zaburzenia odruchu źrenicznego

Zaburzenia odruchu źrenicznego obejmują nieprawidłowości w reakcji źrenicy na światło oraz w odruchu akomodacji. W warunkach fizjologicznych źrenice zwężają się pod wpływem światła (odruch na światło) oraz podczas patrzenia na bliskie przedmioty (odruch akomodacji).

Najczęstsze zaburzenia odruchu źrenicznego to: źrenica Argyll Robertsona (brak reakcji na światło przy zachowanej akomodacji), źrenica Adiego (nieprawidłowa, spowolniona reakcja na światło), anizokoria (nierówność źrenic), źrenice sztuczne (brak reakcji na bodźce), mydriaza (rozszerzenie źrenic) oraz mioza (zwężenie źrenic). Mogą one występować jednostronnie lub obustronnie.

Etiologia zaburzeń odruchu źrenicznego obejmuje schorzenia neurologiczne (udar, uszkodzenie pnia mózgu, neuropatie), choroby infekcyjne (kiła, borelioza), stany pourazowe, zatrucia, choroby metaboliczne oraz stosowanie niektórych leków. Diagnostyka obejmuje dokładne badanie neurologiczne, okulistyczne oraz dodatkowe badania obrazowe (TK, MRI) i laboratoryjne.

Leczenie zaburzeń odruchu źrenicznego zależy od przyczyny podstawowej. W niektórych przypadkach konieczne jest wdrożenie leczenia przyczynowego (np. antybiotykoterapia w infekcjach), w innych stosuje się leczenie objawowe. Obserwacja dynamiki zmian źrenicznych stanowi ważny element monitorowania stanu neurologicznego pacjenta, szczególnie w stanach ostrych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl