komór, migotanie przedsionków, monitorowanie holterowskie, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, Opacorden, preekscytacja, trzepotanie przedsionków, zaburzenie rytmu serca, zawał serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tonicard 300 mg
Propafenonu chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard, jest klasyfikowany jako lek przeciwarytmiczny klasy Ic wg Vaughana Williamsa (kod ATC: C01BC03). Dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 150 mg i 300 mg, propafenon działa poprzez stabilizację błon komórkowych mięśnia sercowego, głównie poprzez blokadę szybkiego prądu jonów sodowych. Efektem jest zwolnienie prędkości depolaryzacji kardiomiocytów oraz wydłużenie czasu przewodzenia impulsów w przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym oraz układzie Hisa-Purkinjego, gdzie efekt jest najbardziej wyraźny. Ponadto lek podnosi próg stymulacji mięśnia sercowego i migotania komór, co zmniejsza pobudliwość elektryczną serca.
czas refrakcji, depolaryzacja błony komórkowej, dodatkowa droga przewodzenia, klasyfikacja Vaughana-Williamsa, lek przeciwarytmiczny klasy IC, mięsień sercowy, pobudliwość mięśnia sercowego, prąd jonów sodowych, próg migotania komór, próg stymulacji, propafenonu chlorowodorek, przewodzenie impulsów, stabilizacja błony komórkowej, tabletka powlekana, Tonicard, układ bodźcoprzewodzący serca, układ Hisa-Purkinjego, węzeł przedsionkowo-komorowy, właściwość β-adrenolityczna, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Etiologia i przyczyny
Tachykardia nadkomorowa (SVT) to grupa arytmii charakteryzujących się przyspieszeniem rytmu serca powyżej 100 uderzeń na minutę, często osiągającym 150-250/min, z ogniskiem w przedsionkach lub okolicy węzła przedsionkowo-komorowego. Dominującym mechanizmem patofizjologicznym jest reentry, zwłaszcza w postaci nawrotnej tachykardii węzłowej (AVNRT) i nawrotnej tachykardii przedsionkowo-komorowej (AVRT), w tym zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a. Inne mechanizmy to zwiększony automatyzm i aktywność wyzwalana. SVT może mieć podłoże wrodzone (np. dodatkowe drogi przewodzenia, zespół WPW, wady serca jak anomalia Ebsteina) lub nabyte, a częstość występowania wynosi około 2,25 na 1000 osób, z przewagą u kobiet (2:1). Typy SVT różnią się wiekowo: u dzieci dominują AVRT, u młodych dorosłych AVNRT, a częstość AVRT maleje z wiekiem (z 60% w pierwszej dekadzie życia do 9% po 70 roku życia).
ablacja przezskórna, aktywność wyzwalana, anomalia Ebsteina, automatyzm serca, beta-agoniści, bezdech senny, dekongestanty, dodatkowa droga przewodzenia, kardiomiopatia, leki przeciwastmatyczne, leki przeciwhistaminowe, leki rozszerzające oskrzela, mechanizm nawrotny, nadczynność tarczycy, nawrotna tachykardia przedsionkowo-komorowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pseudoefedryna, tachykardia nadkomorowa, tachykardia przedsionkowa, teofilina, toksyczność digoksyny, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowy, wypadanie zastawki mitralnej, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie osierdzia, zastawka trójdzielna, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amarhyton 50 mg
Amarhyton, zawierający flekainid w postaci octanu, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg i 100 mg, jest wskazany do leczenia wybranych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów, u których inne metody terapeutyczne okazały się nieskuteczne lub nietolerowane. Wskazania obejmują częstoskurcz nawrotny w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT), arytmie związane z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a, ciężkie napadowe arytmie komorowe oraz napadowe arytmie przedsionkowe, takie jak migotanie, trzepotanie i częstoskurcz przedsionkowy. Terapia powinna być poprzedzona dokładną diagnostyką elektrofizjologiczną oraz oceną ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z organicznymi chorobami serca i zaburzeniami czynności lewej komory, którzy są przeciwwskazani do stosowania leku ze względu na ryzyko proarytmii.
AVNRT, badanie EKG, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie proarytmiczne, flekainid, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, napadowa arytmia komorowa, napadowa arytmia przedsionkowa, organiczna choroba serca, stężenie leku we krwi, stratyfikacja ryzyka, trzepotanie przedsionków, zaburzenie czynności lewej komory, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a, zespół WPW - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Staveran 80 80 mg
Staveran 80 zawiera 80 mg werapamilu chlorowodorku w formie tabletek powlekanych i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na werapamil lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (45 mg) oraz żółcień pomarańczową (E110, 0,10 mg). Leku nie należy stosować u chorych ze wstrząsem kardiogennym, blokiem przedsionkowo-komorowym II° lub III° (z wyjątkiem pacjentów ze stymulatorem serca), zespołem chorego węzła zatokowego (również z wyjątkiem stymulatora), a także u osób z niewydolnością serca z frakcją wyrzutową (EF) poniżej 35% lub ciśnieniem zaklinowania w tętnicy płucnej powyżej 20 mmHg, chyba że niewydolność jest wtórna do częstoskurczu nadkomorowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków z dodatkowymi drogami przewodzenia (zespół WPW, LGL), ze względu na ryzyko groźnych tachyarytmii komorowych, w tym migotania komór.
akcja serca, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciśnienie zaklinowania, częstoskurcz nadkomorowy, dodatkowa droga przewodzenia, dysfunkcja węzła zatokowego, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, iwabradyna, laktoza jednowodna, migotanie komór, migotanie przedsionków, niewydolność serca, tachyarytmia komorowa, werapamilu chlorowodorek, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Lowna-Ganonga-Levine’a, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Biosotal 40 40 mg
Sotalol, dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg (Biosotal), jest racemiczną mieszaniną izomerów D- i L-sotalolu, wykazującą podwójny mechanizm działania jako niewybiórczy beta-adrenolityk (klasa II leków przeciwarytmicznych) oraz środek wydłużający czas trwania potencjału czynnościowego (klasa III). Farmakologicznie, sotalol wydłuża okres refrakcji w przedsionkach, komorach i dodatkowych drogach przewodzenia, co manifestuje się w EKG wydłużeniem odstępów PR, QT i QTc, bez istotnych zmian w czasie trwania zespołu QRS. Działanie beta-adrenolityczne jest dominujące przy dawkach od 25 mg, natomiast efekty klasy III ujawniają się przy dawkach powyżej 160 mg. L-izomer odpowiada za właściwości beta-adrenolityczne, podczas gdy oba izomery wykazują działanie przeciwarytmiczne klasy III.
aktywność sympatykomimetyczna wewnętrzna, beta-adrenolityk niewybiorczy, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, dodatkowa droga przewodzenia, działanie beta-adrenolityczne, działanie chronotropowe ujemne, działanie inotropowe ujemne, faza repolaryzacji, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie tętnicze, odstęp PR, odstęp QT, odstęp QTc, okres refrakcji, potencjał czynnościowy, receptor beta-adrenergiczny, sotalol, stabilizacja błony komórkowej, zapis EKG, zespół QRS, zmniejszenie akcji serca - Leksykon substancji czynnych
Sotalol – Wskazania do stosowania
Sotalol, lek przeciwarytmiczny dostępny w dawkach 40 mg, 80 mg i 160 mg (preparaty Biosotal, SotaHEXAL, Sotalol Aurovitas), znajduje zastosowanie w terapii zarówno komorowych, jak i nadkomorowych zaburzeń rytmu serca. Biosotal 40 mg jest wskazany w leczeniu zagrażających życiu komorowych arytmii oraz nadkomorowych zaburzeń rytmu, takich jak migotanie i trzepotanie przedsionków, częstoskurcz nadkomorowy, śródwęzłowy i okołowęzłowy, a także w zaburzeniach rytmu związanych z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a. Preparaty SotaHEXAL (40-160 mg) stosuje się w nadkomorowych i komorowych arytmiach, ze szczególnym uwzględnieniem częstoskurczu komorowego. Sotalol Aurovitas (40-160 mg) jest dedykowany profilaktyce tachykardii komorowych zagrażających życiu oraz udokumentowanych tachykardii komorowych i nadkomorowych u pacjentów bez niekontrolowanej niewydolności serca, np. w celu utrzymania rytmu zatokowego po kardiowersji migotania lub trzepotania przedsionków.
częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz śródwęzłowy, dodatkowa droga przewodzenia, funkcja serca, kardiowersja, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, nadkomorowe zaburzenie rytmu serca, napadowy częstoskurcz, niewydolność serca, rytm zatokowy, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW - Leksykon substancji czynnych
Amiodaron – Wskazania do stosowania
Amiodaron jest lekiem przeciwarytmicznym klasy III, stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum zaburzeń rytmu serca, zarówno nadkomorowych (migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe, częstoskurcz węzłowy przedsionkowo-komorowy) jak i komorowych (częstoskurcz komorowy, migotanie komór). Szczególnie wskazany jest w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a oraz w stanach nagłych wymagających szybkiego działania przeciwarytmicznego, zwłaszcza gdy inne leki przeciwarytmiczne są nieskuteczne lub przeciwwskazane. Amiodaron dożylny (preparaty takie jak Amiodaron Accord, Amiodaron hameln, Amiokordin, Cordarone) stosowany jest wyłącznie w warunkach szpitalnych lub pod nadzorem specjalisty, głównie do inicjacji terapii i w sytuacjach klinicznych wymagających szybkiego efektu. Po stabilizacji pacjenta zaleca się przejście na formę doustną (np. Opacorden) w celu kontynuacji leczenia.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie niepożądane, działanie przeciwarytmiczne, kardiolog, kardiowersja elektryczna, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, migotanie przedsionków, roztwór do wstrzykiwań, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia, trzepotanie przedsionków, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sotalol Aurovitas 80 mg
Sotalol chlorowodorek, substancja czynna leku Sotalol Aurovitas, wykazuje podwójne działanie farmakodynamiczne jako niewybiórczy beta-adrenolityk (klasa II) oraz lek klasy III przedłużający czas trwania potencjału czynnościowego serca. Jego efekty elektrofizjologiczne obejmują zwolnienie czynności serca, wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego (wydłużenie odstępu PQ), wydłużenie okresu refrakcji węzła przedsionkowo-komorowego oraz wydłużenie odstępów QT i QTc, bez istotnego wpływu na szerokość zespołów QRS. Sotalol wydłuża czas refrakcji w przedsionkach, komorach oraz dodatkowych drogach przewodzenia, co jest kluczowe dla jego działania przeciwarytmicznego. Lek posiada kod ATC C07AA07 i jest stosowany w terapii zaburzeń rytmu serca zarówno pochodzenia komorowego, jak i nadkomorowego.
Pod względem hemodynamicznym sotalol łączy działanie inotropowe ujemne, typowe dla beta-adrenolityków, z działaniem inotropowym dodatnim charakterystycznym dla leków klasy III. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym powoduje obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego. Mimo dobrej tolerancji hemodynamicznej, zaleca się ostrożność u chorych z zaburzeniami czynności komór serca ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń hemodynamicznych. Sotalol nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej (ISA) ani właściwości stabilizujących błony komórkowe, co odróżnia go od innych beta-adrenolityków i podkreśla jego unikalny profil farmakodynamiczny w leczeniu arytmii.
aktywność sympatykomimetyczna, arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, beta-adrenolityk, beta-adrenolityk niewybiorczy, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, częstoskurcz nawrotny, czynność serca, depolaryzacja komór, dodatkowa droga przewodzenia, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwarytmiczne, kurczliwość mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, odstęp PQ, odstęp QT, okres refrakcji, potencjał czynnościowy serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, refrakcja przedsionków, skurcz mięśnia sercowego, stabilizacja błon komórkowych, układ przewodzący serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tonicard 150 mg
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard dostępnego w tabletkach o dawkach 150 mg i 300 mg, jest klasyfikowany jako lek przeciwarytmiczny klasy Ic (kod ATC: C01BC03). Jego podstawowy mechanizm działania polega na stabilizacji błon komórkowych mięśnia sercowego poprzez blokadę szybkiego prądu jonów sodowych, co prowadzi do zwolnienia depolaryzacji komórek oraz wydłużenia czasu przewodzenia impulsów w przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym oraz układzie Hisa-Purkinjego, z najsilniejszym efektem w tym ostatnim. Propafenon zwiększa próg stymulacji mięśnia sercowego oraz próg migotania komór, co zmniejsza pobudliwość elektryczną serca i stabilizuje rytm serca.
blokowanie kanału sodowego, czas refrakcji, depolaryzacja komórek, dodatkowa droga przewodzenia, działanie adrenolityczne, efekt elektrofizjologiczny, elektrofizjologia mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny klasy IC, pobudliwość elektryczna, prąd jonów sodowych, próg migotania komór, propafenonu chlorowodorek, stabilizacja błony komórkowej, układ bodźco-przewodzący serca, układ Hisa-Purkinjego, węzeł przedsionkowo-komorowy, właściwość β-adrenolityczna, zespół preekscytacji, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Digoxin WZF 0,25 mg/ml
Digoksyna w postaci roztworu do wstrzykiwań (Digoxin WZF 0,25 mg/ml) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na digoksynę, inne glikozydy nasercowe lub substancje pomocnicze, takie jak etanol 96% (101,25 mg/ml), glikol propylenowy (414,8 mg/ml) oraz sód (0,58 mg/ml). Lek nie powinien być stosowany w zaburzeniach przewodzenia, takich jak okresowo występujący całkowity blok serca oraz blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, zwłaszcza przy historii napadów Stokesa-Adamsa, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń rytmu i całkowitego bloku AV. Digoksyna jest również przeciwwskazana w arytmiach wywołanych zatruciem glikozydami, częstoskurczu komorowym oraz migotaniu komór, gdzie może pogłębiać toksyczność i arytmie komorowe.
blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, choroba wątroby, częstoskurcz komorowy, digoksyna, dodatkowa droga przewodzenia, działanie proarytmiczne, glikozyd nasercowy, kardiomiopatia przerostowa, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadkomorowe zaburzenia rytmu serca, nadwrażliwość, napad Stokesa-Adamsa, niemiarowość, niewydolność serca, padaczka, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zatrucie glikozydami nasercowymi, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zwężenie drogi odpływu komory lewej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzone zaburzenie preekscytacji serca, wynikające z obecności dodatkowej drogi przewodzenia (pęczek Kenta), która omija węzeł przedsionkowo-komorowy (AV) i prowadzi do przedwczesnej depolaryzacji komór. Proces embriologiczny nieprawidłowego rozwoju tkanki mięśniowej serca skutkuje utrzymaniem się nieizolowanych połączeń między przedsionkami a komorami. Mutacje w genie PRKAG2, kodującym podjednostkę gamma-2 kinazy białkowej aktywowanej przez AMP (AMPK), są powiązane z rodzinnymi postaciami WPW, manifestującymi się przerostem mięśnia sercowego, preekscytacją i zaburzeniami przewodzenia. Charakterystyczne cechy EKG to krótki odstęp PR (<0,12 s), fala delta oraz poszerzony zespół QRS (>0,12 s), odzwierciedlające wczesną, wolno propagującą depolaryzację komór przez dodatkową drogę przewodzenia. Dodatkowa droga może przewodzić impulsy w obu kierunkach, co predysponuje do rozwoju nawrotnych tachykardii przedsionkowo-komorowych (AVRT) – ortodromowej (95%) i antydromowej (5%).
ablacja cewnikowa, ablacja prądem o częstotliwości radiowej, dodatkowa droga przewodzenia, fala delta, glikogen, kinaza białkowa aktywowana przez AMP, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagły zgon sercowy, napadowa tachykardia nadkomorowa, nawrotna tachykardia przedsionkowo-komorowa, odstęp PR, okres refrakcji, pęczek Hisa, przerost mięśnia sercowego, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Leczenie
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) charakteryzuje się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia między przedsionkami a komorami, co predysponuje do tachyarytmii. U pacjentów bezobjawowych z preekscytacją zaleca się konsultację elektrofizjologiczną, a w przypadku drogi wysokiego ryzyka lub zawodów wysokiego ryzyka wskazana jest ablacja. U niemowląt do 2/3 przypadków może dojść do samoistnego zaniku drogi dodatkowej. W leczeniu objawowego WPW ablacja przezskórna jest metodą pierwszego wyboru, cechującą się skutecznością 90-95% i niskim ryzykiem powikłań (1-3%), natomiast w ostrej fazie tachyarytmii stosuje się manewry wagalne oraz farmakoterapię dostosowaną do mechanizmu arytmii (adenozyna, prokainamid, beta-adrenolityki, blokery kanału wapniowego). W migotaniu przedsionków z preekscytacją przeciwwskazane są leki blokujące węzeł AV (digoksyna, adenozyna, werapamil, beta-adrenolityki) ze względu na ryzyko przyspieszenia przewodzenia przez drogę dodatkową i migotania komór. W przypadku niestabilności hemodynamicznej wskazana jest synchronizowana kardiowersja elektryczna zgodnie z algorytmem ACLS.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, ablacja RF, badanie elektrofizjologiczne, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz nadkomorowy, dodatkowa droga przewodzenia, kardiowersja elektryczna, krążenie pozaustrojowe, krioablacja, lek klasy IA, lek klasy IC, manewr Valsalvy, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, migotanie komór, nagły zgon sercowy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, niestabilność hemodynamiczna, powikłanie, preekscytacja, sternotomia pośrodkowa, tachyarytmia, tachyarytmia przedsionkowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sotalol Aurovitas 160 mg
Sotalol chlorowodorek, substancja czynna leku Sotalol Aurovitas, wykazuje unikalny, podwójny mechanizm działania jako niewybiórczy beta-adrenolityk (klasa II) oraz lek przeciwarytmiczny klasy III. Blokuje receptory β₁ i β₂ bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, jednocześnie przedłużając czas trwania potencjału czynnościowego serca. Elektrofizjologicznie sotalol zmniejsza częstość rytmu serca, wydłuża odstęp PQ oraz okres refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym, a także wydłuża odstępy QT i QTc bez wpływu na szerokość zespołów QRS. Działanie to obejmuje przedłużenie refrakcji w przedsionkach, komorach oraz dodatkowych drogach przewodzenia, co stanowi podstawę jego skuteczności w terapii tachyarytmii nadkomorowych i komorowych.
aktywność sympatykomimetyczna, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, automatyzm serca, depolaryzacja komór, dodatkowa droga przewodzenia, dysfunkcja lewej komory, działanie hemodynamiczne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe dodatnie, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwarytmiczne, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, nadciśnienie tętnicze, odstęp PQ, odstęp QT, odstęp QTc, parametry elektrofizjologiczne serca, potencjał czynnościowy serca, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, receptor β1, receptor β2, repolaryzacja mięśnia sercowego, sotalol chlorowodorek, tachyarytmia nadkomorowa, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sotalol Aurovitas 40 mg
Sotalol chlorowodorek, substancja czynna preparatu Sotalol Aurovitas, jest niewybiórczym beta-adrenolitykiem o unikalnym, podwójnym mechanizmie działania łączącym właściwości leków klasy II (beta-adrenolityczne) oraz klasy III (przedłużające potencjał czynnościowy serca). Farmakodynamika sotalolu obejmuje zwolnienie czynności serca (efekt chronotropowy ujemny), wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego (wydłużenie odstępu PQ), istotne wydłużenie odstępów QT i QTc, a także wydłużenie okresu refrakcji węzła przedsionkowo-komorowego, przedsionków, komór oraz dodatkowych dróg przewodzenia. Lek nie wpływa na depolaryzację komór, co potwierdza brak zmian w szerokości zespołów QRS. W efekcie, sotalol skutecznie zapobiega i leczy arytmie nadkomorowe i komorowe, jednak wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko torsade de pointes związanego z wydłużeniem odstępu QT.
