zapalenie doczesnej
Zapalenie doczesnej (endometritis) to stan zapalny błony śluzowej macicy (endometrium), który może mieć charakter ostry lub przewlekły. Najczęściej rozwija się w wyniku infekcji bakteryjnej, szczególnie po porodzie, poronieniu lub zabiegach wewnątrzmacicznych.
Etiologia obejmuje zakażenia bakteriami tlenowymi i beztlenowymi, w tym paciorkowcami, gronkowcami, Escherichia coli, Chlamydia trachomatis, Mycoplasma i Ureaplasma. Do czynników ryzyka należą: przedłużający się poród, cesarskie cięcie, pozostawienie fragmentów łożyska w macicy oraz inwazyjne procedury ginekologiczne.
Klinicznie zapalenie doczesnej objawia się bólem w podbrzuszu, gorączką, nieprawidłowymi krwawieniami, upławami oraz tkliwością macicy podczas badania. W przewlekłej postaci może prowadzić do problemów z płodnością i nawracających poronień. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, badaniach laboratoryjnych (podwyższone parametry stanu zapalnego), posiewach i obrazowaniu ultrasonograficznym.
Leczenie polega głównie na antybiotykoterapii empirycznej o szerokim spektrum, która może być następnie modyfikowana po uzyskaniu wyników antybiogramu. W przypadkach opornych na leczenie lub powikłanych może być konieczna interwencja chirurgiczna, jak wyłyżeczkowanie jamy macicy. Nieleczone zapalenie doczesnej może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zapalenia narządów miednicy mniejszej, posocznicy i wstrząsu septycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół antyfosfolipidowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w zespole antyfosfolipidowym (APS) jest zróżnicowane i zależy od profilu przeciwciał, współistniejących chorób oraz leczenia. W dużych europejskich kohortach 10-letnie przeżycie wynosi około 90-94%. Profil potrójnie dodatni (obecność antykoagulantu toczniowego (LA) oraz średnich/wysokich mian przeciwciał antykardiolipinowych (aCL) i przeciwciał anty-β2GPI powyżej 99. percentyla) jest najsilniejszym predyktorem nawrotów i manifestacji klinicznych, z ryzykiem nawrotu HR 1,63 (95% CI 1,04-2,55; p=0,031) oraz względnym ryzykiem zakrzepicy wynoszącym 33. Wskaźniki przeżycia bez zdarzeń klinicznych wynoszą 92,6% po 1 roku, 85,2% po 3 latach i 79,8% po 5 latach. U pacjentek z APS i toczniem rumieniowatym układowym (SLE) przeciwciała antyfosfolipidowe są powiązane z chorobą neuropsychiatryczną i nieodwracalnym uszkodzeniem narządów.
analiza Kaplana-Meiera, antykoagulant toczniowy, heparyna drobnocząsteczkowa, hydroksychlorochina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nawracające poronienia, pierwotny zespół antyfosfolipidowy, polimorfizm genetyczny, profil potrójnie dodatni, przeciwciała antykardiolipinowe, przeciwciała przeciwko β2-glikoproteinie I, ryzyko nawrotu, terapia przeciwzakrzepowa, test ELISA, toczeń rumieniowaty układowy, wtórny zespół antyfosfolipidowy, zapalenie doczesnej, zdarzenie zakrzepowe, zespół antyfosfolipidowy, zmiana łożyskowa