eliminacja lewotyroksyny
Eliminacja lewotyroksyny to proces usuwania syntetycznej lewotyroksyny (T4) z organizmu pacjenta. Lewotyroksyna jest hormonem tarczycy stosowanym w leczeniu niedoczynności tarczycy (hipotyreozy) i innych zaburzeń związanych z niedoborem hormonów tarczycowych.
Lewotyroksyna jest metabolizowana głównie w wątrobie i nerkach, a jej okres półtrwania wynosi około 7 dni u pacjentów z prawidłową funkcją tarczycy. U pacjentów z niedoczynnością tarczycy eliminacja może być wydłużona nawet do 9-10 dni. Oznacza to, że po odstawieniu leku jego stężenie we krwi zmniejsza się o połowę dopiero po upływie tego czasu.
W praktyce klinicznej eliminacja lewotyroksyny ma znaczenie przy zmianie dawkowania leku, przygotowaniu do badań diagnostycznych (np. scyntygrafia tarczycy z użyciem radioaktywnego jodu) lub przed leczeniem radiojodem. Ze względu na długi okres półtrwania, pełna eliminacja leku z organizmu może trwać nawet 4-6 tygodni, co należy uwzględnić w planowaniu procedur diagnostycznych i terapeutycznych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lek Eferox zawiera lewotyroksynę sodową, której biodostępność po podaniu doustnym na czczo wynosi około 80%, głównie w górnym odcinku jelita cienkiego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2-3 godzinach, jednak efekt terapeutyczny pojawia się dopiero po 3-5 dniach terapii. Lewotyroksyna charakteryzuje się objętością dystrybucji 10-12 litrów oraz bardzo wysokim, niekowalencyjnym wiązaniem z białkami osocza na poziomie 99,97%, co umożliwia dynamiczną wymianę między frakcją związaną a wolną. Klirens metaboliczny wynosi około 1,2 l osocza/dobę, a metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach, gdzie T4 jest konwertowana do aktywnej T3. Okres półtrwania leku wynosi średnio 7 dni, ulegając skróceniu do 3-4 dni w nadczynności tarczycy oraz wydłużeniu do 9-10 dni w niedoczynności.
bariera łożyskowa, białka transportowe osocza, biodostępność lewotyroksyny, ciąża, Cmax, dysfunkcja wątroby, eliminacja lewotyroksyny, hemoperfuzja, klirens metaboliczny, konwersja T4 do T3, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, tarczyca, terapia nerkozastępcza, wchłanianie lewotyroksyny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna preparatu Eferox, charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą około 80% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 godzinach. Efekt terapeutyczny pojawia się po 3-5 dniach terapii. Objętość dystrybucji wynosi 10-12 litrów, a lek wykazuje bardzo wysokie, niemal całkowite (99,97%) wiązanie z białkami osocza, co determinuje dynamiczną równowagę między frakcją wolną a związaną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach, z klirensem metabolicznym około 1,2 l osocza/dobę. Lewotyroksyna jest eliminowana z organizmu w 20-40% z kałem oraz 30-55% z moczem, a jej okres półtrwania wynosi około 7 dni przy prawidłowej funkcji tarczycy, ulegając skróceniu do 3-4 dni w nadczynności oraz wydłużeniu do 9-10 dni w niedoczynności tarczycy.
białka transportowe, biodostępność leku, choroba wątroby, eliminacja lewotyroksyny, hemodializa, hemoperfuzja, klirens metaboliczny, konwersja lewotyroksyny, leczenie nerkozastępcze, lewotyroksyna sodowa, monitorowanie funkcji tarczycy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie lewotyroksyny, trijodotyronina, wchłanianie lewotyroksyny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia czynności wątroby