arytmia komorowa, beta-adrenolityk, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie inotropowe dodatnie, działanie inotropowe ujemne, efekt chronotropowy ujemny, elektrokardiogram, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie tętnicze, niewybiórczy beta-adrenolityk, odstęp PQ, odstęp QT, potencjał czynnościowy serca, refrakcja przedsionków, sotalol chlorowodorek, stabilizacja błony komórkowej, torsade de pointes, wewnętrzna aktywność sympatykomimetyczna, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenia czynności komór serca, zespół QRS - Leksykon substancji czynnych
Digoksyna – Przeciwwskazania stosowania
Digoksyna, jako glikozyd nasercowy o wąskim indeksie terapeutycznym, posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania, które lekarz musi uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki preparatu (np. laktoza jednowodna w Digoxin Teva: 52,30 mg w tabletce 100 µg, 65,25 mg w tabletce 250 µg; etanol 96% 202,5 mg, glikol propylenowy 829,6 mg i sód 1,16 mg w ampułce Digoxin WZF). Przeciwwskazania obejmują zaburzenia rytmu i przewodzenia serca, takie jak arytmia spowodowana zatruciem glikozydami, częstoskurcz komorowy, migotanie komór, blok AV II i III stopnia, zespół chorej zatoki oraz zespół Wolffa-Parkinsona-White’a i inne niemiarowości z dodatkową drogą przewodzenia. Szczególnie niebezpieczne jest stosowanie digoksyny u pacjentów z kardiomiopatią przerostową, zwłaszcza z idiopatycznym przerostowym zwężeniem podzastawkowym aorty, ze względu na ryzyko nasilenia zwężenia drogi odpływu lewej komory.
arytmia, blok przedsionkowo-komorowy, całkowity blok serca, częstoskurcz komorowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie inotropowe dodatnie, działanie niepożądane, działanie proarytmogenne, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, indeks terapeutyczny digoksyny, kardiomiopatia przerostowa, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na substancję czynną, napad Stokesa-Adamsa, niemiarowość nadkomorowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, okres refrakcji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, zespół chorej zatoki, zespół przedwczesnego pobudzenia komór, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zwężenie drogi odpływu komory lewej, zwężenie podzastawkowe aorty - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Etiologia i przyczyny
Tachykardia definiowana jest jako rytm serca przekraczający 100 uderzeń na minutę w spoczynku i może mieć etiologię zarówno fizjologiczną, jak i patologiczną. Fizjologiczne przyczyny obejmują m.in. wysiłek fizyczny, stres, gorączkę czy ciążę, natomiast patologiczne związane są z chorobami serca (np. choroba niedokrwienna, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatie, wady zastawkowe, zapalenie mięśnia sercowego), zaburzeniami przewodzenia (np. zespół Wolff-Parkinson-White, AVNRT, AVRT), zaburzeniami hormonalnymi (np. nadczynność tarczycy, guz chromochłonny), nieprawidłowościami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia), a także stanami takimi jak anemia, wstrząs, zatorowość płucna czy choroby płuc (POChP, bezdech senny). Tachykardia może być również indukowana przez leki (beta-mimetyki, pseudoefedryna, leki psychotropowe) oraz substancje psychoaktywne (alkohol, kofeina, narkotyki). Wartości częstości rytmu serca w tachykardii zatokowej wynoszą zwykle 100-160/min, w częstoskurczu nadkomorowym 150-250/min, a w częstoskurczu komorowym 120-250/min.
alkoholizm, arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, AVNRT, AVRT, bezdech senny, choroba niedokrwienna serca, ciąża, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dodatkowa droga przewodzenia, gorączka, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipoksja, hipomagnezemia, kardiomiopatia, krwotok, lek przeciwalergiczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwastmatyczny, lek psychotropowy, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność serca, odwodnienie, palenie tytoniu, paraganglioma, POChP, równowaga kwasowo-zasadowa, sepsa, stres emocjonalny, tachykardia, tachykardia komorowa, tamponada serca, wada zastawkowa serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wstrząs, wysiłek fizyczny, zapalenie mięśnia sercowego, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugada, zespół długiego QT - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) występuje u 1-3/1000 osób i charakteryzuje się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia, co predysponuje do arytmii, w tym migotania przedsionków (AF) i migotania komór (VF). Nagły zgon sercowy (SCD) jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem, z częstością od 0,0002 do 0,0015 na pacjento-rok, a w niektórych badaniach do 0,25-0,39% rocznie. Czynniki ryzyka SCD obejmują m.in. płeć męską, wiek <35 lat, krótki okres refrakcji dodatkowej drogi (<240 ms), obecność wielu dróg przewodzenia oraz rodzinny wywiad nagłej śmierci sercowej. Diagnostyka elektrofizjologiczna (EPS) jest kluczowa w ocenie ryzyka, zwłaszcza przy stwierdzeniu wywołanego migotania przedsionków i najkrótszego odstępu RR <250 ms (lub <200 ms podczas wlewu izoproterenolu). Bezobjawowi pacjenci mają generalnie dobrą prognozę, jednak ryzyko arytmii i SCD pozostaje wyższe niż w populacji ogólnej, co uzasadnia profilaktyczne badania i ewentualną ablację.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, AVRT, badanie elektrofizjologiczne, badanie genetyczne, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, dodatkowa droga przewodzenia, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagły zgon sercowy, okres refrakcji, stratyfikacja ryzyka, wariant genu, zaburzenie rytmu serca, zespół preekscytacji, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Wskazania do stosowania
Flekainid, lek antyarytmiczny klasy IC dostępny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (50 mg, 100 mg) oraz tabletek (50 mg, 100 mg), jest wskazany w leczeniu określonych arytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz nawrotowy w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT) oraz arytmie związane z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a. Ponadto, stosuje się go w terapii napadowych arytmii przedsionkowych (migotanie, trzepotanie i częstoskurcz przedsionkowy) u pacjentów po kardiowersji, którzy doświadczają objawów i nie reagują na inne metody leczenia. Flekainid jest również opcją w ciężkich, zagrażających życiu napadowych arytmiach komorowych, jednak zawsze jako terapia drugiego wyboru po nieskuteczności lub nietolerancji innych leków. Kluczowym przeciwwskazaniem jest obecność organicznych chorób serca i zaburzeń funkcji lewej komory, ze względu na ryzyko proarytmii.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, badanie obrazowe serca, częstoskurcz nawrotny, częstoskurcz nawrotowy w węźle przedsionkowo-komorowym, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie proarytmiczne, echokardiografia, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kardiowersja, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek antyarytmiczny klasy IC, migotanie przedsionków, monitorowanie EKG, napadowa arytmia przedsionkowa, organiczna choroba serca, rytm zatokowy, sprzęt resuscytacyjny, trzepotanie przedsionków, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a, zespół WPW - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Isoptin SR-E 240 240 mg
Lek Isoptin SR-E 240 zawiera 240 mg werapamilu chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu i posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy ściśle przestrzegać w praktyce klinicznej. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na werapamil lub składniki pomocnicze (w tym żółcień chinolinową i 37,1 mg sodu na tabletkę), wstrząs kardiogenny, blok przedsionkowo-komorowy II°/III° bez stymulatora serca, zespół chorego węzła zatokowego bez stymulatora, niewydolność serca z frakcją wyrzutową <35% i/lub ciśnieniem zaklinowania w tętnicy płucnej >20 mmHg (z wyjątkiem przypadków wtórnych do częstoskurczu nadkomorowego), a także migotanie/trzepotanie przedsionków z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia (zespoły WPW i LGL). Ponadto, stosowanie werapamilu jest bezwzględnie przeciwwskazane w skojarzeniu z iwabradyną ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakodynamicznych.
