nabłonek filtracyjny

Nabłonek filtracyjny to wyspecjalizowana forma tkanki nabłonkowej, która pełni kluczową funkcję w procesie filtracji krwi w nerkach. Występuje on w kłębuszkach nerkowych, gdzie tworzy barierę filtracyjną składającą się z trzech warstw: śródbłonka naczyń włosowatych, błony podstawnej i warstwy podocytów (komórek nabłonkowych).

Główną cechą charakterystyczną nabłonka filtracyjnego jest jego selektywna przepuszczalność, która umożliwia przesączanie wody i małych cząsteczek z krwi do torebki Bowmana, jednocześnie zatrzymując komórki krwi i większe białka. Proces ten stanowi pierwszy etap powstawania moczu pierwotnego. Podocyty, będące częścią tego nabłonka, posiadają wyrostki stopowate (wypustki), które obejmują naczynia włosowate kłębuszka i tworzą szczeliny filtracyjne.

Uszkodzenie nabłonka filtracyjnego może prowadzić do szeregu schorzeń nefrologicznych, w tym do zespołu nerczycowego, kłębuszkowych zapaleń nerek czy nefropatii cukrzycowej. W diagnostyce tych chorób istotne jest badanie funkcji filtracyjnej nerek poprzez ocenę GFR (wskaźnika przesączania kłębuszkowego) oraz obecności białka w moczu (proteinurii), która świadczy o nieprawidłowej przepuszczalności bariery filtracyjnej.