wypadanie błon płodowych
Wypadanie błon płodowych (prolaps błon płodowych) to stan położniczy, w którym błony płodowe (owodnia i kosmówka) przemieszczają się przez rozszerzone ujście szyjki macicy do kanału szyjki lub poza nią. Zjawisko to może wystąpić zarówno przed pęknięciem błon (intact membranes prolapse), jak i po pęknięciu pęcherza płodowego (forewater prolapse).
Stan ten stanowi poważne powikłanie ciąży, występujące najczęściej między 16. a 32. tygodniem ciąży. Czynniki ryzyka obejmują: przedwczesne pęknięcie błon płodowych, ciążę wielopłodową, nieprawidłowe położenie płodu, wielowodzie, niewspółmierność matczyno-płodową oraz interwencje takie jak amniocenteza czy cerclage szyjki macicy.
Wypadanie błon płodowych stanowi nagły stan położniczy wymagający natychmiastowej interwencji, ponieważ zwiększa ryzyko zakażenia wewnątrzowodniowego, przedwczesnego porodu oraz kompresji pępowiny prowadzącej do niedotlenienia płodu. Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym, podczas którego stwierdza się obecność błon płodowych w kanale szyjki macicy lub pochwie.
Postępowanie zależy od wieku ciążowego, dojrzałości płodu i obecności objawów infekcji. Może obejmować próbę odprowadzenia błon płodowych, ułożenie pacjentki w pozycji Trendelenburga, podanie tokolityków, antybiotykoterapię profilaktyczną oraz monitorowanie stanu płodu. W przypadku dojrzałego płodu lub objawów zakażenia konieczne może być ukończenie ciąży drogą cięcia cesarskiego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Słabość szyjki macicy – Diagnostyka i diagnoza
Niedomykalność szyjki macicy, definiowana jako bezbolesne skrócenie, osłabienie lub przedwczesne rozszerzenie szyjki macicy w II lub wczesnym III trymestrze ciąży, stanowi istotne zagrożenie dla utrzymania ciąży, odpowiadając za około 25% poronień w drugim trymestrze. Diagnostyka opiera się na trzech filarach: wywiadzie (np. 1-3 kolejne poronienia w II trymestrze, wcześniejsze szwy szyjkowe), badaniu fizykalnym (bezbolesne rozszerzenie szyjki do 4-6 cm bez objawów infekcji czy krwawienia) oraz przezpochwowym ultrasonograficznym pomiarze długości szyjki macicy, gdzie długość <25 mm przed 24. tygodniem ciąży i obecność lejkowatego kształtu szyjki (funneling) są kluczowymi wskaźnikami. Ryzyko przedwczesnego porodu wzrasta wraz z nasileniem lejkowania (>50% przed 25. tygodniem wiąże się z 80% ryzykiem). Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie infekcji wewnątrzmacicznych, przedwczesnej czynności skurczowej, pęknięcia błon płodowych oraz wad wrodzonych płodu. Regularne badania przesiewowe, szczególnie u kobiet z grupy wysokiego ryzyka (np. wcześniejsze poronienia, zabiegi na szyjce, wady macicy, ekspozycja na DES), są rekomendowane co 1-2 tygodnie między 16. a 24. tygodniem ciąży.
amniocenteza, badanie ultrasonograficzne, biopsja stożkowa, cerclage, cerclage ratunkowy, chorioamnionitis, dietylostilbestrol, histeroskopia, łożysko przodujące, niedomykalność szyjki macicy, niewydolność cieśniowo-szyjkowa, niewydolność szyjki macicy, płyn owodniowy, poronienie, poronienie w drugim trymestrze, progesteron, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, przedwczesny poród, przezpochwowe badanie ultrasonograficzne, szew szyjkowy, wady wrodzone macicy, wypadanie błon płodowych, zapalenie błon płodowych, zespół Ehlersa-Danlosa, zrosty wewnątrzmaciczne