amiodaron, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, częstoskurcz nadkomorowy, dieta niskosodowa, dodatkowa droga przewodzenia, działanie chronotropowe, działanie dromotropowo-ujemne, frakcja wyrzutowa, hipotensja, iwabradyna, kardiomiopatia przerostowa, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność serca, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachyarytmia komorowa, werapamilu chlorowodorek, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Lowna-Ganonga-Levine’a, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, żółcień chinolinowa - Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Wskazania do stosowania
Adenozyna jest kluczowym lekiem w kardiologii, stosowanym głównie w leczeniu napadowego częstoskurczu nadkomorowego (PSVT), w tym u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a. Preparaty zawierające adenozynę, takie jak Adenocor i Adenosine Kabi, różnią się wskazaniami: Adenocor jest dopuszczony do stosowania u dzieci i młodzieży (0-18 lat) oraz dorosłych, natomiast Adenosine Kabi jest przeznaczony wyłącznie dla dorosłych i dodatkowo wykorzystywany do sensybilizacji w wewnątrzkomorowych badaniach elektrofizjologicznych. Adenozyna działa poprzez hamowanie przewodnictwa w węźle przedsionkowo-komorowym, co umożliwia szybkie przywrócenie rytmu zatokowego oraz ułatwia diagnostykę różnicową arytmii z szerokimi i wąskimi zespołami QRS. Preparaty dostępne są w formie roztworów do wstrzykiwań o stężeniach 3 mg/ml, 6 mg/2 ml oraz 12 mg/4 ml, z pH 5,5-7,5 i osmolalnością 270-330 mOsm/kg, zawierając 3,54 mg sodu na ml roztworu.
Adenocor, adenosine kabi, adenozyna, aktywność elektryczna przedsionków, ampułko-strzykawka, badanie elektrofizjologiczne wewnątrzkomorowe, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diagnostyka różnicowa częstoskurczu, diagnostyka różnicowa zaburzeń rytmu serca, dodatkowa droga przewodzenia, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, przewodnictwo serca, roztwór do wstrzykiwań, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzone zaburzenie przewodzenia elektrycznego serca, charakteryzujące się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia między przedsionkami a komorami, omijającej węzeł przedsionkowo-komorowy. W EKG typowo obserwuje się skrócony odstęp PR (<120 ms), poszerzony zespół QRS (>120 ms) oraz falę delta, będącą patognomonicznym objawem preekscytacji. Roczne ryzyko migotania przedsionków u pacjentów z WPW wynosi około 1,5%, a nagłego zgonu około 0,1%. Diagnostyka opiera się na 12-odprowadzeniowym EKG, Holterze, próbie wysiłkowej, echokardiografii oraz badaniu elektrofizjologicznym (EPS), które pozwala na ocenę właściwości drogi dodatkowej, lokalizację szlaku oraz stratyfikację ryzyka, m.in. na podstawie parametrów takich jak SPERRI (<250 ms wskazuje na wysokie ryzyko). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić inne tachyarytmie nadkomorowe, a także rozróżnić wzór WPW od zespołu WPW z objawami klinicznymi.
Stratyfikacja ryzyka u pacjentów z WPW jest kluczowa dla decyzji terapeutycznych, zwłaszcza u osób bezobjawowych wykonujących zawody wysokiego ryzyka lub sportowców. Ablacja cewnikowa, wykonywana w trakcie badania elektrofizjologicznego, jest metodą z wyboru w leczeniu objawowego WPW, charakteryzującą się skutecznością powyżej 95% i niskim ryzykiem powikłań. Wskazania do diagnostyki obejmują wykrycie wzoru WPW w EKG, epizody tachyarytmii, objawy takie jak kołatanie, omdlenia czy nagłe zatrzymanie krążenia oraz wywiad rodzinny. U dzieci i niemowląt WPW jest jedną z najczęstszych przyczyn tachyarytmii, a nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT) może pojawić się już w życiu płodowym. Wczesna diagnostyka i leczenie są niezbędne dla zapobiegania powikłaniom, w tym nagłemu zgonowi sercowemu, szczególnie u młodych pacjentów i osób z czynnikami ryzyka.
ablacja cewnikowa, anomalia Ebsteina, badanie elektrofizjologiczne, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, echokardiografia, EKG 12-odprowadzeniowe, fala delta, holter EKG, kardiomiopatia przerostowa, kołatanie serca, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagłe zatrzymanie krążenia, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, odstęp PR, pętla nawrotna, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, stratyfikacja ryzyka, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a