objaw kiły
Objawy kiły są różnorodne i zależą od stadium choroby, co czyni tę chorobę weneryczną trudną do rozpoznania bez odpowiedniej diagnostyki. Wywoływana przez krętka bladego (Treponema pallidum), kiła rozwija się w kilku charakterystycznych fazach.
W stadium pierwotnym (2-6 tygodni po zakażeniu) pojawia się bezbolesne owrzodzenie (szankier) w miejscu wniknięcia bakterii, najczęściej na narządach płciowych, ale może występować również w jamie ustnej, odbycie lub na skórze. Owrzodzeniu towarzyszy powiększenie okolicznych węzłów chłonnych.
Stadium wtórne (6-8 tygodni po zakażeniu) charakteryzuje się wysypką, która może obejmować całe ciało, w tym dłonie i stopy. Inne objawy to gorączka, bóle gardła, złe samopoczucie, utrata wagi, wyłysienie plackowate oraz płaskie, szerokie brodawki (kłykciny płaskie) w okolicach narządów płciowych.
W stadium utajonym nie występują objawy kliniczne, ale choroba pozostaje aktywna i może być przenoszona drogą płciową lub wertykalnie (z matki na dziecko). Stadium późne (trzecio- i czwartorzędowe) może prowadzić do poważnych uszkodzeń narządów wewnętrznych, układu sercowo-naczyniowego oraz układu nerwowego, w tym kiły układu nerwowego (neurosyphilis).
Diagnostyka kiły opiera się na badaniach serologicznych (VDRL, RPR, FTA-ABS, TPHA) oraz bezpośrednim wykrywaniu krętków w przypadku zmian pierwotnych. Leczenie antybiotykami, głównie penicyliną, jest skuteczne, szczególnie we wczesnych stadiach zakażenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kiła – Zapobieganie i profilaktyka
Kiła jest zakażeniem przenoszonym drogą płciową, które jest całkowicie wyleczalne przy odpowiednim leczeniu, głównie benzylopenicyliną G (Bicillin L-A). Profilaktyka obejmuje abstynencję, monogamię z przebadanym partnerem, konsekwentne stosowanie prezerwatyw oraz regularne badania przesiewowe, szczególnie u grup wysokiego ryzyka, takich jak mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami (badania co 3-6 miesięcy), osoby z HIV (co najmniej raz w roku) oraz kobiety w ciąży (w pierwszym trymestrze, a w obszarach o wysokim ryzyku także w 28-32 tygodniu i przy porodzie). Nowoczesne strategie profilaktyczne obejmują stosowanie doksycykliny jako profilaktyki poekspozycyjnej (PEP) w dawce 200 mg podanej do 72 godzin po stosunku bez prezerwatywy, co zmniejsza ryzyko zakażenia o 65-73%, zwłaszcza wśród MSM i kobiet transpłciowych. Doxy-PEP jest rekomendowana jako uzupełnienie prezerwatyw i badań przesiewowych, a jej stosowanie może zapobiec około 25% zakażeń w sytuacjach, gdy prezerwencja zawodzi.
badanie przesiewowe, badanie serologiczne, benzylopenicylina G, doksycyklina, doxy-PEP, kiła, kiła pierwotna, kiła późna utajona, kiła trzeciorzędowa, kiła wczesna utajona, kiła wrodzona, kiła wtórna, kobieta w ciąży, martwe urodzenie, mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami, objaw kiły, partner seksualny, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka preekspozycyjna, transmisja choroby, trzeci trymestr, zakażenie kiłą, zakażenie przenoszone drogą płciową