niepowikłane UTI

Niepowikłane zakażenie układu moczowego (UTI – Urinary Tract Infection) to infekcja obejmująca dolne drogi moczowe, występująca głównie u osób bez schorzeń strukturalnych lub neurologicznych układu moczowego. Dotyczy najczęściej kobiet w wieku rozrodczym, które nie są w ciąży i nie posiadają współistniejących chorób przewlekłych mogących wpływać na przebieg infekcji.

Najczęstszym czynnikiem etiologicznym niepowikłanego UTI jest Escherichia coli (80-90% przypadków). Inne patogeny to: Staphylococcus saprophyticus, Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis oraz enterokoki. Objawy kliniczne obejmują dysurię, częstomocz, naglące parcie na mocz, ból nadłonowy oraz czasem krwiomocz. W przypadku niepowikłanego zapalenia pęcherza moczowego zazwyczaj nie występuje gorączka ani bóle w okolicy lędźwiowej.

Diagnostyka niepowikłanego UTI opiera się głównie na obrazie klinicznym oraz badaniu ogólnym moczu. Posiew moczu z antybiogramem nie jest rutynowo wymagany przy pierwszym epizodzie niepowikłanego zapalenia pęcherza. W leczeniu stosuje się najczęściej krótkoterminową antybiotykoterapię (3-5 dni) – fosfomycynę, nitrofurantoinę lub trimetoprim-sulfametoksazol, w zależności od lokalnych wzorców oporności bakterii.

Niepowikłane UTI ma zazwyczaj pomyślne rokowanie i dobrze odpowiada na leczenie. Profilaktyka nawrotów obejmuje odpowiednie nawodnienie, higienę okolic intymnych oraz, w niektórych przypadkach, długoterminową profilaktykę antybiotykową lub postkoitalną dawkę antybiotyku. Nawracające niepowikłane UTI (≥3 epizody w ciągu roku) mogą wymagać pogłębionej diagnostyki i konsultacji urologicznej.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl