tiaprydu
Tiaprydu (tiaprid) to lek przeciwpsychotyczny należący do grupy benzamidów, który działa jako selektywny antagonista receptorów dopaminowych D2 i D3. Jest to atypowy neuroleptyk stosowany głównie w leczeniu zaburzeń zachowania u pacjentów z demencją, zespołów abstynencyjnych w alkoholizmie oraz niektórych form chorób układu pozapiramidowego.
Mechanizm działania tiaprydu polega na blokowaniu receptorów dopaminowych w układzie limbicznym, przy relatywnie mniejszym wpływie na receptory w układzie nigrostriatalnym. Dzięki temu lek wykazuje mniejsze ryzyko wywoływania objawów pozapiramidowych niż klasyczne neuroleptyki. Tiaprydu wykazuje również działanie przeciwwymiotne i przeciwlękowe.
W praktyce klinicznej tiaprydu znajduje zastosowanie w leczeniu pobudzenia psychoruchowego i agresji u pacjentów w podeszłym wieku, objawów odstawiennych w zespole uzależnienia od alkoholu, a także w terapii dystonii, pląsawicy i tików. Lek jest dostępny w formie tabletek oraz roztworu do wstrzykiwań. Najczęstsze działania niepożądane obejmują senność, zawroty głowy, hiperprolaktynemię oraz objawy pozapiramidowe przy stosowaniu wyższych dawek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Tiaprid PMCS 100 mg
Tiaprid PMCS jest lekiem dostępnym w formie tabletek zawierających 111,1 mg tiaprydu chlorowodorku, co odpowiada 100 mg substancji czynnej tiaprydu. Tabletki mają postać okrągłą, prawie białą, o średnicy 9,5 mm, z charakterystycznym krzyżykiem umożliwiającym podział na cztery równe dawki, co pozwala na precyzyjne dostosowanie dawkowania do potrzeb pacjenta. Substancje pomocnicze obejmują m.in. mannitol, celulozę mikrokrystaliczną granulowaną, powidon 25, karboksymetyloskrobię sodową (typ A) w ilości 4 mg (zawierającą 0,1848 mg sodu), krzemionkę koloidalną bezwodną oraz stearynian magnezu. Tabletki są pakowane w blistry PVC/PVDC/Al, dostępne w opakowaniach zawierających od 20 do 500 tabletek, choć nie wszystkie wielkości muszą być dostępne w obrocie.
blister, celuloza mikrokrystaliczna, dawkowanie leku, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna, magnezu stearynian, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, powidon, stabilność chemiczna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, tiaprid, tiaprydu, tiaprydu chlorowodorek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tiapridal 100 mg
Tiapridal (tiaprydu chlorowodorek) wymaga precyzyjnego dawkowania, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Standardowa dawka początkowa wynosi 100 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 300 mg/dobę, przy czym czas terapii nie powinien przekraczać 28 dni. U pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawkowania ze względu na minimalny metabolizm leku w wątrobie. Kluczowe jest natomiast oznaczenie klirensu kreatyniny przed rozpoczęciem leczenia, aby odpowiednio dostosować dawkę u pacjentów z niewydolnością nerek.
ciężka niewydolność nerek, czas trwania terapii, dawka maksymalna, dawka początkowa, dawka standardowa, funkcja nerek, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, monitorowanie skuteczności, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odpowiedź kliniczna, tiaprydu, tiaprydu chlorowodorek, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek