klirens objętościowy
Klirens objętościowy jest parametrem farmakologicznym określającym objętość osocza, która zostaje całkowicie oczyszczona z danej substancji w jednostce czasu. Jest to kluczowy wskaźnik służący do oceny zdolności eliminacyjnych organizmu, głównie nerek i wątroby, w stosunku do leków i innych substancji.
Wartość klirensu objętościowego jest wyrażana najczęściej w ml/min lub l/h i pozwala na obliczenie dawkowania leków, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek czy wątroby. Klirens może być również wykorzystywany do oceny funkcji narządów wydalniczych, np. klirens kreatyniny jest powszechnie stosowanym wskaźnikiem czynności nerek.
Wartość klirensu objętościowego zależy od wielu czynników, w tym od właściwości fizykochemicznych substancji, wiązania z białkami osocza, przepływu krwi przez narządy eliminujące oraz aktywności enzymów metabolizujących. W praktyce klinicznej monitorowanie klirensu pozwala na indywidualizację terapii i minimalizację ryzyka działań niepożądanych związanych z kumulacją leku w organizmie.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Bozentan wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki i czasu, z około dwukrotnie większą ekspozycją u dorosłych pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym (TNP) w porównaniu do zdrowych osób. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi około 50%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 3-5 godzin. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (>98%) i objętością dystrybucji około 18 litrów po dożylnym podaniu dawki 250 mg. Klirens wynosi 8,2 l/h, a okres półtrwania (t₁/₂) 5,4 godziny. Bozentan metabolizowany jest w wątrobie przez CYP2C9 i CYP3A4, a główną drogą eliminacji jest wydalanie z żółcią (<3% dawki wydalane z moczem). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg Childa-Pugha) ekspozycja na bozentan i jego aktywny metabolit Ro 48-5033 jest znacząco zwiększona (odpowiednio 4,7- i 12,4-krotnie), co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku w tej grupie.
biodostępność bezwzględna, bozentan, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, hemodializa, hepatocyty, hepatotoksyczność, induktor enzymów, izoenzymy CYP, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens objętościowy, lekkie zaburzenia czynności wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie wrotne, P-glikoproteina, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, pompa eksportu soli kwasów żółciowych, stężenie w osoczu, tętnicze nadciśnienie płucne, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami, zastój żółci -
Leksykon leków
Ondansetron wykazuje zróżnicowane parametry farmakokinetyczne zależne od drogi podania oraz grupy pacjentów. Po podaniu doustnym dawki 8 mg osiąga maksymalne stężenie (Cmax) około 30 ng/ml w 1,5 godziny, z okresem półtrwania (T1/2) około 3 godzin i biodostępnością zależną od dawki, częściowo modyfikowaną przez efekt pierwszego przejścia wątrobowego. Podanie dożylne 4 mg skutkuje Cmax 65 ng/ml w 5 minut, a podanie domięśniowe 25 ng/ml w 10 minut, przy podobnym ogólnoustrojowym narażeniu. Doodbytnicze podanie czopka zapewnia Cmax 20-30 ng/ml po 6 godzinach, z wydłużonym T1/2 do 6 godzin i biodostępnością 60%. U dzieci, zwłaszcza niemowląt 1-4 miesiące, obserwuje się wydłużony okres półtrwania do 6,7 godziny oraz większą objętość dystrybucji, co wiąże się z większą zawartością wody w organizmie. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby klirens jest znacznie obniżony, a T1/2 wydłużony do 15-32 godzin, przy jednoczesnym wzroście biodostępności doustnej do 100%. W przypadku umiarkowanych zaburzeń nerek okres półtrwania wydłuża się nieznacznie do 5,4 godziny, natomiast u pacjentów dializowanych farmakokinetyka pozostaje zasadniczo niezmieniona.
biodostępność leku, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, farmakokinetyka leku, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens objętościowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, nudności i wymioty po chemioterapii, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania leku, ondansetron, parametry farmakokinetyczne, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, przewlekła dializa, środki zobojętniające, stężenie leku w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami surowicy, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
